¹ عاقلِ زنأی خو خانه یَ آبادَ کونه، ولی جاهلِ زنأی خو دسِ اَمرَه خو خانه یَ ویرانَ کونه. ² کسانی کی راستی و صداقتِ اَمرَه رفتار کوند، خداوندَ احترام نهد، ولی آدمایی کی خوشَأنِ راهِ کجَ شُد، اونَ تحقیر کوند. ³ آدمِ نادان خو حرفایِ مغرورانه چوبَ خوره، ولی آدمِ حکیمِ گبان اونِ جَه محافظت کونه. ⁴ اگر گاو طویله میَأن نِئسِه، طویله تمیز مَأنه، ولی گاوِه قوّته جَه یه کی محصولِ زیاد بدس اَیه. ⁵ شاهدِ اَمین دوروغ نوگویه، ولی شاهدِ نادوروستِ دهنِ جَه دوروغ وَأره. ⁶ اگر کسی کی همه چیَه به مسخره گیره حکمتِ دونبال بگرده، هیچموقع اونَ پیدا نوکونه، ولی آدمِ عاقل خیلی راحت اونَ بدس اَوره. ⁷ مردمِ نادانِ جَه دورَه بون، چون چیزی نَئرد کی ترَه یاد بدد. ⁸ آدمِ عاقلِ راهنما اونِ حکمته، ولی نادانِ حماقت اونَ گومراهَ کونه. ⁹ جاهلان گوناه مرَه بازی کوند، ولی دوروستکاران، خدا رضایته دونبال ایسَأد. ¹⁰ فقط آدمی دیله کی اونِ جانِ تلخیَه حِس کونه، و اونِ شادی میَأنم کسی جُز خودش شریک نیه. ¹¹ شریرانِ خانه ویرانَ بِه، ولی دوروستکارانِ خیمه شکوفه زنه. ¹² راه هایی نَهه کی آدمی چومِ جَه دوروست اَیه، ولی اونِ عاقبت هلاکته. ¹³ خنده و شادی نِتَأنه آدمِ غمَ و غُصه یَ جیگا بده، وختی خنده تومامَ بِه، درد و غم دوباره وأگرده. ¹⁴ آدمِ خدانشناس خو کارانِ نتیجه یَ دینه، و آدمِ دوروستکار و صالح، خو کارانِ بهره جَه سِئرَه بِه. ¹⁵ آدمِ جاهل هر حرفیَه باور کونه، ولی آدمِ عاقل دوروست رفتار کونه. ¹⁶ آدمِ حکیم مواظبه و بدی جَه دوری کونه، ولی آدمِ نادان جی روی غرور خورَه به خطر تَأوَأده. ¹⁷ آدمِ بداخلاق کارایِ احمقانه کونه، و آدمِ حیله گرِ جَه همه نفرت دَأرد. ¹⁸ حماقت جاهلانِ نصیب بِهه، و دانایی و معرفت عاقلانِ نصیب. ¹⁹ مردمانِ بدکار عاقبت دوروستکارانِ پِشِ جَه سر خمَ کوند و اوشَأنَ مُحتاج بود. ²⁰ آدمِ پولدار دوستای زیادی دَأره، ولی آدمِ فقیرَ حتی اونِ همساده هم بد دَأره. ²¹ ولی هر کی فقر و نداری وَسی خو همساده یَ حقیر بدَأنه، گوناه بوکوده، خوش به حال کسانی کی فقیرانَ رَحم کوند. ²² کسانی کی خوشَأنِ فکرِ میَأن نقشۀ پلید کشد گومراهَ بود، ولی رحمت و راستی کسانی نصیب بِه کی اوشَأنِ نیّت خیره. ²³ کسی کی زحمت کشه منفعت بوره، ولی اونی کی فقط گب زنه، فقیر بِهه. ²⁴ ثروت، عاقلانِ نصیب بِه، ولی جاهلانِ پاداش هوشَأن حماقته. ²⁵ شاهدِ راستگو مردمِ جانَ نجات دِهه، ولی شاهدِ دوروغگو مردمَ خیانت کونه. ²⁶ کسی کی خداوندِ جَه ترسه، ایتَه مُحکمه تکیه گاهَ اعتماد بوکوده، و اونِ زَأکأن اَمن و اَمانِ میَأن ایسَأد. ²⁷ خداترسی زندگانی چشمه یه و آدمیَه جی مرگِه دام و تله دور دَأره. ²⁸ پادشاهِ عظمت به تعدادِ مردمی ایسه کی اوشَأنِ رو حکومت کونه، پادشاهی کی اونِ مردمِ تعداد کم بیبه نابودَ بِه. ²⁹ کسی کی صبر و حوصله بدَأره آدمِ فهمیده ایی ایسه، ولی آدمِ بداَخلاقِ جَه حماقت سر زنه. ³⁰ وختی آدمِ فکر آسوده بیبه، آدمِ جان سلامته، ولی حسادت خورِه مَأنستَأن آدمِ جانَ خوره. ³¹ هر کی فقیرانَ ظلم بوکونه، اوشَأنِ خالقَ توهین بوکوده، و هر کی فقیرانَ رَحم بوکونه، خدایَ احترام بنَه دَأره. ³² شریران خوشَأنِ شرارتِ وَسی کفد و نابودَ بود، ولی عادلان وختی میرد ایتَه پناهگاه دَأرد. ³³ آدمای فهمیده حکمتَ خوشَأنِ دیلِ میَأن حفظ کوند، ولی جاهلان خوشَأنِ نادانی یَ آشکارَ کوند. ³⁴ دوروستکاری و عدالت ایتَه قؤمَ سربلندَ کونه، ولی گوناه، همۀ قؤمِ رِه باعث سرافکندگی و رسوایی یه. ³⁵ پادشاه خادمِ عاقلِ جَه راضیه، ولی کسانی کی شرارتِ مرَه دردسر چَأکوندَ غضب کونه.