5

¹ وَألید هَسَه می سرودِ عاشقانه یَ می رِفقِ رِه بخَأنم، سرودی دربارۀ اونِ تاکستان. می رِفقْ ایتَه حاصلخیزِ تپه رو تاکستانی دَأشته. ² اون اویِ زمینَ بکد و سنگانَ بیرون بأورد و فیشَأد، و بهترین انگور دارانَ اویَ بکاشت. ایتَه بُرجم نگهبانی رِه و ایتَه دستگاهم انگورانِ آب گیفتنِ رِه چَأکود، بازن بینیشت تا اَنگور چِئِن فصل برسه، ولی همۀ اَنگوران زرخ بود. ³ هَسَه می رِفق گویه:«ای اورشلیم و یهودا مردمان، شومَأن بینِ من و می تاکستان حُکم بوکونید. ⁴ می تاکستانِ رِه دِ چی کاری وَأستی انجام بدَمه کی نَدم؟ پس چره وَأستی زرخِ اَنگور بأوره، نه اون شیرین اَنگوری کی انتظار دَأشتم؟ ⁵ هَسَه شمرَه گویم کی می تاکستانِ مرَه چی کونم؛ اونِ پرچینَ اوسَأنم تا حیوانان اونَ بوخورد و اونِ حصارَ فوکوردَأنم تا پامالَ بِه. ⁶ وألم هَرزه عَلف اونِ میَأن جُر بأیه و هیچموقع اونَ وجین نوکونم، دِ اَنگور دارانم هَرَس نوکونم، وألم خیس و خار اونِ همه جایَ بوپوشَأنه، حتی اَبرانَ دستور دِهم دِ اونِ رو باران نوارد.» ⁷ اسرائیل خداوندِ متعالِ تاکستانه، یهودا مردم انگور دارانی ایسد کی اون خوشحالی اَمرَه خو تاکستانِ دورون بکاشت. اون خو قؤمِ جَه انتظار دَأشته راستی و عدالتِ میَأن زندگی بوکوند، ولی هسَه خونریزیه، و مظلومانِ فریاد بلنده.

داوری

⁸ وای بر شومَأنی کی دائِماً خانه و زمینِ کشاورزی فَأگیرید و هَطو اونچی کی دَأریدَ ایضافَه کونیدْ تا دِ کسی رِه جا جیگایی نمَأنه و فقط شومَأن اون منطقه دورون صاحاب زمین بیبید. ⁹ خداوندِ قادرِ مُتعال می گوشِ میَأن بوگوفت:«همۀ اَ پیلدانه و قشنگ خانه یان ویرانَ بود و خالی مَأند.» ¹⁰ ایتَه هکتار زمینِ جَه فقط ایتَه بشکه شراب بدس اَیه و ده مَنْ دانهْ فقط ایتَه مَنْ محصول فَأده.» ¹¹ وای بر اوشَأنی کی صبحِ زود ویریزد تا مشروب بوخورد و شبانم تا دیروخت نیشیند و مستی کوند. ¹² اوشَأنِ جشنانِ میَأن چنگ و دایره زنگی نَهَه، و دَف و نِی زند و شراب خورد، ولی خداوندِ کارانَ فأندردُ و اونِ دسِ عملَ نیدیند. ¹³ هَجور نادانی یانِ وَسی می قؤمَ به اَسیری بورد، اوشَأنِ رهبران ویشتایی کشد و اوشَأنِ مردمِ عادی تشنگی. ¹⁴ مُرده یانِ دونیاْ، حِرصِ اَمرَه خو دَهَنَ وَأکوده تا اوشَأنَ قورتَ دِه، اوشَأنِ پیله کسان و اوشَأنِ اَشراف زاده یانَه، مردمِ عادی کی سروصدا مرَه شادی کوندَه، همه تَه اونِ میَأن فرو شُد. ¹⁵ مردم شرمنده بؤد، و مردکأن خوار و ذلیلْ، و مغروران پست و حقیر. ¹⁶ ولی خدایِ قادرِ مُتعال به اِنصاف بوجُر تر جی همه بِه، چون خدایِ قُدوس خورَه عدالتِ اَمرَه تقدیس کونه. ¹⁷ اون روزانْ غریبه یانِ گوسفندانْ اورشلیمِ ویرانه یانِ میَأن چِرا کوند، هَطو خیال بوکون کی چراگاه میَأن چرا کودَأن درد، و برّه یان ثروتمندانِ ویرانه یانِ میَأن چرخد و خوراک خورد. ¹⁸ وای بر اوشَأنی کی حیوانی مَأنستَأن کی اَرابه ایی یَ دوَسته بوبُسته بِه، گوناه و شرارتَ دوروغِ لافندِ مرَه خوشَأنِ سرِ پوشت فَأکشد. ¹⁹ و مسخره مرَه گوید:«وَألید خدا عجله بوکونه و زودتر اونچی کی خَأیه انجام بده یَ انجام بده، اسرائیلِ قدوسِ خدا نقشه و اِراده نزدیکَه بوسته، وَألید بموقع خو کارَه انجام بده تا بیدینیم چی کاری اونِ دسِ جَه بر اَیه.» ²⁰ وای بر کسانی کی بدیَ خوبی، و خوبی یَ بدی دَأند، تاریکی یَ نورِ جا، و نورَه تاریکی جا نهد، زرخی یَ شیرینی و شیرینی یَ زرخی گوید. ²¹ وای بر کسانی کی خوشَأنَ حکیم دَأند و فکر کوند عاقلد. ²² وای بر اوشَأنی کی پهلواند، ولی شرابخواری رِه! اوشَأن قهرماند ولی مشروبانِ قاطی کودَأنِ موقع. ²³ اوشأن شرورانِ جَه رِشوه فأگیرد و اوشَأنَ آزادَ کوند و اَ کارِ اَمرَه دوروستکارانِ حقَ پامالَ کوند. ²⁴ هَ کارانِ وَسی هوطویی کی آتشِ زبانه کلوشَ سوزَأنه و خوشکه عَلف آتشِ دورون مَحوَه بِه، هوطو اَشَأنِ ریشه خوشکَ بِه و اَشَأنِ شکوفه دودِه مَأنستَأن بوجُر شِه و پراکندَه بِه. چون کی خدایِ مُتعالِ شریعتَ ترکَ کودد و اسرائیلِ قدوسِ کلامَ، حقیر بدَأنستد. ²⁵ پس خداوند خو قؤمِ جَه عصبانیه و خو دسَ اوشَأنِ جزا دَئَنِ رِه راستَ کوده. کوه هان به لرزه دکفد و مُرده یانِ جنازه آشغالِ مَأنستَأن خیابانانِ میَأن تَأوَأدَه بِه، ولی بازم خداوندِ خشم و غضب تومامَ نیبه و اونِ دس اوشَأنِ مجازاتِ رِه بلنده. ²⁶ و خداوند ایتَه عَلمْ مِلتهای دورِ رِه بِپا دَأره و اوشَأنَ سوتِ اَمرَه دَخَأنه، اوشَأنم توند و سریع اَید. ²⁷ هیچکودامِ اوشَأن خستَه نوبود و اوشَأنِ پا لغزش نوخوره، هیچکودام چُرت نزند و بخوابَ نوشود، هیچکودامِ کمربند بازَه نیبه و هیچکسِ کفشِ بند پارَه نیبه. ²⁸ اوشَأنِ تیران تیز و اوشَأنِ کمانان نشانه گیری رِه آماده یه. اوشَأنِ اَسبانِ سُم سنگِ خارا مَأنستَأن مُحکمه و اوشَأنِ اَرابه یانِ چرخانْ گردبادِ مَأنستَأن چرخه. ²⁹ اوشَأنِ غُرشْ شیرِ غُرشَه مَأنه، شیرِ مَأنستَأن غُرش کوند و خوشَأنِ صیدَ گیرد و خوشَأنِ مرَه بورد، و نجات دهنده ایی نِئسَه. ³⁰ او روزِ رِه اوشَأن دریایِ طوفانی مَأنستَأن می قؤمِ رو غُرش کوند، و اگر کسی اَ سرزمینَ بیدینه، همه جا تاریکی و فلاکته و اونِ آسمانِ روشنایی، تیره و تاره.