37

¹ حِزِقیایِ پادشاه وختی اَ گبانَ بیشتَأوست ناراحتی جَه خو رَختانَ چاک بزَه، بازن پلاس دوکود و بوشو خداوندِ خانه تا دوعا بوکونه. ² بازن اون اِلیاقیمْ دربارِ رئیس و شِبنا دربارِ کاتب و کاهنانِ ریش سفیدانَ بوگوفت کی پلاس دوکوند و بوشود آموصِ پسرْ اِشعیایِ نبی ورجَه. ³ و اونَ بوگوید کی حِزِقیایِ پادشاه اَطو گویه:«ایمروز روزِ سختی و مصیبت و توهینه، اَمی وضعیت زنی یَ مَأنه کی خَأیه زایمان بوکونه، ولی اَقدر ضعیفه کی قوّت نَئره زَأَیَ بودونیا بأوره. ⁴ آشورِ امپراطور خو سفیر رَبشاقی یَ اوسه کوده تا خدایِ زنده یَهوَه یَ کفر بوگویه و توهین بوکونه، کاش تی خدا یَهوَه اَ توهینانَ بیشتَأوه و اوشَأنَ جزا بده. پس اَمی قؤمِ بازمانده یانِ رِه دوعا بوکون.» ⁵ حِزِقیایِ پادشاه اوسه کوده یان فَأرسد اِشعیا حضور ⁶ و اونْ اوشَأنَ بوگوفت:«شیمی آقایَ بوگوئید یَهوَه فرمایه؛ اونچی جَه کی بیشتَأوسته ایی، یعنی اَ گبایِ کُفرآمیزی جَه کی آشوریان دربارۀ من بوگوفته دَأرد، نترس. ⁷ من روحی اونِ رِه اوسِه کونم کی خبری بیشتَأوه و وَأگرده خو ولایت، و اونَ خودشِ ولایتِ میَأن شمشیرِ مرَه هلاکَ کونم.» ^{8 9} ایبچه نوگوذشته بو کی آشورِ پادشاهَ خبر برسه کی حبشه پادشاه «ترهاقه» خو لشکرَ بسیج بوکوده و خَأیه اوشَأنَ حمله بوکونه، وختی پادشاه اَ خبرَ بیشتَأوست، پیشتر جی اونی کی بیشه اونِ مرَه جنگ بوکونه حِزِقیایِ پادشاه رِه نامه ایی اوسه کود و بینیویشت: ¹⁰ «یهودا پادشاه حِزِقیایَ اَطو بوگوئید؛ وَأنَأل اون خدایی کی اونَ توکل بوکوده ایی ترَه فریب بده و بوگویه؛ آشورِ پادشاه نتَأنه اورشلیمَ بیگیره، گول نوخور و اونِ گبانَ باور نوکون. ¹¹ تو خودت بیشتَأوسته ایی کی آشورِ پادشاهان دیگر مملکتانِ سر چی بلایی بأورده دَأره و چوطو اوشَأنَ جی کل نابودَه کوده، آیا تو فکر کونی تَأنی می چنگِ جَه فرار بوکونی؟ ¹² می اَجداد شهرهایِ جوزان و حَران و رِصِف و بنی عدنِ همۀ مردمانی کی تِل اَسارِ میَأن زندگی کوددَه بوکوشتد، آیا هیچکودام جی اوشَأنِ خدایان بتَأنستد اوشَأنَ نجات بدد؟ ¹³ حَماتِ پادشاه کَ یَ ایسَه؟ یا اَرفادِ پادشاه؟ یا شهرهایِ سِفاروایِم و هینَع و عِوّا پادشاهان کَ یَ ایسَد؟ چی اوشَأنِ سر بأمو؟»

حِزِقیا دوعا

¹⁴ حِزِقیا نامه یَ قاصدانِ دسِ جَه بیگیفت و بخَأند، بازن بوشو پیلدانه معبدِ دورون و نامه یَ خداوندِ حضورِ جَه پهنَ کود. ¹⁵ و خدا حضور اَطو دوعا بوکود: ¹⁶ «ای خداوندِ قادرِ متعال، ای اسرائیلِ خدا کی فرشته یانِ نگهبانِ میَأنْ تی تختِ سر نیشته ایی، تو تنها خدایی ایسی کی جهانِ همۀ ممالکِ میَأن حکومت کونی. تویی کی آسمان و زمینَ خلق بوکوده ایی. ¹⁷ پس هَسَه ای خداوند گوش بوکون و بیشتَأو، خداوندا تی چومَأنَ بازَه کون و بیدین، سَنحاریبِ گبانَ کی خدایِ زنده یَ توهین کودَأن دَأره یَ بیشتَأو! ¹⁸ ای خداوند، اَمَأن دَأنیم کی راسته کی آشورِ پادشاهان ملتایِ زیادی یَ جی میَأن بوبورده دَأرد و اوشَأنِ سرزمینَ ویرانَ کوده دَأرد. ¹⁹ اَمَأن دَأنیم کی اوشَأنِ خدایانَ آتشِ دورون تَأوَأده دَأرد، چون اوشَأن واقعاً خدا نوبود بلکی انسانِ دسِ صنعت بود کی جی سنگ و چوب چَأکوده بود، هَنه وَسیه کی بتَأنستد اوشَأنَ نابودَه کوند. ²⁰ ولی هَسَه ای خدا، ای یَهوَه، اَمرَه آشورِ دسِ جَه نجات بدن، اَمره نجات بدن تا همۀ جهانِ ملتان بدَأند کی تو تنها خدایی»

