57

1 آدمایِ دوروستکار و عادل میرد و کسی فکر نوکونه چره! آدمِ خداشناس پیشتر جی وخت میره و هیچکی درک نوکونه و اونِ دلیلَ نفهمه، اوشَأن میرد تا جی بلایی کی اَمون دره در اَمان بوبود. 2 اوشَأنی کی راستِ راهَ قدم نهد وختی میرد، آرامشَ داخل بود و استراحت کوند. 3 ولی ای گوناهکاران داوری رِه حاضر بیبید؛ ای زِنا و فَحشا زَأکأن، ای جادوگرانِ اولادْ، بأئید اَیَه. 4 شیمی دَهَنَ کِ رِه بازَه کونید؟ کِ رِه زبان درازی کونید؟ کیَه مسخره کونید؟ آیا شومَأن عُصیانِ زَأکأن و فریبِ اولاد نیئید؟ 5 شومَأن هوشَأنی نیئید کی بلوط درختانِ جیر و یا هر درختِ سبزِ جیر شهوتِ دورون سوجید و همدیگرِ اَمرَه زِنا کونید؟ آیا شومَأن هوشَأنی نیئید کی دره یانِ میَأن یا صخره یانِ شکافِ جیر شیمی زَأکأنَ قربانی کونید؟ 6 صافِ سنگأنَ دَره یانِ جَه اوسَأنید و اوشَأنَ خدا جا پرستش کونید؟ بله تی سَهم هوشَأند و بس! تو اوشَأنِ رِه هدیه فوکودنی(هدیه ریختنی) فوکودی و هدیۀ آردی اوشَأنَ تقدیم بوکودی. آیا همۀ اَشَأنَ ندید بیگیرم و گوذشت بوکونم؟ 7 شید بلندِ کوه جُر و اویَ شیمی رختخوابَ وَأشَأنید و زِنا کونید، شید اویَ و شیمی بُتانِ رِه قربانی کونید. 8 شومَأن شیمی بُتانَ خانه دورون دوَسته دَرانِ پوشت نهید و اوشَأنَ پرستش کونید، شیمی اَ کارْ زِناکاریه، چون بجای اَنکی خدایَ دوس بدَأرید و عبادت بوکونید، بُتانَ عشق دَأرید و اوشَأنَ پرستش کونید. 9 شومَأن شمرَه عطر زنید و روغنایِ خوشبو مرَه آرایش کونید، بازن شید بُتِ مولکِ پرستشِ رِه. سَفرایِ دور و دراز شید، حتی حاضرید تا جهنمم بیشید تا شاید ایتَه تازه خدا پرستشِ رِه پیدا کونید و اونَ دیل دوَدید. 10 اوقدر گردید تا خسته و درمانده بیبید، ولی دس بردار نیئید و بازم گردید. شومَأن فکر کونید کی بُتان شمرَه قوّت دهد پس هیچموقع ضعیف نیبید. 11 خداوند فرمایه:«اَ بُتان چی ایسد کی اَقدر اوشَأنِ جَه ترسید و مرَه خیانت کونید؟ چره مرَه بیاد نَأورید؟ اَنی کی می جَه نترسید اَنِ وَسی نییِه کی ایتَه مدت سکوت بوکوده دَأرم و چیزی نوگوفتِم؟ 12 من تی کارانَ آشکارَه کونم، ولی تو اونِ جَه سودی نوبوری و تی بُتان نتَأند ترَه یاری بوکوند. 13 اونموقع کی فریاد کونی و کمک خَأیی، اَ بُتایی کی جمعَ کوده دَأری دسِ جَه هیچ کاری بر نَأیه، اوشَأن اَقدر ضعیفد کی ایتَه باد اوشَأنَ تَأوَأده و پراکندَه کونه، ولی بدَأنید کسانی کی مرَه توکل کوند اَ زمینِ رو زندگی کوند و می مقدسِ کوهَ میراث بورد.

آرامش توبه کارانِ رِه
14 خداوند گویه:«چَأکونید، راهَ آمادَه کونید، می قؤمْ می طرف وَأگردد، سنگان و موانع یَ اوشَأنِ راه پیشِ جَه اوسَأنید، اوشَأنِ رِه راه چَأکونید.» 15 خدایِ مُتعال کی اونِ نام مقدسه و تا اَبد زنده یه اَطو فرمایه:«من ایته جایِ بلند و مقدسِ جَه ساکنم، و البته کسی وجودِ دورونِ جَه هم کی روحی فروتن و توبه کار بدَأره ساکنم، تا اونِ دیلَ زنده بوکونم و تازه قوّتی اونَ ببخشم. 16 چونکی تا اَبد محکوم نوکونم و همیشه غضب نوکونم، نوکونه روحَأن و جانهایی کی من خلق بوکودم همه تَه می حضورِ جَه ضعف بوکوند. 17 من طمع و گوناه وَسی شمرَه غیظ بوکودم، هَنه وَسی شمرَه مجازات بوکودم و ترکَ کودم، ولی شومَأن خیره سری مرَه شیمی راهَ ادامه بدَأئید. 18 من شیمی کارانَ دینم، ولی بازم شمرَه شفا دِهم، من شمرَه هدایت کونم، من اسرائیل و اونِ ماتم بزَه ئأنَ دیلداری دهم، 19 همۀ لبانِ رو ستایشِ میوه یَ خلق کونم.» خداوند فرمایه:«سلامتی بیبه همۀ کسانی رِه کی دورد، و سلامتی بیبه همۀ کسانی رِه کی نزدیکد، من اوشَأنَ شفا دِهم» 20 ولی شریران طوفانی دریایی یَ مَأند کی آرامَ نیبه و اونِ موجَأن گیل و لجن اَوره.» 21 می خدا گویه:«شریرانِ رِه سلامتی و آرامشی وجود نَئره»