1
خداوند فرمایه:«ای عدالتِ پیروان، ای کسانی کی خداوندِ طالبید، مرَه گوش بوکونید؛ اون صخره ایی کی اونِ جَه بیگیفته بوبُستیدَ فَأندرید، اون معدنِ سنگی کی اونِ جَه بتراشته بوبُستیدَ توجه بدَأرید.
2
شیمی جدْ ابراهیمَ در نظر بأورید، شیمی مارْ ساره یَ کی شمرَه بزَه. اونموقعی کی اونَ دعوت بوکودم اینفر ویشتر نوبو و تنها بو، ولی من اونَ برکت بدم و ایتَه پیلدانه ملت اونِ جَه بوجود بأوردم.
3
من اورشلیمَ دیلداری دهمْ، اونِ خرابه یانَ آبادَ کونم. اونِ بیابانَ عدنِ باغِ مَأنستَأن سرسبز کونم و اونِ خوشکِ زمینَ خداوندِ باغه مَأنستَأن چَأکونم. اویَ خوشی و شادمانی بِه و، شکرگزاری و سرودهایِ شاد به گوش رِسه.
4
ای می قؤم مرَه توجه بدَأرید، ای مردم مرَه گوش بدید؛ شریعت می جَه صادر بِه و می اِنصافَ نوری مَأنستَأن قؤمَأنِ رِه برقرار کونم.
5
می عدالت نزدیکه و می نجات آشکارَ بوسته، می دسِ بازو قؤمأنَ داوری کونه، جزیره یانِ مردمْ می رأفأ ایسَد و اوشَأنِ اُمید منم و می قدرتَ اعتماد دَأرد.
6
آسمانْ و شیمی پا جِرِه زمینَ فَأندرید! آسمان دودِ مَأنستَأن محوَ بِه و زمینْ کهنه رختِ مَأنستَأن پوسیده بِه و اونِ مردم مَگسانِ مَأنستَأن میرد. ولی می نجات تا اَبد باقی مَأنه و می عدالت هیچموقع جی میَأن نیشه.
7
ای کسانی کی عدالتَ شناسید و ای قؤمی کی می شریعتَ شیمی دیلِ میَأن دَأریدْ مرَه گوش بوکونید؛ وختی مردم شمرَه سرزنش کوند نترسید و، وختی شمرَه فُحش و ناسزا گوید هراسان نیبید.
8
اوشَأن بید بوخورده رختِ مَأنستَأن جی میَأن شدُ و کِرم اوشَأنَ پشمِ مَأنستَأن خوره، ولی می عِدالت هیچموقع جی میَأن نیشه و می نجات نسل اَندر نسل باقی مَأنه.
9
خداوندا ویریز، ویریز و تی قوّتِ مرَه اَمرَه یاری بدن، هوطو قدیمِ اَیامِ مَأنستَأن کی نسلایِ قدیمَ نجات بدَأیی، آیا تو هونی نی ایی کی رَهَبَ تیکه تیکَه کودی و اِژدهایَ مجروح بوکودی؟
10
آیا تو هون نی ایی کی دریایَ خوشکَ کودی و دریا عُمقِ میَأن راهی چَأکودی تا کسانی کی خَأستی نجات بدی اونِ جَه دوَأرد؟
11
بله، کسانی کی خداوندْ آزادَ کوده وَأگردد، اوشَأنْ سرود خوانان وَأگردد اورشلیم. شادیه اَبدی اوشأنِ سرِ رو تاجِ قشنگی یَ مَأنه، اوشَأنْ به خوشی و شادمانی فَأرسد و همیشه رِه غم و غُصه جَه آزادَ بود.
12
خداوند فرمایه:«منم کی شمرَه آرامش دهم، پس چره انسانی کی میره جَه ترسی؟ آدمی جَه کی ایتَه علف ویشتر نییه.
13
آیا خداوند، خودتِ خالقَ جی خاطر بوبورده ایی؟ کسی کی آسمانانَ وَأشَأد و زمینِ بُنیادَ بنَه. چره دائماً کسانی خشمِ جه کی ترَه ستم کوند ترسی؟ چره کسانی غضبِ جَه کی خَأید ترَه هلاکَ کوند هراسانی؟ ولی دِ اوشَأنِ خشم و غضبِ جَه نترسی.
14
چونکی شومَأن اَسیران بزودی آزادَ بید و دِ سیاهچاله یانِ دورون ویشتا نمَأنید و نیمیرید.
15
من یَهوَه شیمی خدایم کی دریایَ به تلاطُم اَوره تا اونِ موجَأن نَعره بزند، می نام یَهوَه صبایوته.
16
من می تعالیمَ ترَه فَأدم و ترَه می دسِ سایه جیر جیگا بدم. آسمانانَ من اُستوار بوکودم و زمینَ من بُنیاد بَنم، منم کی اورشلیمَ گویم؛ تو می قؤمی»
خدا غضبِ جام
17
ویریز ای اورشلیمْ ویریز، ویریز و به پا بِئس، تو پیاله ایی کی خداوند خو خشم و غضبِ میَأن ترَه فَأدَه یَ بوخوردی، تو اونَ تا تَه سر بکشه ایی و سرگیجه بیگیفته ایی.
18
جی همۀ پسرانی کی بزَه ایی ایتَه هم نِئسَه کی ترَه رهبری بوکونه و جی همۀ پسرانی کی تربیت بوکودی ایتَه هم نِئسَه کی تی دستَ بیگیره.
19
اَ دو تَه بلّا تی سر نازل بوبُسته، کیه کی ترِه ماتم بیگیره؟ تی سرزمین ویرانَ بوسته و تی مردمان قحطی و شمشیرِ مرَه هلاکَ بوستد، دِ کسی نمَأنسته تا ترَه دیلداری بده.
20
تی مردمانْ ضَعف بوکوده دَأرد و هر کوچه خیابانِ میَأن بکفته دَأرد، آهویی مَأنستأن کی صیادِ دامِ میَأن گیر بوکوده. اوشأن خداوندِ غضبِ جَه پورَه بوسته دَأرد و خدایِ توبیخَ حِس بوکودد.
21
ای مُصیبت بیده کی مَست و گیجی ولی نه شرابِ جَه، هَسَه گوش بوکون؛
22
تی خداوند یَهوَه، خدایی کی خو قؤمِ حقِ جَه دفاع کونه اَطو فرمایه:«هَسَه اون جامی کی سرگیجه اَوره یَ تی دسِ جَه گیرم، می غضبِ پیاله جَه دِ نوخوری،
23
اونَ فَأدم کسانی دس کی ترَه عذاب دَأئِد، اوشَأنی کی ترَه گوفتد؛ خیابانِ میَأن درازَ کشْ تا راه دُواران تی رو پا بند. و تو تی پوشتَ کوچه زمینِ مَأنستَأن کودی تا ترَه پامالَ کوند»