1
خداوند اَطو فرمایه:«آسمان می تختِ پادشاهیه و زمین می پا جیرِ فرش! پس چی خانه ایی تَأنید مرِه چَأکونید و چه جایی تَأنید مرِه فراهم بوکونید تا اونِ دورون آرام بیگیرم؟
2
همۀ اَشَأن می دسْ خلق بوکوده و اَطو همۀ جهانْ بوجود بأمویه. من کسی جَه کی فروتن و توبه کار بیبه و می کلامِ جَه بترسه خشنودم و اونَ نظر کونم.
3
ولی اوشَأنی کی خوشَأنِ راه هانَ شُد و خوشَأنِ گوناهانَ دوس دَأردِ جَه دورم و اوشَأنِ قربانیانَ قبول نوکونم. اَجور آدمان وختی مرِه قربانگاه رو گاوی قربانی کوند اَنَ مَأنه کی ایتَه آدمَ کوشتَأن دأرد، و وختی گوسفندی قربانی کوند اَنَ مَأنه کی سگی قربانی بوکودد، یا وختی هدیه آردی تقدیم کوند اَنَ مَأنه کی خوکِ خونَ پیشکش کوند، و وختی بوخور سوجَأند اَنَ مَأنه کی بُتَ پرستش کوند.
4
پس منم اوشَأنَ مُصیبتی سختَ گرفتار کونم و هون بلایی کی اونِ جَه ترسد اوشَأنِ سر اَورم، چره کی وختی دَخأدم کسی جواب ندَه و وختی گب بزَم کسی گوش ندَه، بلکی دقیقاً اونچی کی می نظرِ جَه نادوروست بویَ انجام بدَد و اونچی کی نخَأستمَ اختیار بوکودد.»
5
ای کسانی کی خداوندِ جَه ترسید و اونِ جَه ایطاعت کونید، اونچی کی گویه یَ گوش بوکونید:«چون مرَه وفادارید بعضی جی مردم شیمی جَه نفرت دَأرد و دوری کوند، اوشَأن شمرَه مسخره کوند و گوید؛ "خداوند بزرگه، اون آخر سر شمرَه نجات دِهه و اَمَأن شیمی شادی یَ دینیم!" ولی خودشَأن بزودی سراَفکنده و رُسوا بود.
6
شهرِ میَأن چه خبره؟ اَ چی صدایی ایسه کی معبدِ جَه اَیه؟ اَن خداوندِ صدایِ کی خو دوشمنانِ جَه انتقام گیره.
7
خداوند فرمایه:«می شهرِ مقدس زنی یَ مَأنه کی پیشتر جی اونی کی زایمانِ درد اونَ بیگیره پسری بودونیا بأورده.
8
کی تا هَسَه اَنِ مَأنستَأنَه بیده دَأره یا بیشتَأوسته دَأره؟ آیا ایتَه سرزمین ایتِه روزِ میَأن بودونیا اَیه؟ آیا ایتَه ملّت ایتَه لحظه دورون بودونیا اَیه؟ اورشلیم پیشتر جی اَنکی اونِ زایمانِ درد شروع بیبه خو زأکأنَ بودونیا اَوره.»
9
خداوند گویه:«آیا فکر کونید می قؤمَ تا بودونیا آمونِ مرحله رسَأنم ولی اونِ بودونیا نأورم؟ نه، هیچموقع!»
10
ای همۀ کسانی کی اورشلیمَ دوس دَأرید و اونِ رِه عزا بیگیفته اید، هَسَه خوشحال بیبید و اونِ اَمرَه شادی بوکونید.
11
زأیی مَأنستَأن کی خو مارِ سینه جَه شیر خوره و سِئرَه بِه، شومَأنم اورشلیمِ وفورِ نعمتِ جَه بهره بوبورید و جلالِ فراوانی جَه لذت بوبورید.
