1
ای یَهوَه تو می خدایی، پس ترَه شُکر کونم و تی نامَ ستایش کونم، چون کارایِ عجیب بوکوده ایی و وفاداری و دوروستی مرَه اونچی کی جی قدیم اراده بوکوده بی یَ انجام بدَأیی.
2
شهرَ خاکِ اَمرَه هموارَ کوده ایی و اونِ مُحکمه قلعه یانَ جی میَأن بوبوردی، تو کاخهایی کی اَمی دوشمنان چَأکوده بودَه ویرانَ کودی و دِ هیچموقع دوباره چَأکوده نوبود.
3
پس کشورایَ قوی مردمان ترَه ستایش کوند و ظالمِ قؤمانِ مردمان تی جَه ترسد.
4
ای خداوند، تو فقیران و بی کسانِ رِه گرفتاری موقع پناهگاه بوبُسته ایی، تو توفانِ موقع اوشَأنِ رِه سرپناهی و روزِ گرما موقع اوشَأنِ رِه سایه بانْ. چون ظالمانِ نَفَسْ زمستانِ کولاکِ مَأنه گیلی حَصارِ رو،
5
و بیابانِ گرما مَأنستَأنه کی زمینَ سوجَأنه. ولی تو ای خداوند، دوشمنانِ صدایَ خفا کودی، چوطو کی ایتَه اَبرْ سایه تَأوَأده و روزه گرمایَ بوبوره، تو هوطو ظالمانِ آوازَ خاموشَ کودی.
6
خداوندِ قادرِ مُتعال اورشلیمِ میَأن کوهِ صَهیونِ رو، همۀ قؤمانِ رِه مهمانی ایی به پا کونه و سفره ایی وَأشَأنه بهترین غذائان و بهترین کهنه شرابانِ مرَه.
7
اون اَ کوه رو اون اَبرِ تاریک و غمگینی کی همۀ قؤمان و ملتانِ رو سایه تَأوَأدَه دَأره یَ کنار زنه.
8
اون مرگَ همیشه رِه جی میَأن بوره، خداوندْ یَهوَهْ اشکأنَ همه تَه چومَأنِ جَه پاکَ کونه و خو قؤمِ ننگ و عارَ همۀ زمینِ جَه اوسَأنه، اَشَأنَ خداوند بفرماسته دَأره.
9
وختی اَ اتفاقان دکفه همۀ مردم گوید:«اَن اَمی خدایه کی اونِ رَأفأ ایسَه بیم کی اَمرَه نجات بده، اَن هون خداوندی ایسه کی اونِ رَأفأ ایسَه بیم، اَمَأن اونَ ایمان دَأریم و هَسَه شاد و خوشحالیم کی اَمرَه نجات بدَه دَأره»
10
خداوندِ دس صَهیونِ کوهَ محافظت کونه، ولی موآبِ مردم خوشَأنِ جاسر پامالَ بود، هوطویی کی کولوشْ گیل و لجنِ دورون پامالِ بِه.
11
اوشَأن اویَ شناگرانِ مَأنستَأن خوشَأنِ دسانَ بازَه کوند تا شنا بوکوند، ولی خدا اوشَأنِ دسانَ سُستَ کونه و اوشَأنِ غرورَ ایشکینه.
12
اون موآبِ محکم قلعه یانْ و اوشَأنِ بلندِ حصارانَ خرابَ کونه و خاکِ مرَه هموارَ کونه.