1
سالی کی آشورِ پادشاهْ سَرگُن خو سپاه فرمانده یَ اوسه کود شهرِ اَشدود و اون اویَ حمله بوکود و اویَ بیگیفته،
2
خداوند اِشعیاْ آموصِ پسرِ مرَه گب بزَه و اونَ بفرماست:«بوشو و تی رختَ بکن و تی کفشم بیرون بأور.» اِشعیا هم ایطاعت بوکود و لخت و پابرنده همه جا شوئه.
3
اونموقع خداوند بفرماست:«می خادم اِشعیا سه سال لخت و پابرنده همه جا بوشو دَأره. اَن نشانه اونچی ایسه کی مصر و حبشه سر اَیه.
4
آشورِ پادشاهْ مصر و حبشه مردمَ اَسیر کونه و جی کوچی دانه و پیلدانه یَ مجبور کونه هَطو پابرنده، و لُخت و عُریانْ راه بوشودْ تا مصرِ رسوایی یَ باعث بیبه.
5
و اوشانی کی حبشه یَ اُمید دَأشتد و مصرَ افتخار کودد، شرمنده و پریشان بهد.
6
وختی او روز فأرسه، مردمی کی فلسطینِ ساحلِ میَأن زندگی کوند گوید:«فَأندرید، اَمَأن خَأستیم آشورِ پادشاه دسِ جَه فرار بوکونیم و بیشیم مصرْ و اوشَأن اَمرَه کمک بوکوند، هَسَه اوشَأنِ سر اَجور بلا بأمو دَأره، اَمی سر چی بلا اَیَه؟»