¹ موآبِ آواره یان جی شهرِ سالع کی بیابانِ دورون نَهَه، خراجِ وَسی یهودا پادشاه رِه بره هایی اوسه کوند. ² موآبِ دختران اَرنونِ ساحلِ میَأن سرگرداند، پرنده هایِ آواره مَأنستَأن و جوجه یانی کی خوشَأنِ لانه جَه بیرون بکفته دَأرد مَأنستَأن. ³ یهودا مردمِ جَه کمک خَأید و اوشَأنَ گوید:«اَمرَه بوگوئید چی بوکونیم، اِنصاف بدَأرید و درختی مَأنستَأن کی زواله گرما موقع خو سایه مرَه همه یَ پناه دِهه، شومَأنم اَمرَه پناه بدید و وَألید شیمی سایه جیر بِئسیم! آواره یانَ جیگا بدید و فراریانَ دوشمنِ دس فَأندید. ⁴ وَألید اَمَأن موآبِ آواره یانْ شیمی میَأن پناه بیگیریم، اَمرَه اَمی دوشمنِ چومِ جَه جیگا بدید.» ایتَه روزی ظالم جی میَأن شِه و هلاکت تومامَ بِه، و کسانی کی دیگرانَ ستم کوند زمینِ جَه محوَ بود. ⁵ اونموقع اینفر جی داودِ نسل پادشاهی تختِ رو نیشینه و محبت و اِنصافِ اَمرَه مردمِ رو حکومت کونه، اون رحمت و راستی انجامَ دَئَنَ تأخیر تَأنوَأده و عدالتَ اجرا کونه. ⁶ یهودا مردم گوید:« اَمَأن بیشتَأوسته ایم کی موآبِ مردم چقدر مغرورد، اوشَأنِ بی حیایی و خودخواهی جَه هم بیشتَأوسته ایم، ولی اوشَأن هَأچین خوشَأنِ رِه پُز دِهد. ⁷ پس موآبِ مردم خوشَأنِ سرزمینِ رِه شیون و زاری کوند. اوشَأن یاد اَورد کی شهرِ «قیرحارَسَتِ» میَأن چی نان کیشمیشی ایی خوردد، بازن گریه کوند و آه کشد. ⁸ چون «حِشْبونِ» زمینان خوشکَ بوسته و «سِبْمَه» تاکستانان خرابَ بوسته. دوشمنِ فرمانده یان همۀ انگور دارانَ وَأوِدو جی میَأن بوبوردد. ایتَه زمانی اَ اَنگور دارانِ شاخه یان تا شهرِ «یَعزیر» فَأرسه یه و همۀ بیابانِ میَأن پراکنده بو، اونِ جوانه یان حتی تا دریایِ مُرده اوطرف هم پخش بو. ⁹ هَنه وَسی منم سِبمَه تاکستانانِ رِه ماتم گیرم و یَعزیرِ وَسی گریه کونم، ای حِشبون و اِلِعالِه، شیمی وَسی سیلِ مَأنستَأن اَشک فوکونم و شمرَه سیرابَ کونم، چونکی دِ میوه چینی و اَنگور چینی فصلَ نئرید. ¹⁰ هَسَه دِ کسی اَ باغانِ دورون نِئسَه و جی شادیه محصول چینی آواز نخَأنه، دِ کسی اَنگورانَ شراب چَأکودَأنِ رِه چرخِ میَأن لِه نوکونه، من شادمانی فریادَ خاموشَ کودم. ¹¹ می دیل بربطِ مَأنستَأن موآبِ رِه ناله کونه و جی تَه دیل قیرحارسِ رِه آه کشم. ¹² موآبِ مردم هَأچین شُد بوجُر تا خوشَأنِ بُتخانه یانِ دورون دوعا بوکوند. اوشَأن هَأچین خوشَأنَ خستَه کوند، چون اوشَأنِ دوعایان مُستجاب نیبه. ¹³ اَ پیامی بو کی خداوند دربارۀ موآب پیشتران رِه بوگوفته بو. ¹⁴ ولی هَسَه خداوند فرمایه:«دقیقاً سه سالِ میَأن موآبِ عظیمِ ثروتْ جی میَأن شِه. اونهمه جمعیتِ جَه فقط ایته عده زنده مَأند، و اوشَأنم خوشَأنِ قوّتَ جی دس دهد و ضعیف بود.