¹ وای بر اورشلیم! وای بر اورشلیم! شهری کی داود اونِ دورون خیمه بزَه، سال به سال ویشتر قربانی تقدیم بوکونید و عیدانَ اونِ وختِ موقع جشن بیگیرید! ² ولی من اورشلیمَ کی خدا معروفه قربانگاهه سخت جزا دهم و همه جا ماتم و زاری بِهه، شهر ایتَه خون آلوده قربانگاهَ مَأنه. ³ من ترَه محاصره کونم و تی دؤر تا دورَه مَنجنیق کار نهم. ⁴ ای اورشلیم، تو سقوط کونی و تی ناله صدا مُرده یانِ اَرواح صدا مَأنستَأن جی گیلِ جیر به زور ایشتَأوسته بِه و تی زبان غبارِ میَأنِ جَه زمزمه کونه. ⁵ ولی تی دوشمنانم خوردَ بود و کسانی کی ترَه ظلم کودد ایتَه لحظه میَأن کولوشِ مَأنستَأن بادِ دورون اَطرف اوطرف پراکندَه بود. ⁶ خدایِ قادرِ مُتعال رعد و برق و زلزله و گردباد و توفان و شعلۀ آتشِ سوزانِ مرَه تی یاری رِه اَیِه. ⁷ و همۀ قؤمهایی کی بر ضدِ تو جنگ کوند، یعنی همۀ کسانی کی ترَه محاصره کوندُ حمله ور بود، شبِ خوابِ مَأنستَأن کی بازن آدمَ جی خاطر شِه، مَحو و نابودَه بود. ⁸ ایتَه آدمِ ویشتا مَأنستَأن کی خوابِ دورون دینه کی غذا خوردَأن دره، ولی وختی جی خواب ویریزه هنوز اونِ شکم خالیه، یا آدمِ تشنه مَأنستَأن کی خوابِ دورون دینه کی آب خوردَأن دره، ولی وختی جی خواب ویریزه هنوز اونَ تشنه یه و بیحاله، هَطو هم همۀ قؤمایی کی صَهیونِ کوه مرَه جنگ کوند، هَن بِه اوشَأنِ وضعیته. ⁹ ای کسانی کی شک دَأرید، هَطو حیرت بوکونید و خودتانِ حماقتَ اِدامه بدید، کور بیبید و هَطو نیدینید، شومَأن مَستید ولی نه جی شراب، سرگیجه دَأرید ولی نه جی مشروب. ¹⁰ خداوند خوابی سنگین شمرَه نازل بوکوده، شیمی چومَأن دوَسته بوبُسته، اَنبیاء وَأستی مردمِ چوم بوبود، ولی خداوند شیمی انبیاء چومَأنَم دوَسته. ¹¹ همۀ نبوّتان و رویائان شیمی جَه پوشیده یه و اَنَ مَأنه کی طوماری کی مُهر و موم بوبُسته یَ فَأدید کسی دس کی خواندن دَأنه، اون شمرَه گویه کی نتَأنم بخوانم چونکی مُهر و موم بوبُسته. ¹² و اگر کسی دس فَأدید کی خواندن نَأنه اونم شمرَه گویه کی نتَأنم بخوانم چون خواندن نَأنم! ¹³ و خداوند فرمایه:«اَ مردم اِدعا کوند کی مرَه پرستش کوند، خوشَأنِ لبانِ اَمرَه مرَه احترام کوند، ولی اوشَأنِ دیل می جَه دوره، اوشَأنِ دین و ایمانْ چیزی نییه جُز اَحکامِ انسانی و توخالی. ¹⁴ پس هَنه وَسی من کاری کونم ایبار دیگر اَ قؤمْ می اَعمالِ عجیب و غریبِ وَسی حیرت بوکوند. اوشَأنِ حکیمانِ حکمتْ نابودَه بِه و اوشَأنِ عاقلانِ فهم و شعور جی میَأن شِه» ¹⁵ وای بر اوشَأنی کی سعی کوند خوشَأنِ نقشه یانَ خداوندِ جَه جیگا بدد. اوشَأنْ خوشَأنِ نقشه یانَ خلوتی تاریکی میَأن اِجرا کوند و گوید:«کی تَأنه اَمرَه بیدینه؟ کی تَأنه اَمرَه بشناسه؟» ¹⁶ شومَأن همه چیَه برعکس کونید. آیا کوزه گری گیلِ میَأنْ، و کوزه گرِه میَأنْ فرق نِنَه؟ آیا آدمی دسِ چَأکودهْ تَأنه اونَ بوگویه:«تو مرَه چَأنکودی!؟» یا اونَ بوگویه:«تو نَأنی چی کودَأن دری؟» ¹⁷ آیا ایتَه مدتِ کمِ دورون لبنانِ میَأن دوباره دار و درخت جُر نَأیه؟ آیا اَن دار و درخت و باغ بولاغ جنگل حیساب نیبه؟ ¹⁸ او روزِ رِه کَرانْ کتابِ کلامَ ایشتَأود و، کورانْ کی تاریکی میَأن زندگی بوکوده دَأرد خوشَأنِ چومَأنِ اَمرَه تَأند بیدیند. ¹⁹ فقیران ایبار دیگر خوشی ایی میَأن کی خداوندْ اوشَأنَ فَأده شادی کوند، و مُستمندان اسرائیلِ قدوسِ وَسی وجد کوند. ²⁰ چون، ظالمان هلاکَ بودُ کسانی کی مسخره کوند نابودَ بود، و کسانی کی شرارت کوند هم جی میَأن شُد. ²¹ کسانی کی دیگرانَ تُهمت و اِفترا زند و کلکِ مرَه دادگاه رأیَ عوضَ کوند و شهادتِ دوروغِ مرَه وَأنَألد حق حقدارَ فَأرسه، جانِ سالم بدر نوبورد. ²² پس هَسَه خداوندی کی ابراهیمَ سختیانِ جَه نجات بدَه دربارۀ بنی اسرائیل اَطو گویه:«ای می قؤم، جی اَن پس سرافکنده نیبید و جی ترس شیمی رنگ نپره. ²³ وختی شیمی زَأکأنَ کی من شمرَه بخشم خودتانِ میَأن بیدینید، اونموقع فهمید کی منْ اسرائیلِ قدوسِ خدا ایسم و می نامَ تقدیس کونید، و ترس و احترامِ اَمرَه، مرَه ستایش کونید. ²⁴ اوشَأنی کی روح میَأن گومراهد، حقیقتَ شناسد، و اوشَأنی کی همیشه گِله و شکایت کوند، تعلیم گیرد و خوشحالَ بود.»