27

¹ او روزِ رِه خداوند خو شمشیرِ تیز و پورقدرتِ اَمرَه، «لِوْیاتانْ» اون عظیمه لانتی یَ کی تیزرویه و خو دور لول خوره یَ سزا دِهه، و اون اِژدهایی کی دریا میَأن ایسَه یَ کوشه.

^{2 3} او روزِ رِه خداوند دربارۀ اون پوربار تاکستان گویه:«من یَهوَه اَ تاکستانِ جَه مواظبت کونم و اونَ آب دهم، من شب و روز اونَ پَأیم تا کسی اونَ صدمه نزنه. ⁴ من دِ اَ تاکستانِ جَه عصبانی نییم. اگر بیدینم خیس و خار اونِ مزاحمد همۀ اوشَأنَ یکجا آتش زنم. ⁵ یا اَنکی می حمایتَ خَأیدْ وَأستی تسلیم بوبود و می مرَه صُلح بوکوند.» ⁶ آینده رِه یعقوبْ ریشه دوُوَأنه، و اسرائیل جوانه زنه و شکوفه اَوره و اوشَأنْ تمامِ دونیایَ میوه جَه پورَه کوند. ⁷ آیا اسرائیلَ جوری تنبیه بوکود کی اونِ دوشمنانَ تنبیه بوکوده؟ آیا اوشَأنم خوشَأنِ قاتلانِ اندازه کوشته فَأدَه دَأرد؟ ⁸ خداوند اسرائیلِ قؤمَ تبعید بوکود ایتَه سرزمینِ دور و اَطو اوشَأنَ تنبیه بوکود، خیال بوکون دشتِ وا بَأمو و اوشَأنَ خو مرَه بوبورد. ⁹ پس اسرائیلِ قؤمِ گوناهانَ اَطو کفاره بوکود، ولی اوشَأنِ گوناهان وختی کامل جی میَأن شِه کی هر چی بُتِ قربانگاهْ و بُتخانه نَهَه یَ ویرانَ کوند و گچِ مَأنستَأن بوکوبد، تا دِ هیچ اثری جی الهۀ اَشیرَه و اونِ قربانگاه هایِ بخورسوزْ باقی نمَأنه. ¹⁰ اسرائیلِ مُحکمه شهران ایتَه اُردوگاهِ خالی مَأنستَأن متروک بوبُسته دَأرد، دقیقاً ایته بیابانِ بی آب و علفِ مَأنستَأن بوبُستد. اویَ گوساله یان چرخد و هویَ خوسد، و اونِ شاخه یانَ خرابَ کوند. ¹¹ دار و درختان خوشکَ بود و اوشَأنِ شاخه یان ایشکفد، و زنَأکأن اَید و اوشَأنَ جمعَ کوند و اوشَأنِ مرَه آتش روشنَ کوند. چون اَ مردم نفهمد، خدایی کی اَ قؤمَ خلق بوکود اوشَأنَ رَحم نوکونه و اوشَأنِ خالق اوشَأنِ رِه دیل نوسوجَأنه. ¹² او روزِ رِه خدا جی رودِ فُرات تا مصرِ مرزْ، خرمنکوبی مَأنستَأن کی گندمَ جی سرچینا سیوایَ کونه، ای بنی اسرائیل شمرَه ایتَه ایتَه جمعَ کونه. ¹³ وختی او روز فَأرسه ایتَه پیلدانه شیپور صدا کونه و خیلی جی اسرائیلِ قؤم کی تبعید بوبُسته دَأرد به آشور و مصرْ وَأگردد، و خداوندَ اونِ مقدسِ کوه رو، یعنی اورشلیمِ میَأن پرستش کوند.