1
وای بر سرزمینی که حبشه رودخانه یانِ اوطرف نَهَه و اونِ دورون پرنده یانِ بالانِ صدا ایشتَأوسته بِه.
2
سرزمینی کی خو سفیرانَ نیلِ رودخانه رو لوتکا مرَه اوسه کونه. ای سفیرانی کی توند توند راه شید، وَأگردید خودتانِ خانه. وَأگردید قؤمی بلند بالا و سیاه پوستِ ورجَه کی دور و نزدیک همه اوشَأنِ جَه ترسد، قؤمی کی جی هو اولم قوی بود و همیشه پیروزَ بوستد، قؤمی کی رودخانه یانْ اوشَأنِ سرزمینَ تقسیم کونه.
3
ای جهانِ مردمان، ای زمینِ ساکنان گوش بوکونید! اون پرچمی کی کوه هانِ قلّه رو بلندَ بِه یَ فأندرید و شیپوری کی صدا کونه یَ گوش بوکونید.
4
خداوند مرَه بوگوفت:«من جی آسمان فَأندرم، ایتَه روزِ باصفا گرما مَأنستَأنْ، و یا دِرو فصلِ اَیازِ مَأنستَأن.
5
چون پیشتر جی اَنکی اَنگورِ محصول بیچه بیبه، یعنی وختی کی شکوفه یان تومامَ بِه و اَنگورِ محصول فَأرسه، دوشمن حبشه مردمَ جی میَأن بوره، به هو راحتی ایی کی اینفر اَره مرَه اَنگور دارِ ایضافه شاخه یانَ وَأوینه و فیشَأنه.
6
حبشه سربازانِ جنازه یانَه لاشخورانُ حیوانایِ وحشی رِه تَأوَأدد، اوشَأنِ جنازه یان تابستانِ رِه لاشخورانِ غذا، و زمستان حیوانایِ وحشی غذا بؤد.
7
روزی فَأرسه کی اَ قؤمِ بلند بالا و سیاه پوست و قوی، کی همۀ دور و نزدیکِ مردم اوشَأنِ جَه ترسد، قؤمی کی اوشَأنِ سرزمینَ رودخانه یان تقسیم کونه، اوشَأن اَید اورشلیمْ جایی کی یَهوَه صبایوت خو نامَ اونِ رو بنَه دَأره، و خداوندِ رِه هدیه اَورد.