12
چون خداوند اَطو فرمایه:«من صُلح و سلامتی یَ رودخانه مَأنستَأن اورشلیمِ دورون جاری کونم، و ملّتانِ ثروتَ نَهری مَأنستَأن کی هیچموقع خوشکَ نیبه شیمی طرف سرازیر کونم. شومَأن شیرخواره زأکأنِ مَأنستَأن اورشلیمِ جَه تغذیه کونید و اونِ کشِه دورون به خواب شید و اونِ زانو رو شمرَه نوازش کوند.
13
من ماری مَأنستَأن کی خو زأیَ دیلداری دِهه شمرَه دیلداری دهم. بله، شومَأن اورشلیمِ دورون آرامش پیدا کونید.
14
وختی اَ اتفاقانَ بیدینید شیمی دیل شاد بِهِه و شیمی استخوانان سبزه مَأنستَأن تازه بِهه، اونموقع خداوند خو دسِ اَمرَه خو خادمانَ یاری دِهه، ولی خو دوشمنانَ غضب کونه.
15
هَسَه خداوند آتشِ دورون اَیه و اونِ اَرابه یان گردبادِ مَأنستَأنه تا کسانی کی غضب بوکوده یَ سخت مجازات بوکونه.
16
اون خو آتش و شمشیرِ اَمرَه همۀ جهانِ مردمَ داوری کونه و خداوند خیلیانَ کوشه.»
17
خداوند فرمایه:«کسانی کی بُتانِ پرستشِ رِه خوشَأنَ تطهیر کوند، و باغهایِ مقدسِ بودورون شوئونِ رِه صف ایسد، و خوکِ گوشتُ موشِ گوشتُ باقی حرام غذائانَ خوردْ هلاکَ بود.
18
چره کی اوشَأنِ اَعمال و اَفکارَ دَأنم و جزا دهم. زمانی فَأرسه کی همۀ قؤمان و همۀ زبانانَ جمعَ کونم اورشلیم تا می جلالَ بیدیند.
19
و اویَ بر ضدِ اوشَأن معجزه ایی انجام دهم و اوشَأنَ مجازات کونم. بازن جی اوشَأن بعضیانَ حفظ کونم و اوشَأنَ اوسه کونم سرزمینایِ دور کی هنوز می نامَ نیشتَأوسته دَأرد و می عظمت و قدرتِ جَه خبر نَئرد. یعنی اسپانیا، لیبی، لیدیه کی تیراندازانِ ماهری دَأره، توبال، یونان.
بله اوشَأنَ اوسه کونم اَ سرزمینان تا می عظمت و جلالَ اویِ مردمَ اِعلام بوکوند.
20
و خداوند گویه کی اوشَأن شیمی هموطنانَ او سرزمینانِ جَه جمعَ کوند و اوشَأنَ اَسبانِ رو و اَرابه یانِ رو و تختهای روانِ رو قاطرِ پوشت و شترانِ پوشت سوارَ کوند و اَورد می مقدسِ کوه رو اورشلیمِ دورون، و به عنوانِ هدیه مرَه تقدیم کوند، هوطو کی بنی اسرائیل خوشَأنِ هدایایِ آردی یَ ظرفهایِ پاکِ دورون اَورد می خانه و مرَه تقدیم کوند.
21
من بعضی جی اوشَأنَ انتخاب کونم کی لاوی، و کاهن بوبود و مرَه خدمت بوکوند.»
22
خداوند فرمایه:«هوطویی کی آسمان و زمینِ جدیدی کی خلق کونم همیشه می حضورِ جَه پایداره، شیمی نام و شیمی نسل هم همیشه پایداره.»
23
خداوند گویه:«همۀ آدمان هفته به هفته و تازه ماه به تازه ماه اَید اورشلیم تا می حضور پرستش بوکوند.
24
و وختی اوشَأن اورشلیمِ جَه بیرون شُد کسانی جنازه یَ دیند کی بر ضدِ من ویریشته بود، چون کِرمهایی کی اوشَأنَ خورد هیچموقع نیمیرد و آتشی کی اوشَأنَ سوجَأنه هیچ موقع خاموشَ نیبه. مردم نفرتِ اَمرَه اوشَأنَ فَأندرد.»
آمین