¹ خوش نامی جی ثروتِ زیادم بهتره، و عزیز بوستَأن جی طلا و نُقره هم با ارزشتر. ² دارا و ندار، ایته چیه مشترک دَأرد، هر دو نفرَ خدا خلق بوکوده. ³ آدمِ عاقل خطرَ دینه و اونِ جَه دوری کونه، ولی آدمِ نادان اونِ طرف شِه و خورَه گرفتارَ کونه. ⁴ فروتنی و خداترسی نتیجه، ثروت و احترام و عُمرِ درازه. ⁵ شریرانِ راه پوره جی دام و خیس و خاره، هر کی خو جانَ دوس دَأره، اَجور راه هانَ میَأن نیشه. ⁶ طفلَ راهی میَأن کی وَأستی بیشه تربیت بوکون، اون تا آخرِ خو عُمر او راه جَه مُنحرفَ نیبه. ⁷ فقیر، ثروتمندِه اَسیره، کسی کی قرض گیره خو طلبکارِ غلام بِهه. ⁸ هر کی ظلم بکاره، مصیبت درو کونه و اونِ قدرتِ عَصا ایشکیفه. ⁹ آدمِ دس و دیل بازی کی خو غذایَ فقیرانِ اَمرَه قسمت کونه، برکت گیره. ¹⁰ کسی کی مسخره کونه یَ دورَه کون، تا دعوا و درگیری و فُحش و فُحشکاری خاتمه پیدا کونه. ¹¹ هر کی دیلِ پاکَ دوس بدَأره و اونِ گبان به دیل بینیشینه، حتی پادشاهم اونَ دوس دَأره. ¹² خداوندِ چومَأن راستی جَه محافظت کونه، ولی خیانتکارانِ دوروغانَ باطلَ کونه. ¹³ آدمِ تنبل خانه دورون ایسه و گویه:«اگر بوشوم بیرون شیر مرَه خوره» ¹⁴ زنِ زِناکارِ دَهن ایتَه چاهِ عمیقَ مَأنه، خداوند هر کیَه غضب بوکونه، او چاه دورون دکفه. ¹⁵ حماقت زَأیِ وجودِ جَه نَهه، ولی تنبیه اونَ اونِ جَه دورَه کونه. ¹⁶ هر کی خو نفعِ وَسی فقیرانَ ظلم بوکونه و ثروتمندانَ ببخشه، عاقبت فقر و نداری یَ گرفتارَ بِه.