1
وحی دربارۀ موآب: شهرایِ «عار» و «قیر» ایتِه شبه دورون ویرانَ بوسته دَأرد و جی میَأن بوشود.
2
دیبونِ مردم شُد تپه یانِ بوجُرْ تا خوشَأنِ بُتکده یانِ دورون عزاداری بوکوند. موآبِ مردمْ شهرایِ «نِبو» و «میدِبا» رِه شیون کوند. همۀ مردم خوشَأنِ سر و ریشَ بتراشته دَأرد
3
و کوچه خیابانانِ دورون پلاس دوکوده دَأردُ اوشان همه تَه
شهرِ میدان و پوشتِ بامانِ سر گریه زاری کوند.
4
شهرایِ «حِشبون» و «اِلِعالِه» مردمان فریاد کوند و اوشَأنِ فریادِ صدا تا شهرِ «یاهَص» ایشتَأوسته بِه. حتی موآبِ سربازانم ناله کوند و جی ترس پرکد.
5
می دیل موآبِ رِه فریاد زنه. موآبِ مردمِ رِه کی فرار کوند شهرایِ «صوعَر» و «عِجلَت شِلیشیا» طرف. چونکی گریه و زاری اَمرَه «لوحیتِ» گردنه جَه بوجُر شُد و اوشَأنِ ناله صدایَ «حورونایمِ» جاده میَأن شَه ایشتَأوستَأن.
6
«نِمریمِ» رودخانه خوشکَ بوسته و اونِ دور و ورِ علفان پلاسیدَه بوسته و همه جی میَأن بوشو دَأره، دِ هیچ سبزه ایی باقی نمَأنسته.
7
مردم خوشَأنِ دار و ندارَه اوسَأده دَأرد و جی راهِ «بیدانِ دره» فرار کودَأن درد.
8
چون موآبِ سرزمینِ جَه فریاد و شیونِ صدا اَیه، اوشَأنِ گریه زاری صدا تا شهرایِ «اِجلایم» و «بِئِرایلیم» ایشتَأوسته بِه.
9
چون دیبونِ رودخانه یان جی خون سُرخَ بوسته، و خداوند بازم بلایی جی اَن بدتر اویِ مردمِ رِه نازل کونه، کسانی کی اویَ بئسِد جانِ سالم بدر نوبورد و جی میَأن شُد، کسانی هم کی فرار بوکوند شیرانِ طعمه بود.