1
روزی فأرسه کی مردم سرود خَأند و گوید:«ای خدا ترَه شُکر کونم، چون می جَه عصبانی بویی، ولی هَسَه دِ می جَه عصبانی نی ایی و مرَه آرامش دیهی
2
هَسَه خدا می نجات دهنده یه، اونَ توکل کونم و دِ نترسم. چون یَهوَه خداوندْ می قوّت و می سروده، اون می نجات بوبُسته دَأره.»
3
پس خوشحالی مرَه نجاتِ چشمه یانِ جَه آب فَأکشید
4
و او روزِ رِه گوئید:«خداوندِ نامَ دخَأنید و اونَ شُکر بوکونید، دونیا مردمَ بوگوئید کی اون چی بوکوده، و اوشَأنَ بوگوئید کی اونِ نام مُتعاله»
5
خداوندِ رِه تازه سرود بوگوئید، چون پیله کاران انجام بدَأئه، وَألید همۀ جهان بدَأنه کی اون چی کارایی بوکوده.
6
ای کسانی کی اورشلیمِ دورون ایسَأئید، شیمی صدایَ بولندَه کونید و شادی اَمرَه فریاد بزنید، چون اسرائیلِ قدوسِ خدا عظیمه و شیمی میَأن سامان دَأره.