1
خداوند فرمایه:«کسانی کی قبلاً می شناختِ دونبال نوبود هَسَه می طالبد، و کسانی کی می دونبال نگردستدْ مرَه پیدا کودد، و قؤمی کی می نامَ دنخَأده بودَ بوگوفتم؛ من اَیَ ایسَم، من اَیَ ایسَم!»
2
همۀ روز می دسانَ درازَ کودم قؤمی یاغی طرف، قؤمی کی راه های نادورستِ میَأن قدم نهد و خوشَأنِ تَوَهم و خرافاتَ پیروی کوند.
3
قؤمی کی دائِم می جولو ایسِد و مرَه عصبانی کوند. خوشَأنِ باغانِ دورون، بُتانِ قربانگاه رو قربانی تقدیم کوند اوشأنِ رِه بوخور سوجَأند.
4
شبان شُد قبرستانانِ میَأن و تا صبح شدُ قبرانِ دورون کی مُرده یانِ اَرواحَ پرستش بوکوند. خوکِ گوشتَ خورد و نجسِ گوشتانِ جَه خوروش پزد.
5
ولی دیگرانَ گوید:«تی جا سر بِئس و مرَه نزدیکَ نوبون، چون من مُقدس تر جی اونی یم کی تو می ورجَه بأیی!»
6
خداوند فرمایه:«اوشأنِ محکومیتِ حُکم بینیویشته بوبُسته، دِ ساکت نِئسم و اوشَأنِ کارانَ ندید نیگیرم، می تصمیمَ اوشَأنِ مجازاتِ رِه بیگیفته دَأرم، من اوشَأنِ کارانِ مُزدَ فَأدم.
7
هم اوشأنِ گوناه مُزدْ و هم اوشَأنِ پئرانِ گوناه مُزدَ، همه یَ باهم. شیمی پئران کوه هانِ رو بُتانِ رِه قربانی بوکودد و تپه یانِ رو مرَه ناسزا بوگوفتد. پس منم اوشَأنِ گوذشته کارانِ مُزدَ حیساب کونم و همه یَ اوشأنَ فَأدم.»
8
خداوند فرمایه:«وختی اَنگورِ خوشه دورون اَنگور نَهه اونَ خرابَ نوکوند بلکی گوید؛ "اونَ فینشَأنید، هنوز اونِ دورون برکت نَهه"، منم هَ کارَ کونم و همۀ می قؤمَ هلاکَ نوکونم. بلکی کسانی کی مرَه خدمت کوندَه نجات دهم.
9
جی یعقوبْ نسلی بوجود اَورم و کسانی کی جی یهودا قبیله ایسدَه برکت دهم، اوشأنِ نسل می کوهستانی سرزمینَ تصرف کوند. می انتخاب بوبوسته یان او سرزمینَ به میراث بورد و کسانی کی مرَه خدمت کوند اویَ زندگی کوند.
10
اوشَأن مرَه پرستش کوند و ایبار دیگر خوشَأنِ گاو و گوسفندانَ «شارونِ» دشتِ میَأن و «عاکورِ» دره دورون چرَأند.
11
ولی شومَأن کی خداوندَ ترکَ کودید و می مُقدسِ کوهْ صَهیونَ جی خاطر بوبوردید. ای شومَأنی کی خدایِ «بَختْ» و خدایِ «اِقبالِ» رِه سُفره وَأشَأنید و شراب تقدیم کونید.
12
پس بدَأنید کی سیاه بَختْ بیهید و همۀ شومَأن کشتنِ وَسی خمَ بید و شمشیرِ مرَه هلاکَ بید. چون وختی شمرَه دخَأدم جواب ندَئید، وختی گب بزَم گوش نوکودید، بلکی عمداً اونچی کی می نظرِ جَه ناپسند بویَ انجام بدَئید.»
13
خداوند یَهوَه اَطو فرمایه:«می خادمان خورد و سئرَ بود، ولی شومَأن ویشتا مَأنید، می خادمان آب خورد ولی شومَأن تشنه مَأنید، می خادمان شادی کوند، ولی شوَمأن سراَفکنده و شرمنده بیهید.
14
می خادمان دیل خوشی جَه سرود خَأند، ولی شومَأن غم و ناراحتی جَه فریاد زنید و گریه کونید.
15
شیمی نامْ می قؤمِ رِه ایتَه نامِ ملعون بِهِه. من کی خداوند یَهوَه یم شمرَه هلاکَ کونم و می خادمانَ تازه نام فَأدم.
16
روزی فَأرسه کی هر کس بخَأیه اَ سرزمینِ دورون برکت بیگره وَأستی خدایِ حقِ جَه برکت بیگیره و هر کس بخَأیه قَسمی بوخوره فقط خدایِ حقِ نامَ اَوره. گذشته سختیَأن فراموشَ بِه و جی میَأن شِه.»
تازه زمین و تازه آسمان
17
خداوند فرمایه:«هَسَه من تازه زمینی و تازه آسمانی خلق کونم، اونچی کی گوذشته یان اتفاق دکفته فراموشَ بِه و دِ کسی اوشَأنَ به یاد نَأوره.
18
بلکی اونچی جَه کی من خلق کونم شادی بوکونید و تا اَبد لذت بوبورید. چون اورشلیمَ دوباره خلق کونم تا شمرِه شهرِ شادی بیبه و اونِ مردمان مایۀ خوشی بوبود.
19
من خودمم اورشلیمِ وَسی و اونِ مردمانِ وَسی شادی کونم، و دِ اویَ گریه و زاری صدا ایشتَأوسته نیبه.
20
دِ اویَ کوچی زأکأن نیمیرد و مردم همه عُمرِ طبیعی دَأرد. آدمِ صد ساله جوان حیساب بِه و کسانی کی صد سالگیه فَأنرسد و زودتر میردْ، یعنی گوناه بوکوده دَأرد و لعنت بوبُستد.
21
او روزانِ رِه هر کس خانه چَأکونه خودش اونِ دورون ساکن بِه، و هر کی تاکستان بیگیره خودش اونِ میوه یَ خوره.
22
دِ خانه چَأنکوند تا دیگران زندگی بوکوند و تاکستان نیگیرد تا دیگران بوخورد. می قؤمِ اَیامْ درختانِ عُمرِ مَأنستَأن زیادَ بِه و اوشَأنْ خوشَأنِ دسرنجِ جَه خورد و لذت بورد.
23
دِ اوشأنِ زحمت بر باد نیشه و اوشَأنِ زَأکأن مصیبتِ رنگَ نیدیند، چون هم اوشَأنَ و هم اوشَأنِ زَأکأنَ برکت دهم.
24
پیشتر جی اونی کی مرَه دخَأند اوشَأنَ جواب دهم، و هنوز اوشَأنِ دوعا تومامَ نوبوسته اِجابت کونم.
25
گرگ و بره همدیگرِ اَمرَه چرا کوند و، شیر گاوِ مَأنستَأن سَرِچینا خوره و، لانتیان دِ کسی یَ نیش نزند.
می کوهِ مقدسْ صَهیونِ میَأن هیچ چیز و هیچ کس صدمه نیدینه و نابودَ نیبه.» اَشَأنَ خداوند بفرماسته دَأره.