¹ ای کاش آسمانانَ شکاف دَأئی و نازل بوستی، تا کوه هان تی حضورِ جَه بپرکسته بِد. ² آتشی مَأنستَأن کی خورده چوبانَ سوجَأنه و آبَ جوشْ اَوره، تا تی نامَ تی دوشمنانِ رِه آشکارَ کونی و قؤمَأن تی حضورِ جَه بپرکد. ³ تو ایتَه موقع اَ کارَ بوکودی کی انتظار نَأشتیم، تو بأمویی و کوه هان تی حضورِ جَه بپرکستد. ⁴ جی روزی کی جهان خلق بوبُست نه کسی بیده دَأره نه کسی بیشتَأوسته دَأره کی ایتَه خدایِ دیگر خو پرستنده یانِ رِه اَجور کارانَ بوکونه. ⁵ تو کسانی یَ ملاقات کونی کی شادی مرَه عدالتَ بجا اَورد، و به یاد اَورد کی تو خَأیی اوشَأنْ چوطو زندگی بوکوند. هَسَه تو غضب بوکوده ایی، چره کی اَمَأن گوناه بوکودیم، جی هون زمانهایِ قدیم با اَنکی تو غضب بوکوده بی بازم اَمَأن اَمی گوناهانَ ایدامه بدَه ایم، پس هَسَه چوطو نجات پیدا کونیم؟ ⁶ اَمَأن همه تَه نجسِ آدمِ مَأنستَأن بوبُسته ایم، حتی اَمی خُرمه کارانَم کثیفه شالیکی یَ مَأنه! همه تَه خوشکِ برگَ مَأنیم، اَمی گوناهان بادِ مَأنستَأن اَمرَه خو مرَه بوردَأن دره. ⁷ کسی نِئسَه کی تی نامَ دخَأنه و یا دستِ نیاز تی طرف درازَ کونه و تی جَه یاری بخَأیه، چونکی تی رویَ اَمی جَه وَأگردَأنه دَأری و اَمرَه اَمی گوناهانِ وَسی داغَ کوده ایی. ⁸ اما ای خداوند، تو اَمی پِئری، اَمَأن گیل ایسیم و تو کوزه گری، همۀ اَمَأن تی دسِ چَأکوده ایم. ⁹ ای خداوند اَجور اَمرَه غضب نوکون و اَمی گوناهانَ تا اَبد به یاد نأور. تمنا کونیم اَمرَه فَأندر، اَمَأن تی قؤمیم. ¹⁰ تی مقدسِ شهرانْ بیابانَ بدل بوبُسته، حتی صَهیونْ بیابان بوبُسته و اورشلیم ویرانَه بوسته. ¹¹ اَمی مقدس و قشنگه معبد کی اَمی اجداد اونِ دورون ترَه عبادت کودد آتشِ میَأن بوسوخته دَأره و همۀ جاهایی کی دوست دَأشتیم خرابَ بوسته. ¹² خداوندا، باز اَنهمه مصیبتِ برابر ساکت ایسی؟ آیا کاری نوکونی؟ آیا وَألی ویشتر جی اَمی طاقت رنج بکشیم؟