¹ کسی کی توبیخ و سرزنشِ زیاد بِه، ولی بازم سرسختی کونه، ناخبره ایشکیفه و هیچ علاجی نَئره. ² وختی قدرت عادلانِ دس نَهه مردم خوشحالد، ولی وختی شروران و بدکاران قدرت گیرد، مردم آه و ناله کوند. ³ عاقلِ پسر خو پئرَ خوشحالَ کونه، ولی پسری کی زنبازی دونبال شِه و فاحشه یانِ اَمرَه معاشرت کونه، خو پئرِ دارایی یَ بر باد دِهه. ⁴ پادشاه عدالتِ اَمرَه خو مملکتَ اُستوار کونه، ولی اونی کی رِشوه فَأگیره اونَ ویرانَ کونه. ⁵ کسی کی خو همساده چاپلوسی یَ بوکونه، اونِ پاهانِ رِه دامی وَأشَأده. ⁶ شریران خوشَأنِ گوناه دامِ میَأن گرفتارَ بود، ولی شادی مردمِ دوروستکارِ نصیب بِهه. ⁷ عادلِ مردأی انصافِ مرَه فقیرانِ حق و حقوقَ توجه کونه، ولی آدمِ شرور اَجور چیزانَ درک نوکونه. ⁸ آدمِ احمقی کی همه یَ مسخره کونه، تَأنه ایتَه شهرَ به آشوب فَأکشه، ولی آدمِ عاقل و حکیم، صلح و آرامشَ برقرار کونه. ⁹ آدمِ نادانِ اَمرَه بحث کودَأن فایده ایی نئره، چره کی یا عصبانی بِهه یا مسخره کونه. ¹⁰ کسانی کی خون فوکودَأنَ دوس دَأرد، دوروستکارانِ جَه نفرت دَأرد و اوشأنِ جانِ قصدَ دَأرد. ¹¹ آدمِ نادان زود عصبانی بِهه، ولی آدمِ عاقل خو خشمِ جولویَ گیره. ¹² اگر حاکم حرفایِ دوروغَ گوش بوکونه، همۀ اونِ خادمان دوروغگو بهد. ¹³ فقیر و ثروتمند ایته چی میَأن همدیگرَ مَأند، خداوند هر دو نفرَ چوم فَأدَه دَأره کی بیدیند. ¹⁴ پادشاهی کی انصافِ اَمرَه فقیرانِ مرَه رفتار بوکونه، اونِ سلطنت همیشه پایدار مَأنه. ¹⁵ زَأیِ تربیتِ رِه چوب و تنبیه لازمه، ولی اگر زَأیَ به خودش حال وَا بنی و اَدب نوکونی، خو مارِ سراَفکندگی باعث بِه. ¹⁶ وختی شروران به قدرت رسد، فساد زیادَ بِه، ولی مردمِ دوروستکار اوشَأنِ سقوطَ خوشَأنِ چومِ اَمرَه دیند. ¹⁷ تی زَأیَ تربیت بوکون تا تی شادی و آرامشَ باعث بیبه، و تی جانِ رِه لذت بِه. ¹⁸ جایی کی خدا پیام نمَأنه، مردم سرکشی کوند، خوش به حال اون قؤمی کی خدا اَحکامَ بجا اَورد. ¹⁹ خدمتکار فقط نصیحتِ اَمرَه اصلاح نیبه، چون هر چند بفهمه ولی اونَ انجام نده. ²⁰ کسی کی بدون فکر و عجله اَمرَه گب زنه یَ دینی؟ ایتَه احمقَ اُمید دَأشتن بهتره تا اونَ اُمید بدأری. ²¹ کسی کی خو غلامَ جی کوچیکی ناز و نعمتِ میَأن پیلَه کونه، آخرسر خو اربابِ همۀ دارایی وارث بِه. ²² آدمِ بداخلاق دعوا راه تَأوَأده و ناراحتی یَ باعث بِه. ²³ غرور آدمی یَ پستَ کونه و به زمین زنه، ولی فروتنی سربلندی یَ باعث بِه. ²⁴ هر کی دوزدِ اَمرَه معاشرت بوکونه، خو جانِ اَمرَه دوشمنی بوکوده. چره کی دادگاه میَأن شهادتِ دوروغ دِهه و خدا اونَ لعنت کونه. ²⁵ کسی کی انسانِ جَه ترسه دام میَأن گرفتارَ بِه، ولی هر کی خدایَ توکل کونه در اَمان مَأنه. ²⁶ خیلی جی مردم حاکمِ جَه انتظار دَأرد اوشَأنَ لطف بوکونه، غافل جی اَنکی خداونده کی آدمیانَ داوری کونه. ²⁷ دوروستکاران شریرانِ جَه نفرت دَأرد و شریرانم جی اوشَأنی کی راهِ دوروستِ میَأن اُستوار ایسد.