40

¹ شیمی خدا گویه:«دیلداری بدید! می قؤمَ دیلداری بدید! ² اورشلیمَ گبایِ دیلگرم کوننده بزنید، اونَ ندا بدید و بوگوئید اونِ دورانِ رنجْ تومامَ بوسته و اونِ گوناهان آمرزیده بوبُسته، چون اوشَأنِ گوناهانِ قدر من اوشَأنَ سزا بدم. ³ مردی فریاد زنه و گویه:«بیابانِ میَأن خداوندِ رِه راهی بازَه کونید! و صحرا دورون اَمی خدا رِه جاده ایی هموارَ کونید. ⁴ هر درّه ایی پورَه بِه و هر کوه و تپه صافَ بِه، راه هایِ کج راستْ و جاده های ناهموارْ هموارَه بود. ⁵ اونموقع خداوندِ جلال آشکارَ بِه و همۀ مردم اونَ دیند. خداوند خودش اَشَأنَ بفرماسته دَأره.» ⁶ ندا کوننده ایی گویه:«صدایِ بلندِ مرَه اعلام بوکون!» وَأورسم:«چیَه وَأستی اعلام بوکونم؟» بوگوفته:«صدایِ بلندِ مرَه بوگو؛ آدمی علفَ مَأنه، و همۀ اونِ قشنگی صحرا گولَ مَأنه. ⁷ وختی خدا اِراده کونه و باد اوشَأنِ رو وَزه، عَلفان خوشکَ بود و گولان پژمُرده بود. واقعاً کی آدمی هم علفَ مَأنه. ⁸ بله، علف خوشکَ بِه و گول پژمُرده بِه، ولی اَمی خدا کلام تا اَبد باقی مَأنه.» ⁹ ای قاصد کی خبر اَوری، بوشو ایتَه بلندِ کوه قُله سرْ و اورشلیمَ دخَأن، تی تمامِ قوّتِ مرَه فریاد بزن! تی صدایَ بلندَه کونْ نترس! یهودا شهرانَ بوگو:«شیمی خدا اَیه! ¹⁰ هَسَه خداوند یَهوَه قوّتِ مرَه اَیه تا قدرتِ مرَه حکومت بوکونه. اونِ پاداش اونِ اَمرَه یه و هر کسَ مطابقِ اونِ اَعمال پاداش فَأده. ¹¹ اون ایتَه چوپان مَأنستَأن خو گله جَه مراقبت کونه، برّه یانَ بغلَ کونه و گوسفندانَ مهربانی مرَه هدایت کونه. ¹² کی تَأنه اقیانوسِ آبانَ خو دسِ مرَه، یا آسمانَ، وجبِ اَمرَه اندازه بیگیره؟ آیا کسی تَأنه همۀ زمینِ خاکَ ایتَه پیمانه میَأن جا بده؟ یا کوه هان و تپه یانَ قاپانِ مرَه وزن بوکونه؟ ¹³ آیا کسی تَأنه خداوندِ روحَ هدایت بوکونه و اونَ بوگویه کی چی وَأستی بوکونه؟ و یا ایتَه مشاورِ مَأنستَأن اونَ تعلیم بده؟ ¹⁴ تا هَسَه خداوند کیَه محتاج بوبُسته کی اونَ فهم ببخشه و راسته راهَ اونَ یاد بده؟ کیه کی اونَ معرفت و حکمتَ تعلیم بدَه بِه؟ ¹⁵ واقعاً کی مِلّتان ایتَه قطره آبَ مَأند سطلِ دورون، و ایتَه غبارَ مَأند ترازو کفه رو. ¹⁶ اگر همۀ لبنانِ حیوانانَ اَمی خدا رِه قربانی بوکونیم بازم کمه، و همۀ لبنانِ جنگلانم قربانی آتشِ رِه کفایت نوکونه. ¹⁷ قؤمَأن همه تَه اونِ پِشِ جَه هیچ به حیساب اَید، و اونِ نظرِ جَه باطلد و هیچِ جَه هم کمترد. ¹⁸ پس گوئید خدا کی شبیهه؟ اونَ شَه چه چیزی مرَه مقایسه کودَأن؟ ¹⁹ اونْ بُتی مَأنستَأن نیه کی اُستاکاری اونَ چَأکونه و طلاسازی اونَ طلا مرَه بوپوشَأنه و زنجیرایِ نقره ایی اونِ گردنِ میَأن تَأوَأده. ²⁰ و فقیری کی نتَأنه جی طلا و نقره بُت چَأکونه، ایتَه خُرمه درختِ چوبَ کی پوسیده نیبه اوسَأنه و فَأده ایتَه اُستاکارِه ماهرِ دس تا اونِ رِه بُتی چَأکونه، بُتی کی تکان نوخوره و نکفه! ²¹ آیا نَأنستید و نیشتَأوستید؟ آیا قبلاً کسی شمرَه نوگوفته؟ آیا نیشتَأوستید کی دونیا چوطو بوجود بأمو دَأره؟ ²² اون کسی کی دونیایَ بوجود بأورده زمینِ سرِ جُر آسمانانِ میَأن نیشته. مردم زمینِ رو اونِ رِه ملخَ مَأند، اونه کی آسمانانَ پرده مَأنستَأن وَأشَأنه و اوشأنَ خیمه مَأنستَأن زندگی کودَأنِ رِه پهنَ کونه. ²³ اونه کی فرمانروایانَ هیچ کونه، و جهانِ داورانَ جی میَأن بوره. ²⁴ هنوز بکاشته نوبوسته و زمینِ دورون ریشه نودووَأنه دَأرد کی اوشَأنِ رو بادی اوسه کونه و اوشَأن خوشکَ بود، و گردباد اوشَأنَ کولوشِ مَأنستَأن بوره. ²⁵ خداوندِ قدوس وَأورسه؛ مرَه کی مرَه مقایسه کونید؟ کی تَأنه می مرَه برابری بوکونه؟ ²⁶ آسمانَ فأندرید، کیسه کی اَ ستاره یانَ خلق بوکوده؟ کیسه کی اوشَأنَ ایتَه ارتشِ مَأنستَأن هدایت کونه و همه تَه نامَم دَأنه؟ اونِ قوّت و قدرتِ عظیم وَسی حتی ایتَه جی اوشَأنم گومَه نوبود. ²⁷ ای یعقوبْ چره فکر کونی، و ای اسرائیلْ، چره شکایت کونی و گویی:«خداوند می رنج و مصیبتَ نیدینه و می مرَه مُنصفانه رفتار نوکونه؟» ²⁸ آیا نَأنی؟ آیا نیشتَأوسته دَأری؟ کی یَهوَه خدایِ اَبدیه. اون همۀ جهانَ خلق بوکوده و هیچموقع خستَه نیبه، هیچکی نتَأنه اونِ اَفکارَ درک بوکونه. ²⁹ اون خسته یانَ قوّت بخشه و ضعیفانَ قدرت عطا کونه. ³⁰ حتی جوانانم خسته و درمانده بهد و جوانمردأن جی پا دکفد. ³¹ ولی اوشَأنی کی خداوندَ اُمید دوَسته دَأرد و اونَ توکل کوندْ تازه قوّت گیرد و عقابِ مَأنستَأن پرواز کوند، دُووَد و خستَه نوبود، راه شُود و درمانده نوبود.