1
خداوند زمینَ خالی و ویرانَ کونه. اون زمینِ سطحَ خرابَ کونه و اونِ مردمَ پراکندَه کونه.
2
همه ایتَه عاقبتَ دوچارَه بود، کاهن و مردمِ عادی، نوکر و اَرباب، کُلفت و خانم، خریدار و فروشنده، قرض گیر و نوزول خور، بدهکار و طلبکار.
3
زمین کلاً خالی و غارت بِه. اَشَأنَ خداوند بفرماسته و اتفاق دکفه.
4
زمین خوشک و پژمُردَه بِه، جهانِ مردمان ناتوان و ضعیف بود، زمینِ پیله کسان پستَ بود.
5
زمین آلودَه بوسته، چون زمینِ مردمان خدا اَحکام و شریعتِ جَه تجاوز بوکودد و اونْ عهدِ جاودانی ایی کی خدا اَمرَه دَوَسته بودْ بیشکیند.
6
پس زمین لعنت بوبُسته دَأره و اونِ ساکنان خوشَأنِ کارِ جزایَ دیند، زمین بوسوخته و فقط ایتَه عده جی مردم باقی بمَأنسته دَأرد.
7
تاکستانان خوشکَه بوسته و دِ شراب پیدا نیبه. حتی کسانی کی ایتَه زمان شاد بودْ هَسَه ماتم بیگیفته دَأرد و آه کشد.
8
دِ دَفِ شادِ صدا ایشتَأوسته نیبه و چنگِ صدا خاموشَ بوسته، خوش گذرانانِ آواز قطعَ بوسته و دِ اون باختابار اَیام به سر بأمو دَأره.
9
دِ کسی شراب نوخوره تا آواز شاد بخَأنه، شرابْ کسانی کی اونَ خوردِه رِه زرخه.
10
شهر هر کی هر کیه، مردم امنیتِ وَسی خوشَأنِ خانه دروازه یَ قفلَ کوند.
11
کوچه یانِ دورون مردمی کی شرابِ دونبال گردد فریاد کوند. شادی جی میَأن بوشو دَأره و دِ دیلخوشی ایی وجود نَئره.
12
شهر ویرانه بوسته و اونِ دروازه یان بیشکفته دَأرد.
13
اَ چیزی ایسه کی همۀ جهانِ ملتانِ رِه اتفاق دکفه. دونیا زیتون داری یَ مَأنه کی اونَ تکان بدَه دَأرد تا اونِ میوه فیوه، یا اَنگور داری ی مَأنه کی اونِ اَنگورانَ بیچه دَأرد.
14
اوشَأنی کی زنده بمَأنسته دَأرد جی شادمانی فریاد کوند، کسانی کی غربِ دورون زندگی کوند گوید؛ خداوند عظیمه.
15
و اوشَأنی کی شرقِ دورون زندگی کوند خداوندَ ستایش کوند. کسانی کی جزیره یانِ دورون زندگی کوند، یَهوَهْ اسرائیلِ خدایَ ستایش کوند.
16
جی زمینِ همه جا مردمِ صدا ایشتَأوسته بِه کی گوید:«جلال بر اون عادل» ولی من بوگوفتم:«حیف کی تلف بوبُستم! حیف کی تلف بوبُستم! افسوس! افسوس کی خیانت کاران بازم خیانت کوند و بدکاران بازم شرارت.
17
ای زمینِ ساکنان، بدَأنید وحشت و چاله و دامْ شیمی رأفأ ایسَه.
18
هر کی جی وحشت فرار بوکونه چاله میَأن دکفه، و هر کی چاله جَه بیرون بَأیه دامِ دورون گرفتارَ بِه. جی آسمان رگبارِ باران وَأره و زمین جی پایه لرزه.
19
زمین سراپا شکاف اوسَأنه، همۀ زمین ایشکیفه، زمین سخت تکان خوره.
20
زمین آدمِ مست مَأنستَأن کفه و ویریزه، ایتَه خیمه مَأنستَأن کی طوفانِ دورون تکان خوره. دونیا خو گوناهانِ بارِ جیر خمَ بوسته و ایتَه روز کفه، و دِ هیچموقع وینریزه.
21
زمانی فَأرسه کی خداوند قدرتهایِ آسمانی و زمینِ حاکمانَ جزا دِهِه.
22
و اوشَأنَ اَسیرانِ مَأنستَأن سیاه چاله دورون جمعَ کونه تا اوشَأنِ محاکمه روز فَأرسه.
23
ماهْ خو نورَ جی دس دِهه و خورشید دِ نتاوِه، چونکی خداوندِ قادرِ متعال سلطنت کونه، اون کوهِ صَهیونِ رو شهرِ اورشلیمِ جَه حکومت کونه و قؤمِ پیله کسان اونِ جلالَ دیند.