¹ خداوند ایبار دیگر یعقوبَ رَحم کونه و خو قؤم اسرائیلَ وَأگردَأنه اوشَأنِ سرزمین تا اویَ ساکن بوبود. غریبه یان اَید و اوشَأنِ مرَه زندگی کوند. ² جهانِ قومَأن اوشَأنَ کمک کوند تا وَأگردد خوشَأنِ سرزمین. اسرائیلِ قؤم دیگر قؤمانَ اسیر کوند و به خدمت گیرد، کسانی کی ایتَه روز اوشَأنَ به بردگی بیگیفته بودَه اَسیر کوند و کسانی کی روزی اوشَأنَ ظلم کوددِ رو حکمرانی کوند. ³ روزی کی خداوند خو قؤمَ جی درد اضطراب و بردگی و بیگاری خلاصَ کونه، ⁴ بابلِ پادشاهَ طعنه زند و مسخره مرَه گوید:«چوطو اون ظالم جی میَأن بوشو؟ چوطو اونِ ظلم و ستم تومامَ بوست؟ ⁵ خداوند شریرانِ چوبُ و حاکمانِ عصایَ بشکنه دَأره. ⁶ اوشَأنی کی قؤمانَ غِیظ کودِد و هیچموقع مردمِ اذیت و آزارِ جَه دس نکشه ید، اوشَأنی کی غضبِ مرَه اُمتانِ رو حکومت کودد. ⁷ ولی هَسَه تومامِ زمین آسوده بوسته و آرامه، و مردم جی شادی آوازِ بولندِ مرَه سرود خَأند. ⁸ صنوبران و لبنانِ سروِ داران جی بابِلِ پادشاه سقوط شادی کوند و گوید:«جی موقعی کی تو پستَ بوستی و بکفتی، دِ کسی نأمو دَأره کی اَمرَه وَأوینه!» ⁹ مُرده یانِ دونیا خورَه بابِلِ پادشاه اَمونه رِه آمادَه کونه تا بیشه اونِ پیشواز، مُرده یانِ اَرواحَ اونِ خوشامدگویی رِه ویریزَأنه. همۀ اون کسانی کی ایتَه روز زمینِ حاکمان بود، اوشَأنی کی روزی اُمتانِ پادشاه بود، همه تَه یَ جی اوشَأنِ تخت ویریزَأنه. ¹⁰ همۀ اوشَأن اونَ گوید:«تونم اَمی مَأنستَأن ضعیف بوبُسته ایی؟ تونم ایتَه جی اَمَأن بوبُسته ایی؟» ¹¹ پیشتران تارِه مرَه ترِه آهنگ زَئِد و ترَه احترام کودد، ولی هَسَه کِرمان بوبُسته دَأرد تی توشک و موریانه یان بوبُسته دَأرد تی لاحاف. ¹² ای صبحِ درخشانِ ستاره، ای بابِلِ پادشاه، چوطو جی آسمان بکفتی؟ تو کی ملتانَ ذلیل کودی، چوطو خودت زمینِ رو بکفتی؟ ¹³ تو کی تی دیلِ میَأن گوفتی:«تا آسمان بوجُر شؤم و خودمِ پادشاهی تختَ، خدا ستاره یانِ بوجُرترِ جَه نهم و ایتَه پادشاه مَأنستَأن کوهِ اجتماع قُلّه رو نیشینم، کوهِ مقدسِ بلندترین جا جَه شمالِ میَأن. ¹⁴ اَبرانِ جَه بوجُرتر شؤم و خدایِ قادرِ مُتعالِ مَأنستَأن بؤم.» ¹⁵ ولی در عوض تو به بیجیرترین جایِ مُرده یانِ دونیا سرنگون بوبُستی. ¹⁶ وختی مُرده یان ترَه بیدیند ترَه خیره بود و وَأورسد:«اَ هون نیه کی زمینَ لرزَأنه یه و جهانِ قدرتان اونِ ترسِ جَه پرکستد؟ ¹⁷ هونی کی شهرانَ خرابَ کوده و دونیایَ ویرانَ کود؟ هونی کی وَأنَأشته اَسیران وَأگردد خوشَأنِ خانه و اوَشَأنَ آزادَه نوکوده؟» ¹⁸ همۀ جهانِ پادشاهان شکوه و جلالِ اَمرَه خوشَأنِ قبرانِ دورون خوفتد. ¹⁹ ولی تی جنازه بیشکفته شاخه مَأنستَأن فیشأده بوبُسته، تو قبر نَئری و تی جنازه یَ فیشاده دَأرد، تی سربازانِ جنازه کی جنگِ رِه بمرده دَأرد تی جنازه رو نَهَه، و همۀ شمرَه ایتَه دخمه دورون تَأوَأدَه دَأرد. ایتَه حیوانِ لاشه یَ مَأنی کی اَسبانِ سُمِ جیر لِه بوبُسته دَأره. ²⁰ تو باقی پادشاهانِ مَأنستَأن دفن نیبی، چون خودتِ مملکتَ جی میَأن بوبوردی و خودتِ قؤمَ نابودَه کودی، تی شرورِ خانواده جَه کسی زنده نمَأنه. ²¹ تی پسران اوشَأنِ اَجدادِ شرارتِ وَسی میرد و کسی جی اوشَأن زنده نمَأنه تا دوباره بخَأیه دونیایَ فتح بوکونه و شهرِ دیگری چَأکونه. ²² خداوندِ قادرِ مُتعال فرمایه:«من خودم بر ضدِّ بابِل ویریزم و اونَ ویرانَ کونم. اوشَأنِ نسلَ ریشه کن کونم. ²³ من بابِلَ باتلاق چَأکونم و وَألم کوره قوقویان اویَ لانه چَأکوند، من هلاکتِ جارو مرَه اویَ پاکَ کونم.»