¹ ໃນເວ­ລານັ້ນ ພຣະ­ເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສະ­ເດັດຜ່ານທົ່ງນາໄປໃນວັນສະບາ­ໂຕ ສ່ວນພວກສິດຂອງພຣະ­ອົງກໍຫີວເຂົ້າ ຈິ່ງຕັ້ງ­ຕົ້ນເດັດເອົາຮວງເຂົ້າມາແກະກິນ. ² ແຕ່ເມື່ອພວກຟາ­ຣີ­ຊາຍເຫັນດັ່ງ­ນັ້ນ ຈິ່ງທູນພຣະ­ອົງວ່າ, “ເບິ່ງແມ, ພວກສິດຂອງທ່ານເຮັດຜິດຕໍ່ກົດຂອງວັນສະ­ບາ­ໂຕ.” ³ ແຕ່ພຣະ­ເຢຊູເຈົ້າຊົງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ພວກທ່ານຍັງບໍ່ໄດ້ອ່ານຫລື ຕອນທີ່ດາ­ວິດ ແລະ ພັກພວກອຶດ­ຫິວນັ້ນ? ⁴ ດາ­ວິດໄດ້ເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານທີ່ສະ­ຖິດຂອງພຣະ­ເຈົ້າ ແລະ ໄດ້ກິນເຂົ້າ­ຈີ່ທີ່ຕັ້ງຖວາຍແກ່ພຣະເຈົ້າ ຊຶ່ງທ່ານແລະພັກພວກບໍ່ມີສິດຈະກິນເຂົ້າຈີ່ນັ້ນເຊິ່ງມີແຕ່ປະໂລ­ຫິດພວກດຽວທີ່ສາມາດກິນເຂົ້າຈີ່ນັ້ນ ⁵ ແລ້ວພວກທ່ານບໍ່ໄດ້ອ່ານໃນພຣະ­ບັນ­ຍັດຫລືທີ່ວ່າ ທຸກວັນສະ­ບາໂຕພວກປະ­ໂລ­ຫິດເຄີຍລະ­ເມີດຕໍ່ກົດວັນສະ­ບາ­ໂຕແຕ່ບໍ່ມີຄວາມຜິດ? ⁶ ແຕ່ເຮົາບອກພວກທ່ານວ່າ ຜູ້ທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າພຣະ­ວິ­ຫານກໍຢູ່ທີ່ນີ້ແລ້ວ. ⁷ ຖ້າພວກທ່ານໄດ້ເຂົ້າ­ໃຈຄວາມຫມາຍຂອງພຣະ­ຄັມພີທີ່ວ່າ, ‘ເຮົາປະ­ສົງຄວາມເມດຕາບໍ່ປະ­ສົງເຄື່ອງບູ­ຊາ,’ ທ່ານກໍຄົງຈະບໍ່ກ່າວໂທດໃສ່ຄົນທີ່ບໍ່ມີຄວາມຜິດ; ⁸ ເພາະ­ບຸດມະ­ນຸດຄືອົງພຣະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງວັນສະ­ບາ­ໂຕ.” ⁹ ຈາກນັ້ນພຣະ­ເຢຊູເຈົ້າໄດ້ສະ­ເດັດອອກຈາກທີ່ນັ້ນແລະເຂົ້າໄປໃນໂຮງທັມະສາລາຂອງພວກເຂົາ. ¹⁰ ເບິ່ງແມ, ຢູ່ທີ່ນັ້ນມິຄົນມືລີບເບື້ອງຫນຶ່ງຄົນຢາກຫາຂໍ້ຟ້ອງພຣະເຢຊູເຈົ້າ ດັ່ງນັ້ນເຂົາຈິ່ງທູນພຣະ­ອົງວ່າ, “ຄວນຫລືຈະເຮັດໃຫ້ດີພະ­ຍາດໃນວັນສະ­ບາ­ໂຕ?” ¹¹ ພຣະ­ເຢຊູຊົງຕອບເຂົາວ່າ, “ມີຜູ້ໃດໃນພວກທ່ານ ຖ້າມີແກະໂຕດຽວ ແລະແກະໂຕນັ້ນຕົກຂຸມໃນວັນສະ­ບາ­ໂຕ ແລ້ວຜູ້ນັ້ນຈະບໍ່ພະຍາຍາມດຶງມັນຂຶ້ນມາຈາກຂຸມຫລື? ¹² ດ້ວຍເຫດນັ້ນ ຈິ່ງອະ­ນຸຍາດໃຫ້ເຮັດການດີໃນວັນສະ­ບາ­ໂຕ ໂດຍຖືວ່າຖືກຕ້ອງຕາມກົດບັນຍັດ.” ¹³ ແລ້ວພຣະ­ອົງຊົງບອກຄົນມືລີບວ່າ, “ຈົ່ງຢຽດມືຂອງເຈົ້າອອກ.” ຄົນນັ້ນກໍຢຽດມືອອກ ແລ້ວມືນັ້ນກໍດີປົກກະ­ຕິເຫມືອນມືອີກເບື້ອງຫນຶ່ງ. ¹⁴ ຝ່າຍພວກຟາ­ຣີ­ຊາຍຈິ່ງອອກໄປປຶກ­ສາກັນເຖິງເລື່ອງພຣະ­ອົງວ່າ ຈະເຮັດຢ່າງ­ໃດຈິ່ງຈະຂ້າພຣະອົງໄດ້. ¹⁵ ເມື່ອພຣະ­ເຢຊູເຈົ້າຊົງຮູ້ເລື່ອງນີ້ ພຣະອົງຊົງສະເດັດອອກໄປຈາກທີ່ນັ້ນ. ປະ­ຊາ­ຊົນຫລວງ­ຫລາຍກໍຕິດ­ຕາມພຣະ­ອົງໄປ, ພຣະ­ອົງກໍຊົງໂຜດໃຫ້ເຂົາດີພະ­ຍາດທຸກຄົນ. ¹⁶ ພຣະອົງໄດ້ສັ່ງຫ້າມພວກເຂົາຢ່າງເດັດຂາດບໍ່ໃຫ້ບອກເລື່ອງກ່ຽວກັບ ພຣະອົງສູ່ຜູ້ໃດຟັງ, ¹⁷ ກໍເພື່ອຈະໃຫ້ສຳເລັດຕາມຖ້ອຍຄຳ ຂອງຜູ້ທຳນວາຍ ເອຊາຢາໄດ້ກ່າວໄວ້ວ່າ, ¹⁸ “ນີ້ແມ່ນ, ຜູ້ຮັບໃຊ້ທີ່ເຮົາໄດ້ເລືອກໄວ້ ຜູ້ເປັນທີ່ຮັກແລະຊອບໃຈຂອງເຮົາ. ເຮົາຈະເອົາວິນຍານຂອງເຮົາໃສ່ໄວ້ເທິງເພິ່ນ. ເພື່ອຈະປະກາດຄວາມຍຸຕິທັມແກ່ບັນດາຄົນຕ່າງຊາດ. ¹⁹ ເພິ່ນຈະບໍ່ກໍ່ການວິວາດຜິດຖຽງແລະບໍ່ຮ້ອງສຽງດັງ; ບໍ່ມີໃຜຈະໄດ້ຍິນສຽງຂອງເພິ່ນຕາມຖະຫນົນ;

