1
اَن اون پیامی ایسه کی اِشعیا، آموصِ پسر دربارۀ یهودا و اورشلیم بیده:
2
روزهایِ آخرِ رِه کوهی کی خداوندِ خانه اونِ رو چَأکوده بوبُسته، بلندترین کوه دونیا میَأن بِهِه و همۀ اُمتان اونِ طرف روانه بود.
3
و قؤمهایِ زیادی اَید و گوید:«بأئید بیشیم خداوندِ کوه، بأئید بیشیم یعقوبِ خدا خانه، اون اونچیَه کی وَأستی انجام بدیمَ اَمرَه یاد دِهِه و اَمَأن ایطاعت کونیم و اونِ راه هانِ میَأن قدم نهیم.» چونکی خداوند صَهیونِ جَه خو قؤمِ اَمرَه گب زنه و اونِ کلام اورشلیمِ جَه صادر بِه.
4
خداوند اُمتانِ میَأن داوری کونه و جنگ و جدلی کی قؤمانِ میَأن نَهَه یَ خاتمه دِهه، اوشَأن خوشَأنِ شمشیرانَ گاوآهن چَأکودَأنِ رِه و خوشَأنِ نیزه یانم اَره چَأکودَأنِ رِه ایشکند، قؤمان دِ همدیگرِ رِه شمشیر فَأنکشد و دِ جنگ و خونریزی نیبه.
5
ای یعقوبِ نسل، بأئید تا خداوندِ نورِ میَأن قدم بنیم.
خداوندِ روز
6
ای خدا، تو تی قؤم، یعنی یعقوبِ خاندانَ ترکَ کوده ایی، زمین پورَه بوسته جی جادوگریِ شرقی و فلسطینی، و مردم بیگانه یانِ رَسم و رسومَ بجا اَورد.
7
اَشَأنِ سرزمین جی طلا و نُقره پورَه بوسته و اوشَأنِ گنجان اِنتها نَئره. اوشَأنِ سرزمین پورَه بوسته جی اسب و اوشَأنِ اَرابه یانَ نشَه ایشماردن.
8
اوشَأنِ سرزمین جی بُت پورَه بوسته، و بُتایی پِشِ جَه سُجده کوند کی خودشَأنِ دسِ صَنعته، بُتایی کی خوشَأنِ اَنگوشتانِ مرَه چَأکوده دَأرد.
9
مردم همه اوشَأنِ جولو خمَ بؤد، مردَأکأن همه پَست و حقیر بوبُستد، خدایا اَشَأنَ نیامرز.
10
اَ مردم خداوندِ ترسِ جَه و اونِ جلالِ هیبتِ جَه فرار کوند و، شُد غاران و صخره یانِ شکافِ میَأن، اوشَأن چاله یانی میَأن کی زمینِ دورون بکده دَأرد جیگا خورد.
11
روزی فَأرسه کی انسانِ بُلندپروازی و مردمانِ غرور جی میَأن شِه و اون روز دورونْ فقط خداونده کی مُتعاله.
12
چونکی اون روزِ میَأن خداوندِ قادرْ بر ضدِ همۀ مغروران و مُتکبران ویریزه، و بر ضدِ هر چیزی کی بوجُر وُوکوشه بوبُسته، و همه تَه یَ پست و حقیر کونه.
13
همۀ لُبنانِ بلندِ سروِ داران و همۀ باشانِ بلوط داران خَمَه بؤد.
14
همۀ بلندِ کوهان و همۀ بلندِ تپه یان
15
و همۀ بُرجان و بلنده حَصاران خاکِ مرَه هموار بود.
16
اون همۀ پیلدانه ترین و قشنگترین کشتیانَم غرقَ کونه.
17
انسانِ غرور تومامَ بِه، آدمیانِ شکوه و عظمت جی میَأن شِه، و اون روزْ فقط خداوند مُتعاله.
18
و بُتایِ بی اَرزش همه تَه جی میَأن شُد.
19
وختی خداوند ویریزه تا زمینَ بلرزَأنه، مردم خداوندِ ترسِ جَه و اونِ جلالِ هیبتِ جَه فرار کوند و، شُد غاران و صخره یانِ شکافِ میَأن و یا چاله یانی کی زمینِ دورون بکده دَأردِ میَأن جیگا خورد.
20
اون روزِ دورون مردمانْ خوشَأنِ نقره ایی بُتُ و طلایی بُتَ کی پرستشِ رِه چَأکوده بؤد اِئگَأند موشِ کور و خفاشانِ ورجَه،
21
تا خداوندِ ترس و اونِ جلال و هیبتِ جَه فرار بوکوند و، بوشُد غاران و صخره یانِ شکافِ میَأن خوشَأنَ جیگا بدد. هون موقعی کی خداوند ویریزه تا زمینَ بلرزَأنه.
22
دس بکشید جی توکل کودَأن به انسانی کی اونِ نَفَس اونِ دوماغِ دورون نَهَه، اون چه اَرزشی دَأره؟