1
اَ پیغامی ایسه کی آموصِ پسر اِشعیا دربارۀ بابِلْ خدا جَه دریافت بوکود:
2
ایتَه خشکِ تپه رو جنگِ علمَ برپا بوکونید، سربازانَ دخَأنید و بابِلِ دروازه یانَ اوشَأنَ نیشان بدید تا اوطرف حمله بوکوند.
3
من می مقدسِ سپاهْ و می سربازایِ شجاعَ کی مُشتاقد مرَه خدمت بوکوند دخَأده دَأرم تا کسانی کی اوشَأنَ غضب بوکوده دَأرمَه مجازات بوکوند.
4
کوه هانِ میَأن فریادایی بولنده، مردمی کی جمعَ بوسته دَأردِه آوازَ بیشتَأوید، اُمتایی کی اِزدحام بوکوده دَأردِ غوغایَ گوش بوکونید، یَهوَه صبایوت، خداوندِ قادرِ مُتعال خو لشکرَ جنگِ رِه آمادَه کونه.
5
خداوند اوشَأنَ جی سرزمینایِ دور و اُفقِ اوطرفِ جَه اَوره به اَیَ تا اوشَأنَ اسلحه مَأنستَأن بدس بیگیره و خو غضبِ وَسی همۀ بابِلَ ویرانَ کونه.
6
ناله و شیون بوکونید، چره کی خداوندِ روز نزدیکه، روزی کی خدایِ قادرِ مطلق شمرَه هلاکَ کونه.
7
او روز رِه همۀ دسَأن سُستَ بِه و همه تَه دیل ترکه.
8
همه وحشت کوند و همه یَ دردی شدید گیره، دردِ زنی کی زایمان کودَأن دره مَأنستَأن.
9
هَسَه خداوندِ روز اَیه، بیرحمی و غضب و آتشینِ خشمِ روزْ، تا جهانَ ویرانه بوکونه و گوناهکارانَ اونِ میَأنِ جَه هلاکَ کونه.
10
آسمانِ ستاره یان دِ زمینِ رو نور نتابد، خورشیدْ طلوع موقع دِ نور نَئره و تاریکَ بِه، و ماه دِ روشنایی نَئره.
11
بله، من جهانَ اونِ شرارتِ وَسی، و بدکارانَ اوشَأنِ گوناهانِ وَسی سزا دهم. مغرورانَ حقیر کونم و اوشَأنِ غرورَ جی میَأن بورم، ظالمانم پستَ کونم و بیجیر فَأکشم.
12
آدمِ زنده جی طلایِ خالص هم کمیاب تر بِه.
13
پس آسمانانَ به لرزه اَورم و زمین خو جا سرِ جَه تکان خوره، وختی کی خداوندِ قادرِ مُتعال غضب بوکونه و روزی کی خو خشمَ نیشان بده.
14
بیگانه گانی کی بابِلِ میَأن زندگی کوند فرار کوند خوشَأنِ سرزمین. آهویی مَأنستَأن کی صیادِ دسِ جَه فرار کونه و یا گوسفندانی مَأنستَأن کی چوپان نَئرد و هر کودام ایطرف پراکنده بود.
15
هر کیَه پیدا کوند نیزه مرَه کوشد، و هر کیَه بیگیرد شمشیرِ مرَه زند.
16
اوشَأنِ زَأکأنَ پئر و مارِ چومِ جولو کوباند زمین رو، اوشَأنِ خانه یانَ تاراج زند و اوشَأنِ زنَأکانَ بی عِصمت کوند.
17
هَسَه من مادِ دولتَ تحریک کونم کی بابِلَ حمله بوکونه، اوشَأنْ نقره یَ اهمیت ندد و طلایَ دوس نَئرد، و بابلیان نتَأند اَ جور چیزانِ مرَه خوشَأنِ جانَ بِهِند و نجات بدد.
18
اوشَأن خوشَأنِ تیروکمانِ مرَه بابلیانِ جوانانَ زمینِ رو دوزد. اوشَأن نه طفلانَ رَحم کوند نه شیرخوارِه زَأکأنَ.
19
و اَطو خدا بابِلَه کی دونیا میَأن قشنگترین شهره و کَلدانیانِ رِه مایۀ افتخاره، سُدوم و عَموره مَأنستَأن خاکِ مرَه هموارَ کونه.
20
دِ هیچموقع آبادَ نیبه و حتی نسلایِ بعدی رِم قابلِ زندگی نیبه. حتی عربایِ چادر نشینم اویَ خیمه نزند و هیچ چوپانی خو گوسفندانَ چرا رِه اویَ نوبوره.
21
بلکی حیوانایِ وحشی اویَ زندگی کوند و اوشَأنِ خانه یان جی کورِه قوقوئان پورَه بِه. شترمرغان اویَ ساکن بود و بُزای وحشی اویَ وَشتن کوند.
22
اوشَأنِ قلعه یانِ دورون کفتاران صدا کوند و قصرانِ دورون شعالان زوزه کشد.
بله، بابِلِ زمان به آخر فَأرسه دَأره و اونِ روزان ویشتر جی اَن طول نکشه.