¹ آدمایِ نادانَ احترام نَئَن، ورفی مَأنه کی تابستان بوأره، یا بارانی کی درو موقع. ² نیفرین کسی کی اونِ مُستحق نیبه یَ اثر نوکونه، چی چی نی یا پرستویی یَ مَأنه کی اَطرف اوطرف خوره پره و جایی نینیشینه. ³ شلاق اَسبِ شین و اَفسار اولاغِ شین، چوبم آدمِ احمقِ پوشتِ شین. ⁴ نادانَ مطابقِ اونِ نادانی جواب ندن، نوکونه تونم اونِ مَأنستَأن بیبی. ⁵ وَأستی اَحمقَ اونِ حماقتِ اندازه جواب دَئَن، وگرنه خیال کونه کی عاقله. ⁶ هر کی بواسطۀ ایتَه آدمِ احمق، پیامی اوسه کونه، اَنَ مَأنه کی خو پایَ وَأون دَره یا زَهر خوردَأن دره. ⁷ مثالی کی نادانِ دَهنِ جَه بیرون اَیه، آدمِ لنگِ پایَ مَأنه کی سُسته. ⁸ آدمِ احمقَ احترام نَئَن، اَنَ مَأنه کی بخوایی سنگَ رازین چوبَ دَوَدی. ⁹ مثالی کی آدمِ نادانِ دَهَنِ جَه بیرون اَیه، خیسی یَ مَأنه کی آدمِ مستِ دسِ دورون فرو شِه، ولی اونَ حالی نیبه و بی اثره. ¹⁰ کسی کی آدمِ احمق، یا هر تازه جی راه فأرسه ایی یَ استخدام کونه، تیراندازی یَ مَأنه کی بی هدف همۀ راه دُوأرأنَ زخمی کونه. ¹¹ هوطو کی سگ وَأگرده خو خو استفراغ بوکوده یَ خوره، آدم احمق و نادان بازم خو حماقتَ تکرار کونه. ¹² کسی کی خو نظرِ جَه خورَه حکیم دَأنه یَ دینی؟ ایتَه احمقَ ویشتر جی اون شَه اُمید دَوَستَن. ¹³ آدمِ تنبل خانه میَأن ایسه و گویه:«راه میَأن شیر ایسَه، کوچه خیابانِ میَأن شیر ایسَه» ¹⁴ دَر خو پاشنه رو چرخ خوره و، تنبلم خو رختخوابِ دورون. ¹⁵ تنبل خو دسَ بُشقابِ طرف درازَ کونه، ولی جی روی تنبلی غذایَ خو دَهَن تَأنوَده. ¹⁶ ولی با اَنحال آدم تنبل خورَه جی هفتَ مردِ عاقلم حکیم تر دَأنه. ¹⁷ کسی کی بیشه دعوایی کی اونَ مربوط نیبه میَأن دخالت بوکونه، کسی یَ مَأنه کی ایتَه ولگردِ سگِ گوشَ فَأکشه ¹⁸ ایتَه دیوانه یَ مَأنه کی تیرِ آتشی و خطرناک پرتاب کونه، ¹⁹ اون کسی کی خو همساده یَ گول بزنه و بازن بوگویه؛ شوخی کودَأن دوبوم! ²⁰ هیزم نمَأنه، آتش خاموشَ بِه، گب خبربورم نِئسِه، دعوا تومامَ بِه. ²¹ هوطو کی زغال و هیزم آتش روشنَ کوند، دعواگیرِ مردَأی هم جنگ و دعوا بپا کونه. ²² آدمِ گب خبربورِ حرفَأن، لذیذ لقمه ایی یَ مَأنه، کی لذتِ اَمرَه انسانِ دیلِ عُمقِ میَأن فرو شِه. ²³ گبایِ پور محبت و شیرین، دیلِ شرارتَ جیگا دِهه، دوروست لعابی مَأنستَأن کی گیلی ظرفَ پوشَأنه. ²⁴ آدمِ کینه ایی، خو حرفَأنِ اَمرَه خو کینه یَ جیگا دِهِه، ولی خو دیلِ میَأن فریبَ پرورش دِهِه. ²⁵ وختی خُرمه گبان زنه، تو اونِ گبانَ باور نوکون، چره کی اونِ دیلِ میَأن هفتَه چیه مکروه نَهه. ²⁶ هرچند خو نفرتَ حیله اَمرَه جیگا دِهِه، ولی آخرسر اونِ خباثت و شرارت جماعتِ ورجَه آشکارَه بِه. ²⁷ هر کسی دیگرانِ رِه چاه بکنه، خودش اونِ میَأن دکفه، و هر کی سنگی یَ دیگرانِ طرف هُل بده، اون سنگ وَأگرده و خودشِ رو کفه. ²⁸ زبانی کی دوروغ گویه خو قربانی یانِ جَه نفرت دَأره، و دَهَنی کی چاپلوسی کونه، ویرانی به بار اَوره.