50
اسرائیلِ گناه و خداوندِ خادمِ ایطاعت
1
خداوند اَطو فرمایه:«شیمی مارِ طلاقنامه کَ یَ نَهه کی اونِ مرَه شیمی مارَ طلاقَ دَم؟ یا کیسه می طلبکار کی من شمرَه اونَ بوفروخته بِم؟ یقین بدَأرید کی شیمی گوناهانِ وَسی بو کی بوفروخته بوبُستید و شیمی نافرمانی وَسی بو کی شیمی مارْ طلاق بدَه بوبُست.
2
چره وختی شیمی نجاتِ وَسی بأموم کسی نِئسَه بو؟ چره وختی دخَأدم کسی جواب ندَه؟ آیا فکر کونید می دس کوتاهَ بوسته و نتَأنم نجات بدم؟ و دِ من قوّتی نئرم کی آزادَ کونم؟ من تَأنم ایتَه اِشاره مرَه دریایَ خوشکَ کونم و رودخانه یانَ بیابانْ چَأکونم تا اوشَأنِ ماهیان بی آبی جَه تلف بوبود و بویِ گند بیگیرد.
3
من هونیم کی آسمانَ سیاهپوش کونم، جوری کی خیال کونی مُرده ایی رِه عزاداره.»
4
خداوند مرَه یاد بدَه دَأره کی چی بوگویم تا بتَأنم کلامِ مرَه خسته یانَ قوّت ببخشم. اون هر روز صبح مرَه بیدارَ کونه و مرَه مُشتاق کونه تا اونِ تعالیمَ گوش بوکونم.
5
خداوند یَهوَه می گوشَ بازَه کود و مرَه فَهم عَطا بوکود، من سرکشی نوکودم و می رویَ وَأنگردَأنم.
6
در عوض کسانی یَ پوشتَ کودم کی می پوشتَ شلاقِ مرَه بزَد، وختی اوشَأن می ریشَ بکدد و می صورتَ تُف بوکودد، وختی مرَه اهانت بوکودد و رُسوایی راه تَأوأدَد، می رویَ وَأنگردَأنم و اعتراضی نوکودم.
7
اوشأنِ توهینانِ جَه ترسی نَئرم چونکی خداوند یَهوَه می یاوره، پس رُسوا نوبوم، هَنه وَسی می رویَ سنگِ خارا مَأنستَأن بوکودم و دَأنم کی شرمنده نوبوم.
8
اونی کی می بی گوناهی یَ ثابت کونه نزدیکه، آیا کسی جرأت دَأره مرَه مُتهم بوکونه؟ بَأیه تا رو در رو بِئسیم. کی بر عَلیه من اِدعایی دَأره؟ وَأهأل بَأیه نزدیک.
9
خداوند یَهوَه خودش می پوشتیبانه، پس کی تَأنه مرَه مُتهم بوکونه؟ می دوشمنان بید بوخورده پارچه مَأنستَأن جی میَأن شُد.
10
کَ ی تَه جی شومَأن خداوندِ جَه ترسه و اونِ خادمِ گبانَ گوش کونه؟ هر کی تاریکی میَأن ایسَه و روشنایی نَئره، یَهوَه نامَ توکل بدَأره و خودشِ خدایَ اعتماد بوکونه.
11
ای کسانی کی آتش روشنَ کونید و خودتانَ شیمی آتشِ مرَه گرم کونید نه خداوندِ آتشِ مرَه، بیشید و خودتانِ آتشِ نورِ جیر ساکن بیبید، ولی اَنَ بدَأنید کی می دسِ جَه اَن شمرَه رِسه؛ شومَأن عذابِ میَأن میرید.