58

¹ خداوند فرمایه:«خودتِ صدایَ بلندَ کون و فریاد بزن، تی آوازَ شیپورِ مَأنستَأن بلندَ کون، می قؤمَ اوشَأنِ تقصیراتَ، و بنی اسرائیلَ اوشَأنِ گوناهانَ اعلام بوکون. ² اوشَأن هر روز مرَه عبادت کوند، جوری کی خیال کونی دوس دَأرد می اَحکام و تعالیمَ بدَأند، خوشَأنَ قؤمی عادل نیشان دهد، قؤمی مَأنستَأن کی خوشَأنِ خدایِ احکامَ ترکَ نوکوده دَأرد، دربارۀ عدالتِ اَحکام می جَه وَأورسد، جوری رفتار کوند کی مثلاً خدا نزدیک بوستَأنِ جَه لذت بورد. ³ گوید:«چره روزه بیگیفتیم تو نیده ایی؟ اَمی جانَ ضعیف بوکودیم و تو توجه نوکودی؟» خداوند اوشَأنَ گویه:«اَن وَسی کی هون موقعی کی روزه دَأرید باز خودتانِ منافع فکرید و شیمی کارگرانَ ستم کونید. ⁴ روزه گیرید ولی روزه باعث بِه همش عصبانی بیبید و همدیگرِ مرَه جنگ و دعوا بوکونید. آیا خیال کونید اَجور روزه باعث بِه من شیمی دوعایَ بیشتَأوم؟ آیا اَجور روزه می مقبوله؟ ⁵ آیا روزه ایی کی من پسند کونم اَنه؟ آدمی خو جانَ رنج و زحمت بده و، خو سرَ صحرا علفِ مَأنستَأن خمَ کونه، و پلاس و خاکسترِ رو درازَ کشه؟ آیا اَن اون چیزی ایسه کی شومَأن اونَ گوئید روزه؟ آیا خیال کونید اَجور روزه یَ من قبول کونم؟ ⁶ آیا روزه ایی کی من پسند کونم اَن نیه کی شرارتِ زنجیرانَ پارَه کونی و یوغِ توشکه یانَ بازَه کونی؟ مظلومانَ آزادَ کونی و هر یوغی یَ بیشکینی؟ ⁷ خودتِ نانَ ویشتایانِ مرَه قسمت بوکونی و، فقیران و بی کسانَ بأوری خودت خانه؟ و یا ایتَه بی خانمان دینی کی چیزی دوکودَأنِ رِه نَئره اونَ رخت و لباس فَأدی و ترَه کسانی جَه کی تی قؤمُ خویشدْ جیگا ندی؟ ⁸ اگر اَ کارَ بوکونی منم می رَحمتَ سپیده دمِ نورِ مَأنستَأن ترَه تابانم و تی درد و مرضَ زود شفا دهم. و تی عدالتْ تی پیشاپیش راه شِه و خداوندِ جلالْ پوشتِ سر جَه تی مراقبه. ⁹ اونموقع دوعا کونی و خداوند ترَه اِجابت کونه، خدا جَه یاری خَأیی و اون گویه؛ من هَ یَ ایسم! اگر ظلم کودَأن و افترا زَئَنِ جَه دس بکشی و، شایع پراکنی و دوروغِ جَه دوری بوکونی، ¹⁰ اگر مظلومانِ رِه دیل بوسوجَأنی و ویشتایانِ شکمَ سِئرَ کونی، اونموقع تی نورْ تاریکی میَأن تابه، و تی دور و ورِ تاریکی ظهرِ روشنایی مَأنستَأن بِه. ¹¹ و خداوند همیشه ترَه هدایت کونه و تی جانَ خوشکِ بیابانِ میَأن سِئرَ کونه، تی استخوانانَ قوّت دِهه و تو باغی مَأنستَأن بیهی کی آبِ زیاد دَأره و چشمه ایی مَأنستَأن کی هیچموقع خوشکَ نیبه. ¹² تی قؤمْ قدیمِ خرابه یانَ، دوباره بنا کوند و قدیمِ بُنیانِ رو تازه ساختمان چَأکوند. و شومَأن قومی یَ معروف بید کی شهرِ حصارانَ چَأکوند و، قؤمی کی دوباره کوچه یانَ زندگی کودَأنِ رِه مَرمَت کوند.» ¹³ خداوند فرمایه:«اگر روزِ سبّتَ بدَأری و اَ روزِ مقدسِ دورون خوشگذرانی نوکونی، اگر روزِ سبّتَ مایه تی شادمانی بدَأنی و خداوندِ مقدسِ روزَ محترم بدَأری، اگر اونَ حُرمت بنی و خودتِ هوی و هوسِ دونبال نیشی و بی اَرزش گب نزنی، ¹⁴ اونموقع می شادی تی نصیب بِه، من ترَه همۀ زمینِ دورون سربلند کونم و برکتانی کی تی جدّ یعقوبَ وعده بدَه بؤمَ تی نصیب کونم، من کی خداوندم اَنَ بوگوفته دَأرم.»