اِشعیا نبوت

²¹ بازن اِشعیاْ آموصِ پسرْ حِزِقیایِ پادشاه رِه اَ پیغامَ اوسه کوده:«یَهوَهْ اسرائیلِ خدا اَطو گویه؛ چون دربارۀ سنحاریبْ آشورِ پادشاه می حضور دوعا بوکودی، ²² خداوندِ جواب سنحاریبِ رِه اَنه؛ اورشلیمِ شهر ترَه حقیر دَأنه و مسخره کونه، ²³ تو کیَه توهین بوکوده ایی و کُفر بوگوفته ایی؟ تی صدایَ کِه رِه بلندَه کوده ایی؟ تی چومَ کِه رِه دوروشتَه کوده ایی؟ اسرائیلِ قدوسِ رِه؟ ²⁴ تی نوکرانَ اوسه کوده ایی و خداوندَ مسخره کونی و گویی؛ می اَرابه هایِ جنگی مرَه بتَأنستم لبنانِ بلندترین کوه هانم بیگیرم و بلندترین سَروایِ آزاد و بهترین صِنوبرانَ وَأوینم، من بتَأنستم دورترین قسمتایِ جنگلَ بیگیرم. ²⁵ خیلی چاه بکدم و اوشَأنِ آبِ جَه بوخوردم، همۀ مصرِ رودخانه یانَ خوشکَ کودم و اوشَأنِ رو راه بوشوم. ²⁶ آیا نیشتَأوسته دَأری کی من همۀ اشَأنَ جی قدیم اَلایام مقدّر بوکودم؟ نَأنی کی من پیشترانِ رِه اَ نقشه یانَ بکشم و هَسَه انجام دَئَن درم، تا تو بِتَأنی شهرایِ حَصاردارَه بیگیری و خاکِ مرَه هموارَ کونی؟ ²⁷ هَنه وَسی بو کی مردمی کی او شهرانِ میَأن زندگی کودد تی برابر قدرتی نَأشتد و همه تَه بترسد و حقیر بوبُستد. اوشَأن صحرا علفِ مَأنستَأن بود یا ایتَه تازه جوانه مَأنستَأن، یا علفی کی پوشتِ بامِ سر جُر اَیه و پیشتر جی اونی کی رُشد بوکونه آفتاب گرما اونَ سوجَأنه و خوشکَ کونه. ²⁸ ولی من همه چیَه دربارۀ تو دَأنم، دَأنم کِی شی کِی اَیی کَ یَ نیشینی، و نفرتی کی می جَه دَأری جَه هم خبر دَأرم. ²⁹ تی خشم و نفرتْ می جَه، و تی غرورْ می گوش فَأرسه دَأره، پس هَنه وَسی منم تی دوماغَ قارماقِ مرَه مَهار زنم و تی دَهنَ اَفسار دوَدم و ترَه جی هو راهی کی بأمویی وَأگردَأنم.» ³⁰ بازن اِشعیا حِزِقیایِ پادشاهَ بوگوفت:«نشانه ترِه اَن بیبه کی اِمسال و سال دیگر جی اون غلّه ایی کی صحرا دورون خورِه خورِه جُر اَیه بوخورید، ولی سال سوم رِه محصول بکارید و دِرو بوکونید، و اَنگور باغ بیگیرید و اونِ میوه جَه بوخورید. ³¹ بله، ایبار دیگر خاندانِ یهودا بازمانده یان کی نجات پیدا کوده دَأرد به بیجیر ریشه زند و به بُجُر میوه اَورد، ³² مردمی کی نجات پیدا کوده دَأرد اورشلیم و صَهیونِ کوه جَه بیرون اَید، چون خداوندِ قادرِ متعال اَطو مقّدر بوکوده ³³ و خداوند دربارۀ آشورِ پادشاه اَطو فرمایه؛ اون شهرَ داخل نیبه و حتی ایتَه تیر هم شهرِ طرف تَأنوَأده، سپر بدس اونِ جولو نِئسِه و اونِ حصارِ کنار سنگر چَأنکونه. ³⁴ بلکی هو راهی جَه کی بأمویه وَأگرده، بله، خداوند فرمایه اون اَ شهرَ بودورون نَأیه ³⁵ چون من خودمِ وَسی و می خادمْ داودِ وَسی اَ شهرِ جَه مواظبت کونم و اونَ نجات دهم.» ³⁶ هو شبِ رِه خداوندِ فرشته بیرون بأمو و صد و هشتاد و پنج هزار نفر جی آشورِ لشکرِ سربازانَ بوکوشت. فردایی صبحِ رِه کی مردم خوابِ جَه ویریشتد اوشَأنِ جنازه یان زمینِ رو کفته بود. ³⁷ پس سنحاریب آشورِ پادشاه خو اُردویَ جمعَ کود و عقب نشینی بوکود و وَأگردست نینوا خو خانه. ³⁸ و ایتَه روز کی خودشِ خدا نِسروک معبدِ دورون عبادت کودَأن دوبو اونِ پسران اَدْرَمِلِک و شَرْآصَر اونَ شمشیرِ مرَه بوکوشتد و بازن فرار بوکودد آراراتِ سرزمین. و اونِ اوی تَه پسر کی آسَرْحَدُّون نام داشتِه اونِ جانشین بوبُست.