1
وحی دربارۀ مصر:
خداوند اَبری تیزرو رو سوارَ بوسته و شتابِ اَمرَه اَمون دره مصرِ مرَه جنگ بوکونه. مصرِ بُتان اونِ حضورِ جَه پرْکد و جی ترس مصریانِ دیل ضعف بوکوده.
2
خداوند فرمایه:«من مصریانَ بر ضدِ همدیگر تحریک کونم و ایتَه جنگِ داخلی راه تَأوَأدم و برَأرْ برَأرِ مرَه و همساده همساده مرَه و شهرْ شهرِ مرَه و کشورْ کشورِ مرَه جنگ کونه.
3
من اوشَأنِ نقشه یانَ خرابَ کونم و اوشَأن خوشَأنِ روحیه یَ جی دس دهد، و خوشَأنِ بُتایِ بی اَرزش و مُرده یانِ اَرواحُ فالگیرانُ و جادوگرانِ جَه یاری خَأید.
4
من مصریانَ ایتَه حاکمِ زورگو و ظالمِ دس تسلیم کونم و ایتَه حاکمِ بی رَحم اوشَأنِ رو حکومت کونه.» خداوند قادرِ مُتعال اَطو گویه.
5
نیلِ رودخانه آب کمَه بِه و بعدِ ایتَه مدت خوشکَ بِه.
6
دغنانْ لجنِه بویَ گیرد و جوبانِ آب خوشکَ بِه و همۀ لوله کله یان پژمُردَه بود.
7
نیلِ رودخانه کنارِه همۀ سبزه زاران و کشاورزی زمینان خوشکَ بود و، اوشَأنِ محصولان خرابَ بود و بادِ اَمرَه پراکندَه بود.
8
صیادان و اوشَأنی کی شُد نیلِ رودخانه کنار قارماق تَأوَأدی، ماتم گیرد و زار زند، و همۀ کسانی کی آبِ دورون دام نهد حسرت خورد.
9
پارچه بافانی کی کتانِ اَمرَه سفیده پارچه بافدْ خجالت زده بود.
10
پارچه بافانِ دیل ایشکفه و کارگران نااُمیدَه بود.
11
«صوعَنِ» شهرِ رهبران همه تَه ناداند، فرعونِ عاقلترینْ مُشاورانم اونَ مشورتِ اَحمقانه دهد. پس چوطو فرعونَ گوید:«من حکیمان و قدیمِ اَیامِ پادشاهانِ نسلِ جَه یم؟»
12
ای فرعونْ پس تی حَکیمه مُشاوران کَ یَ ایسَد تا ترَه بوگوید کی خداوندِ قادرِ مُتعال بر ضدِ مصر چی اِراده بوکوده؟
13
صوعَنِ پیلِه کسان و مِمفیسِ رهبران فریب بوخورده دَأرد و کسانی کی وَأستی مصرِ مردمَ هدایت بوکوند اوشَأنَ گومراهَ کودد.
14
خداوند باعث بوبُسته اوشَأن گیجَ بود و همۀ کارانِ میَأن مصریانَ سرگردانَ کوند، دقیقاً آدمایِ مستِ مَأنستَأن کی کفد خوشَأنِ استفراغ رو و بازن ویریزد، ولی نَأند کَ یَ شوئون درد.
15
هیچکی نتَأنه مصرَ نجات بده، نه پیلدانه نه کوچی دَأنه، و نه فقیر و نه ثروتمند.
16
او روزِ رِه مصریانْ زنأکانِ مَأنستَأن بود، و وختی بیدیند خداوندِ قادرِ مُتعال خو دسَ اوشَأنِ جزا رِه درازَ کوده جی ترس پرکد.
17
مصرْ یهودا سرزمینِ جَه ترسه، وختی اوشَأن به یاد بأورد کی خداوندِ قادرِ مُتعال اوشَأنِ رِه چی تقدیر بوکوده، یهودا اسمَ کی بیشتَأود وحشت کوند.
18
وختی او روز فأرسه پنج تَه شهر مصرِ سرزمینِ دورون، خداوندِ قادرِ مُتعالِ رِه قسم خورد و اونِ جَه پیروی کوند، اوشَأن به زبانِ عِبری گب زند، ایتَه جی او شهرانْ «شهرِ آفتاب» دخَأده بِه.
19
وختی او روز فَأرسه مصرِ سرزمینِ وسطِ جَه قربانگاهی خداوندِ رِه چَأکوند و ایتَه پیلدانه ستونم اونِ مرزِ نزدیکی برپا کوند.
20
و اَشَأن نشانه و شهادتی بود کی خداوندِ قادرِ مُتعال مصرِ سرزمینِ جَه حضور دَأره، و جی اون پس هر وخت مصریان ظالمان دسِ جیر گرفتارَ بود و خداوندِ جَه کمک بخَأید، خداوند اوشَأنِ رِه ایتَه حامی و نجات دهنده اوسه کونه و اوشَأنَ نجات دِهه.
21
و خداوند خودشَ مصریانِ رِه آشکارَ کونه و اوشَأنم او روزِ رِه خداوندَ شنَأسد. مصرِ مردم خداوندَ هدیه و قربانی مرَه پرستش کوند و اونِ رِه نذر کوندْ و خوشَأنِ نذرانَم اَدا کوند.
22
و خداوند مصریانَ زنه ولی خو زَئَنِ مرَه اوشَأنَ شفا دِهه. اوشَأن خداوندِ طرف وَأگردد و اون اوشَأنِ دوعایَ ایشتَأوه و اوشَأنَ شفا دِهه.
23
او روزِ رِه ایتَه شاهراه جی مصر تا آشور چَأکوند و مصریان شُد آشورْ و آشوریان شُد مصرْ و هر دو ملّت ایتَه خدایَ عبادت کوند.
24
او روزِ رِه اسرائیلم مصر و آشورِ مرَه مُتحد بِه و اَ سه تَه مملکت جهانِ میَأن باعثِ برکت بود.
25
چره کی خداوندِ قادرِ مُتعال اوشَأنَ برکت دِهه و گویه:« ای مصرْ، ای می قؤم، ای می دسِ چَأکوده صنعت ای آشورْ، ای می میراث ای اسرائیلْ، همۀ شمرَه برکت دهم.»