²² ເມື່ອ­ນັ້ນເຂົາໄດ້ພາຄົນຕາ­ບອດແລະປາກ­ກືກ ພ້ອມກັບຜູ້ຫນຶ່ງທີ່ມີຜີຮ້າຍເຂົ້າສິງຢູ່ ມາຫາພຣະເຢຊູເຈົ້າ. ພຣະ­ອົງຊົງໂຜດໃຫ້ ຊາຍຄົນນັ້ນດີປົກກະ­ຕິ, ແລະຜົນຄືຊາຍຄົນປາກກືກສາມາດເວົ້າໄດ້ ແລະ ເບິ່ງເຫັນໄດ້. ²³ “ຄົນນີ້ເປັນເຊື້ອສາຍຂອງກະສັດດາ­ວິດບໍ່ແມ່ນຫລື?” ²⁴ ເມື່ອໄດ້ຍິນດັ່ງ­ນັ້ນກໍເວົ້າກັນວ່າ, “ຜູ້ນີ້ຂັບໄລ່ຜີອອກໄດ້ໂດຍໃຊ້ອຳ­ນາດເບ­ເອນ­ເຊ­ບູນຄືນາຍຜີນັ້ນ.” ²⁵ ແຕ່ພຣະ­ເຢຊູຊົງຮູ້ຄວາມຄິດຂອງເຂົາຈິ່ງຊົງກ່າວແກ່ເຂົາວ່າ, “ອາ­ນາຈັກໃດ ທີ່ແບ່ງແຍກກັນເອງ ແລ້ວກໍຄົງຈິບ­ຫາຍ, ແລະທຸກເມືອງໃດຫລືເຮືອນໃດ ທີ່ແບ່ງແຍກກັນເອງແລ້ວຈະຕັ້ງຫມັ້ນຢູ່ບໍ່ໄດ້. ²⁶ ຖ້າຊາ­ຕານຂັບໄລ່ຊາ­ຕານອອກເອງ ມັນກໍແຕກແຍກກັນໃນຕົວມັນເອງ ແລ້ວອາ­ນາ­ຈັກຂອງມັນຈະຕັ້ງຫມັ້ນໄດ້ຢ່າງໃດ? ²⁷ ແລະຖ້າເຮົາຂັບໄລ່ຜີອອກດ້ວຍອຳ­ນາດເບ­ເອນເຊ­ບູນ ພວກລູກຫລານຂອງທ່ານທັງ­ຫລາຍເຄີຍຂັບມັນອອກດ້ວຍອຳນາດຂອງຜູ້ໃດ? ດ້ວຍເຫດນີ້ແຫລະ, ເຂົາຈະເປັນຜູ້ຕັດສິນພວກທ່ານ. ²⁸ ແຕ່ຖ້າເຮົາຂັບໄລ່ຜີມານຮ້າຍອອກດ້ວຍພຣະ­ວິນ­ຍານຂອງພຣະເຈົ້າເຊັ່ນນີ້ຣາ­ຊະອາ­ນາ­ຈັກຂອງພຣະ­ເຈົ້າກໍມາເຖິງພວກທ່ານ. ²⁹ ແລ້ວບໍ່ມີໃຜຈະເຂົ້າໄປປຸ້ນເອົາຊັບໃນເຮືອນຂອງຄົນແຂງແຮງໄດ້ເວັ້ນໄວ້ແຕ່ຈະມັດຄົນແຂງ­ແຮງນັ້ນໄວ້ເສັຽກ່ອນ? ແລ້ວເຈິ່ງປຸ້ນເອົາຊັບໃນເຮືອນຂອງເພິ່ນໄດ້. ³⁰ ຜູ້ທີ່ບໍ່ຢູ່ຝ່າຍເຮົາກໍຕໍ່­ສູ້ກັບເຮົາແລະຜູ້ທີ່ບໍ່ໂຮມເຂົ້າກັບເຮົາກໍເປັນຜູ້ເຮັດໃຫ້ແຕກກະ­ຈາຍໄປ. ³¹ ດ້ວຍເຫດນີ້ເຮົາບອກພວກທ່ານວ່າ, ຄວາມຜິດບາບແລະຄວາມຫມິ່ນ­ປະ­ຫມາດທຸກຢ່າງຈະຊົງໂຜດອະ­ພັຍໃຫ້ມະນຸດໄດ້, ແຕ່ຄຳຫມິ່ນ­ປະ­ຫມາດພຣະ­ວິນ­ຍານຈະຊົງໂຜດອະ­ພັຍໃຫ້ບໍ່ໄດ້. ³² ຜູ້ໃດທີ່ເວົ້າຄຳຂັດ­ຂວາງຕໍ່ບຸດມະ­ນຸດ ກໍຍັງຊົງໂຜດໃຫ້ອະ­ພັຍແກ່ຜູ້ນັ້ນໄດ້ ແຕ່ຜູ້ໃດທີ່ເວົ້າຄຳຂັດ­ຂວາງຕໍ່ພຣະ­ວິນ­ຍານບໍ­ຣິສຸດເຈົ້າ, ກໍຈະບໍ່ໂຜດອະ­ພັຍໃຫ້ແກ່ຜູ້ນັ້ນ ທັງໃນໂລກນີ້ແລະໃນໂລກທີ່ຈະມາເຖິງ. ³³ ຫາກເປັນຕົ້ນ­ໄມ້ດີ ຜົນມັນຈິ່ງດີ, ຫລື ຖ້າຕົ້ນ­ໄມ້ບໍ່ດີ ຜົນມັນກໍບໍ່ດີ ເພາະ­ວ່າຈະໄດ້ຮູ້­ຈັກຕົ້ນ­ໄມ້ດ້ວຍຫມາກຜົນຂອງມັນ. ³⁴ ພວກຊາດງູຮ້າຍເອີຍ, ເນື່ອງຈາກພວກຜູ້ຊົ່ວແລ້ວຈະເວົ້າຄວາມດີໄດ້ຢ່າງ­ໃດ? ດ້ວຍວ່າໃຈເຕັມລົ້ນດ້ວຍສິ່ງໃດ ປາກກໍເວົ້າຕາມສິ່ງນັ້ນ. ³⁵ ຄົນດີກໍເອົາສິ່ງທີ່ດີອອກມາຈາກຄັງແຫ່ງຄວາມດີ ເພາະໃຈຂອງເຂົາກໍເກີດຜົນທີ່ດີ, ແລະ ຄົນຊົ່ວນັ້ນ ກໍເອົາສິ່ງທີ່ຊົ່ວອອກມາຈາກຄັງແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຂອງຕົນ ດ້ວຍໃຈຂອງລາວກໍມີແຕ່ສິ່ງທີ່ຊົ່ວຮ້າຍ. ^{36 37} ຕໍ່ມາເມື່ອພຣະ­ເຢຊູເຈົ້າກ່າວຖ້ອຍຄຳເຫຼົ່ານີ້ຈົບລົງແລ້ວ ປະຊາ­ຊົນທັງຫຼາຍກໍປະ­ຫຼາດໃຈໃນການສັ່ງ­ສອນຂອງພຣະອົງ, ເພາະ­ວ່າພຣະອົງຊົງສັ່ງ­ສອນເຂົາເຫມືອນຜູ້ມີຣິດອຳ­ນາດ, ແລະບໍ່ເຫມືອນພວກທັມະຈານຂອງພວກເຂົາ. ³⁸ ຈາກນັ້ນມີບາງຄົນໃນພວກນັກ­ທັມແລະພວກຟາ­ຣີຊາຍສວນຕອບພຣະ­ອົງວ່າ, “ອາ­ຈານເອີຍ, ພວກຂ້າ­ນ້ອຍຢາກເຫັນຫມາຍສຳ­ຄັນຈາກທ່ານ.” ³⁹ “ຄົນສະ­ໄຫມຄວາມຊົ່ວແລະລ່ວງປະເວນີ ມັກສະ­ແຫວງ­ຫາຫມາຍສຳ­ຄັນໃດທີ່ຈະໃຫ້ແກ່ເຂົາ ເວັ້ນແຕ່ຫມາຍສຳ­ຄັນຂອງໂຢ­ນາຜູ້ປະກາດພຣະ­ທັມ. ⁴⁰ ເພາະໂຢ­ນາໄດ້ຢູ່ໃນທ້ອງປາໃຫຍ່ເປັນເວລາສາມວັນສາມຄືນສັນ­ໃດ ບຸດມະ­ນຸດຈະຢູ່ໃນພື້ນຂອງແຜ່ນ­ດິນໂລກສາມວັນສາມຄືນສັນ­ນັ້ນ. ⁴¹ ຊາວເມືອງນີ­ເນ­ເວຈະຢືນຂຶ້ນໃນວັນພິ­ພາກ­ສາ ພ້ອມກັບຄົນສະ­ໄຫມນີ້ແລະຈະກ່າວໂທດໃສ່ເຂົາ. ເພາະພວກຊາວເມືອງນີ­ເນ­ເວໄດ້ຖິ້ມໃຈເກົ່າເອົາ­ໃຈໃຫມ່ເພາະຄຳປະ­ກາດຂອງໂຢ­ນາ, ແລະ ເບິ່ງແມ, ທີ່ນີ້ຍັງມີຜູ້ຫນຶ່ງ, ທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ກວ່າໂຢ­ນາ. ⁴² ຣາຊີນີຝ່າຍທິດ­ໃຕ້ຈະລຸກ­ຂຶ້ນໃນວັນພິ­ພາກ­ສາພ້ອມກັບຄົນຈາກຍຸກນີ້ ແລະກ່າວໂທດໃສ່ພວກເຂົາ. ເພາະນາງໄດ້ສະເດັດມາແຕ່ທີ່ສຸດໂລກເພື່ອຈະຊົງຟັງພຣະ­ສະ­ຕິ­ປັນ­ຍາຂອງກະສັດໂຊໂລໂມນ, ແລະເບິ່ງແມ, ຊຶ່ງໃຫຍ່ກວ່າກະ­ສັດໂຊ­ໂລ­ໂມນກໍມີຢູ່ທີ່ນີ້ແລ້ວ. ⁴³ ເມື່ອຜີຖ່ອຍຮ້າຍອອກມາຈາກຜູ້ໃດແລ້ວ ມັນກໍທຽວໄປໃນບ່ອນກັນ­ດານນ້ຳ ແລະສະ­ແຫວງ­ຫາບ່ອນເຊົາເມື່ອຍ ແຕ່ມັນບໍ່ພົບ. ⁴⁴ ແລ້ວມັນເວົ້າວ່າ ‘ເຮົາຈະຕ່າວຄືນໄປຍັງເຮືອນທີ່ເຮົາໄດ້ອອກມານັ້ນ.’ ເມື່ອມັນມາເຖິງກໍເຫັນວ່າເຮືອນນັ້ນເປົ່າຫວ່າງກວາດກ້ຽງ ແລະຕົບແຕ່ງໄວ້ແລ້ວຢ່າງດີ. ⁴⁵ ແລ້ວມັນຈິ່ງໄປຮັບເອົາຜີອື່ນອີກເຈັດໂຕຮ້າຍກວ່າມັນເອງ ແລະພວກມັນທັງຫມົດກໍເຂົ້າໄປອາໃສຢູ່ທີ່ນັ້ນ ແລະສະພາບບັ້ນ­ປາຍຂອງຄົນນັ້ນກໍຮ້າຍກວ່າບັ້ນຕົ້ນ. ຄົນສະ­ໄຫມຊົ່ວນີ້ກໍຈະເປັນຢ່າງນັ້ນແຫລະ.” ⁴⁶ ຂະ­ນະທີ່ພຣະ­ເຢຊູເຈົ້າກຳ­ລັງຊົງກ່າວກັບປະ­ຊາ­ຊົນຢູ່ນັ້ນ, ເບິ່ງແມ, ມານດາກັບພວກນ້ອງຊາຍຂອງພຣະ­ອົງກໍຢືນຢູ່ຂ້າງນອກ, ຫາໂອ­ກາດຈະເວົ້າກັບພຣະ­ອົງ. ມີຄົນຫນຶ່ງທູນພຣະ­ອົງວ່າ, ⁴⁷ “ເບິ່ງແມ, ມານດາກັບພວກນ້ອງຊາຍຂອງທ່ານຢືນຢູ່ຂ້າງນອກ ຫາໂອ­ກາດຈະເວົ້າກັບທ່ານ.” ⁴⁸ ແຕ່ພຣະ­ອົງຊົງກ່າວກັບຜູ້ທີ່ມາທູນນັ້ນວ່າ “ໃຜເປັນມານດາແລະໃຜເປັນນ້ອງຊາຍຂອງເຮົາ.” ⁴⁹ ແລະຊົງກ່າວວ່າ, “ນີ້ແຫລະ, ຄືມານດາແລະນ້ອງຊາຍຂອງເຮົາ. ⁵⁰ ເພາະຜູ້ໃດຈະເຮັດຕາມນ້ຳພຣະທັຍພຣະ­ບິ­ດາຂອງເຮົາຜູ້ຊົງສະ­ຖິດໃນສະ­ຫວັນ, ຜູ້ນັ້ນແຫລະເປັນນ້ອງຊາຍ, ເປັນນ້ອງສາວ, ແລະເປັນມານດາຂອງເຮົາ.”