¹ وختی حاکمِ اَمرَه نیشینی کی غذا بوخوری، تی حواس بمَأنه کی تی پِشِ جَه نیشته. ² اگر آدمِ پورخوری ایسی، خودتِ هوایَ بدَأر. ³ اونِ لذیذه غذائانَ چوم ندَأر، چره کی ایمکان دَأره ترَه گول بزنه. ⁴ ترَه پولدار بوستَأنِ وَسی خستَه نوکون، اونِ فکرِ جَه بیرون بیأ. ⁵ تا تی چومَ اونِ رو بیگیری جی میَأن بوشو دَأره، چره کی ثروت عقابِ مَأنستَأن پر زنه و شِه. ⁶ آدمِ خسیسِ سفره جَه غذا نوخور و اونِ غذائانِ لذیذِ رِه حرص نزن. ⁷ چون هر چی کی بوخوری یَ اون خو فکرِ دورون حیساب کونه، ترَه تعارف کونه و گویه:«بفرما بوخور و وَأخور» ولی اَنَ جی تَه دیل نوگویه. ⁸ لقمه ایی کی بخورده ایی یَ بوجُر اَوری و تی شیرین تشکرانی کی بوکوده ایی برباد شِه. ⁹ آدمِ احمقَ نصیحت نوکون، چره کی تی گبایِ حکیمانه یَ بی ارزش دَأنه. ¹⁰ تی زمینِ مرزَ کی جی پیشتران تعیین بوبُسته جابجا نوکون و یتیمانِ زمینَ بودورون نوشو. ¹¹ چره کی اوشَأنِ پوشتیبان قدرتمنده و اوشَأنِ داد فَأرسه. ¹² وختی معلم ترَه تعلیم دِهه، جی تَه دیل اونِ گبایِ آموزنده یَ گوش بدن. ¹³ خودتِ طفلِ اَدب کودَأنِ جَه کوتاهی نوکون، چره کی تنبیه اونَ نوکوشه. ¹⁴ اونَ پأیی بزن کی اونِ جانَ هلاکتِ جَه نجات دیهی. ¹⁵ پسرجان، اگر حکمتَ یاد بیگیری، می دیل شادمان بِهِه. ¹⁶ و وختی کی تی دهنِ جَه گبِ راست بیرون بأیه، می همۀ وجود شادمان بِهه. ¹⁷ گوناهکارانَ حسادت نوکون، بلکی همۀ روز تی اشتیاق خداوندِ اطاعت کودَأن بیبه. ¹⁸ چون اَطو عاقبت به خیر بی و تی امید بر باد نیشه. ¹⁹ ای پسرجان عاقل بوبون و می گبانَ گوش بوکون، راستِ راه دورون قدم بنن. ²⁰ عرق خوران و شکم پرستانِ اَمرَه معاشرت نوکون. ²¹ چون کسانی کی اوشَأنِ کار فقط خوردَأن و وَأخوردَأنه، فقیر و محتاج بُد. ²² تی پئرِ نصیحتَ کی ترَه بوجود بأورده گوش بوکون، و تی مارَ وختی پیرَ بوست حقیر ندَأن. ²³ حقیقت و حکمت و ادب و فهمَ بِهن، و هیچ موقع اوشَأنَ نوفروش. ²⁴ زَأیِ دوروستکار اونِ پئر رِه مایه شادمانیه، و کسی کی زَأیِ حکیم دَأره، اونِ دَأشتنِ جَه خوشحاله. ²⁵ زَأیی دوروستکار و عاقل بوبون تا تی پئر و مار کی ترَه بودونیا بأوردد شادمان بوبود. ²⁶ ای پسرجان می گبانَ بیشتَأو و می زندگی جَه سرمشق بیگیر. ²⁷ بدَأن کی بدکاره زنأک ایتَه خطرناکه دامه. ²⁸ اونم راهزنانِ مَأنستَأن کمین کونه، و باعث بِه مردکانِ زیادی خیانتکار بوبود. ²⁹ مصیبت و بدبختی کی نصیب بِهه؟ کیه کی همیشه جنگ و دعوا راه تَأوَأده و ناله کونه؟ کیه کی هَچین زخمی بِهه و اونِ چومَأن سُرخَ بِه؟ ³⁰ اوشَأنی کی مودام مشروب خورد و شرابخواری دونبال شُد. ³¹ پس سُرخِ شرابِ گولَ نوخور کی پیاله میَأن ترَه چشمک زنه و، بازن آهسته تی گولی جَه بیجیر شِه. ³² ولی آخر سر لانتی مَأنستَأن ترَه گزه و اَفعی مَأنستَأن ترَه نیش زنه. ³³ تی چومَأن چیزایِ عجیب و غریب دینه و تی دیل چیزایِ منحرفِ جَه گب زنه. ³⁴ کسی مَأنستَأن بی کی کشتی دکلِ رو لم بدَه دَأره و دریایِ کولاکِ میَأن خوفته. ³⁵ بازن گویی:«مرَه بزَد، ولی حس نوکودم، مرَه زجر بدَأد ولی نفهمستم، کِی به حال اَیم تا ایتَه پیالۀ دیگر بوخورم؟»