1
اون سالی کی عُزّیای پادشاه بمرد، خداوندَ بیدم کی ایتَه بلند و باشکوه تختِ رو نیشته بو. اونِ رَدا دامن همۀ پیلدانه معبدِ صحنَ بوپوشَأنه بو.
2
اونِ تختِ دور و ور فرشته یان ایسَه بود کی هر کودام جی اوشَأن شیش تَه بال دَأشتد، دو تَه بالِ مرَه خوشَأنِ رویَ گیفتد، دو تَه مرَه خوشَأنِ پاهانَ پوشَأنِئِد و دو تَه بالِ اَمرَه پرواز کودد.
3
اوشَأنْ همدیگرَ گوفتد:«قُدوسْ قُدوسْ قُدوسْ، خدایِ قادرِ مُتعال، اونِ جلال همۀ زمینَ پورَه کوده»
4
اوشَأنِ آوازِ صدا اَقدر بلند بو کی پیلدانه معبدِ پایه ئان بلرزسته و همۀ معبدْ دودِ جَه پورَه بوست.
5
اونموقع بوگوفتم:«وای بر من کی بِمردم، چون مردی ایسم کی می دَهن ناپاکه و قؤمی میَأن سامان دَأرم کی اوشَأنِ دهَنم ناپاکه، و می چومَأن خداوندِ قادرِ مُتعالَ بیده دَأره»
6
اونموقع ایتَه جی فرشته یان پرواز بوکود و بأمو می ورجَه. اون خو دسِ میَأن زغالی دَأشته کی اونَ اَنبرِ مرَه مذبح رو جَه بیگیفته بو.
7
اونَ می دَهَنِ رو بنَه و بوگوفت:«اَن تی دَهَن لمس بوکوده، پس تی تقصیران پاکْ و تی گوناهان آمرزیده بوبُسته.»8
8
بازن خداوندِ آوازَ بیشتَأوستم کی گوفته:«کیَه اوسه کونم؟ کیه کی اَمی وَسی بیشه؟» بوگوفتم:«مرَه اوسَه کون، من حاضرم بوشوم»
9
بوگوفت:«بوشو اَ مردمَ بوگو، شومَأن فقط ایشتَأویدْ ولی هیچموقع نفهمید، فقط فَأندریدْ ولی هیچموقع درک نوکونید،
10
قؤمِ دیل سختَ بوسته. اوشَأنِ گوش سنگینَ بوسته و خوشَأنِ چومَ دوَسته دَأرد، نوکونه بیدیند و بفهمدْ، و وَأگردد می طرفُ و من اوشَأنَ شفا بدم»11 اونموقع من وَأورسم:«خداوندا تا کِی؟» اون جواب بدَه:«تا موقعی کی اوشَأنِ شهران ویرانَ بِه و دِ کسی شهرانِ دورون نِئسه، تا زمانی کی خانه یانِ دورون آدمی نِئسِه و اوشَأنِ زمین خرابُ و ویرانَ بِه.
12
و خداوند مردمانَ دورَه کونه و اوسَه کونه سرزمینایِ دورِ طرف، و اَ سرزمین متروکه بیبه.
13
حتی اگر یک دهم جی قؤم هم سرزمینِ دورون باقی بمَأنه، اوشَأنم جی میَأن شُد. ولی بلوط دارْ یا چنارْ دارِ مَأنستَأن کی وختی قطعَ بِه دوباره اونِ کُنده کی زمینِ دورون باقی بمَأنسته رُشد کونه، می قومِ کُنده هم اوشَأنِ ذُریتِ مُقدسهْ کی باعث بِه دوباره رُشد بوکوند.»