1
ای اورشلیم ویریز و خورشیدِ مَأنستَأن درخشان بوبون، چون خداوندِ جلال تی رو تاباستَأن دره.
2
تاریکی و ظلمات همۀ جهانِ قؤمَأنِ رو سایه تَأوَأده دَأره، ولی خداوند تِره طلوع کونه و اونِ جلالِ نور تی رو تَأبه.
3
و پادشاهان و قؤمَأن تی طرف اَید تا خداوندِ جلالِ نور کی تی رو تاباستَأن دره یَ بیدیند.
4
تی دور و ورَ فأندر و بیدین کی چوطو تی قؤم جمعَ بوسته دَأرد و تی طرف اَید. تی پسرأن جی دور اَید و تی دخترانَ خوشَأنِ کِشَه میَأن اَورد.
5
تو اَشَأنَ تی چومِ مرَه دینی و شادمان بی و جی هیجانِ زیاد تی دیل پرکه. چون جهانِ گنجان جی راهِ دریا تی طرف اَیه و قؤمَأنِ ثروت تی ورجَه جمعَ بِه.
6
بار بزَه شُترانْ تی سرزمینَ پوشَأند، کاروانان «مِدیانِ» جَه و «عِیفه» و «صَبا» جَه اَید و خوشَأنِ مرَه طلا و بُخور اَورد. مردم خداوندَ ستایش کوند و همدیگرَ گوید کی اون چی کارایی بوکوده دَأره.
7
همۀ «قیدار» و «نِبایوتِ» گوسفندانَ قربانی وَسی تی ورجَه اَورد، و خداوندِ خشنودی وَسی اوشَأنَ خداوندِ خانه قربانگاه رو قربانی کوند. او روزِ رِه خداوند خو جلالِ خانه یَ زینت دِهه.
8
اَشَأن کیسد کی اَبرِ مَأنستَأن پرواز کوند، و کبوترانِ مَأنستَأن خوشَأنِ لانه یانِ طرف وَأگردد؟
9
اَشَأن کشتی یانی ایسد کی خدا قؤمَ سوارَه کوده دَأرد و جی سرزمینایِ دور وَأگردَأند اوشَأنِ خانه طرف. اوشَأن خوشَأنِ مرَه طلا و نقره اَورد تا یَهوَه نامْ، یعنی خوشَأنِ خدا نامَ حُرمت بند، اسرائیلِ قدوسِ نامَ کی خو قؤمَ عزّت و احترام ببخشه دَأره.
10
غریبه یانْ اَید تی حَصارانَ چَأکوند و اوشَأنِ پادشاهان شمرَه خدمت کوند. چون هر چن خودمِ خشمِ دورون ترَه مجازات بوکودم، ولی هَسَه خودمِ لطفِ وَسی ترَه رَحم کونم.
11
شب و روز تی دروازه یان بازه تا جهانِ پادشاهان خوشَأنِ کشورانِ ثروتَ تی ورجَه بأورد.
12
چون قؤم و مملکتی کی ترَه خدمت نوکونه نابودَه بِه، بله، اون قؤمَأن همه تَه هلاکَ بود.
13
ای اورشلیم، جی لبنانِ جنگلان تی بازسازی رِه صنوبر و کاج و چنارِ چوب اَورد و می خانه یَ تزئین کوند و می شهرَ پورشکوه چَأکوند.
14
کسانی کی ترَه ظلم بوکوده دَأردِ پسران اَید و تی جولو زانو زند و ترَه تعظیم کوند. و کسانی کی ترَه تحقیر کودد تی پا جیر کفد و ترَه سُجده کوند. اوشَأنْ ترَه یَهوَه شهرْ، و اسرائیلِ قدوسِ صَهیونْ دخَأند.
15
من ترَه کی خرابه بویی و کسی تی میَأنِ جَه دَوار نوکوده، باشکوه چَأکونم و تو تا اَبد همۀ نسلانِ رِه مایۀ شادمانی بیهی.
16
ملتان و پادشاهان ماری مَأنستَأن کی خو زأیِ جَه پرستاری کونه ترَه توجه کوند. و تو فهمی کی من خداوند، اسرائیلِ قادرِ خدا، تی حامی و تی نجات دهنده یم.
17
مفرغِ جا ترِه طلا اَورم، آهنِ جا نقره، و چوبِ جا مفرغ، و سنگِ جا آهن، من صُلحَ تی فرماندار کونم و عدالتَ تی حاکم.
18
تی سرزمینِ دورون دِ خبری جی خشونت نییه، و تی مَرزانِ دورون خبری جی خرابی و ویرانی. بلکی تی حَصارانَ «نجات» دخَأنی و تی دورازه یانَ «ستایش».
19
دِ روزِ دورون خورشیدِ نورَه و شبانِ رِه ماهِ نورَه احتیاجی نَئری، چون خداوند تی نورِ جاودانیه، تی خدا تی زیبایی بِهه.
20
تی آفتاب دِ هیچموقع غروب نوکونه و تی ماه مَحوَه نیبه. چره کی خداوند تی نورِ جاودانی بِهه و تی ماتمِ روزان تومامَ بِه.
21
تی قؤمِ مردمان دوروستکار بود و خوشَأنِ سرزمینَ تا اَبد حفظ کوند. من اوشَأنَ نهالی مَأنستَأن اویَ کارم تا می دسانِ ثمره جَه جلال پیدا کونم.
22
شیمی کمترین هیزار نفر بِه، و شیمی کوچی ترین ایتَه قؤمِ قوی، من یَهوَه یم، وختی اونِ وخت برسه همۀ اَ کارانَ سریع انجام دهم.