1
بیابان و خوشکِ زمین شادی کونه و صحرا پور جی گلِ سرخ بِه،
2
و شکوفه زیاد اَوره و شادی جَه فریاد کونه. بیابانان لبنانِ کوه هانِ مَأنستَأن سبز و قشنگ بود و صحرایانْ کَرمِلِ چراگاهان و شارونِ چمنزارانِ مَأنستَأن حاصلخیز بود. خداوند خو شکوه و زیبایی یَ نمایان کونه و همه اونَ دیند.
3
شیمی خسته دستانَ قوی بوکونید و زانوهایی کی جی ضعف پرکدَ قوّت بدید،
4
و اوشَأنی کی ترسدَ بوگوئید:«قوی بیبید و نترسید، چون شیمی خدا اَیه تا شیمی دوشمنانِ جَه انتقام بیگیره و اوشَأنَ مجازات بوکونه، اون شمرَه نجات دِهه.»
5
اونموقع کورانِ چوم وَأکوده بِه و کَرانِ گوش ایشتَأوه.
6
اونموقع لنگان آهو مَأنستَأن اَطرف اوطرف واز واز کوند و اوشَأنی کی لال بود شادمانی مرَه سرود خَأند. صحرا و بیابان میَأن رودخانه یان جاری بهد.
7
شوره زارانْ دریاچه بهد و خوشکِ زمین پور جی چشمۀ آب. جایی کی قَبلنان شَعالان خوفتد علف جُر اَیه و لوله کله بِه.
8
اویَ شاهراهی بازَه بِه کی اونَ گوید:«مقدس راه». و هیچ آدمِ نجسی اونِ دورونِ جَه دوار نوکونه، بلکی اون راه فقط عادلانِ شینه. و کسانی کی اون راه میَأن قدم نهد حتی اگرم جاهل بوبود گومراه نوبود.
9
اون راه کنارِ جَه شیران کمین نوکوند و حیوانانِ وحشی اونِ جَه ردَ نوبود. فقط کسانی کی خدا اوشَأنَ نجات بدَه دَأره اون راه جَه شُد خوشَأنِ خانه.
10
یعنی اوشَأنی کی خوشی و سرودهای شاد خَأدنِ اَمرَه فَأرسد اورشلیم. اوشَأن دِ همیشه رِه غم و ناله جَه آزادَ بود و تا اَبد شادمان و خوشد.