10

¹ وای بر اوشَأنی کی احکامِ ناعادلانه وضع کوند و کاتبانی کی قوانینِ ظالمانه نیویسد ² تا فقیر بیچاره یانَ اوشأنِ حقِ جَه محروم بوکوند و وَأنألد عدالت اوشَأنِ رِه اجرا بیبه. تا بیوه زناکانِ حقِ پامالَ کوند و یتیمانِ مالَ غارت بوکوند. ³ روزِ جزا رِه چی خَأئید بوکونید؟ وختی خدا ایتَه سرزمینِ دورِ جَه شمرِه بلا اوسه کونه چی خَأئید بوکونید؟ کیَه پناه بوبورید؟ شیمی ثروتَ کَ یَ جیگا دیهید؟ ⁴ غیرِ اَنِ کی یا جنگِ دورون میرید یا شمرَه به اَسیری بورد؟ ولی بازم خداوندِ خشم تومامَ نوبوسته و هنوزم اونِ دس شیمی مجازاتِ رِه درازه.

⁵ خداوند فرمایه:«وای بر آشور، من آشورَ ایتَه چماقِ مَأنستَأن بدس گیرم و کسانی مجازاتِ رِه کی اوشَأنِ دسِ جَه عصبانیم بکار گیرم. ⁶ من آشورَ بر ضدِ اَ قؤمِ خدانشناس کی مرَه عصبانی بوکوده دَأرد اوسه کونم تا قؤمَ غارت بوکوند و اوشَأنَه کوچه گیلِ مَأنستَأن پامالَ کوند» ⁷ ولی آشورِ پادشاه اَطو فکر نوکونه، اون نَنه کی وسیله ایی ایسه خدا دسِ میَأن، اونِ دیل خَأیه کی مِلتایِ زیادی یَ جی میَأن بوبوره. ⁸ چون گویه:«آیا می لشکرِ فرمانده یان هر کودام خوشَأنِ رِه پادشاهی نییِد؟. ⁹ من کَلنو و کَرکِمیش و حَمات و اَرفادَ فتح بوکودم، و سامره و دمشقم اَمرَه تسلیم بوبُستد. ¹⁰ من مملکتانی کی بُتهایِ بی ارزشَ پرستش کوددَه بیگیفتم و جی میَأن بوبوردم، مملکتانی کی اوشَأنِ بتراشته بُتانِ تعدادْ جی اورشلیم و سامره بُتان ویشتر بو. ¹¹ بله، هو کاری کی سامره و اونِ بی ارزش بُتانِ اَمرَه بوکودم، اورشلیم و اونِ بُتانِ مرَه کونم.» ¹² خداوند گویه:«وختی اون کاری کی صَهیون کوه و اورشلیمِ مرَه شروع بوکودمَ تومامَ کودم، بازن آشورِ پادشاه حیسابَ رسم و اونَ اونِ غرور و تکبرِ وَسی مجازات کونم.» ¹³ چون آشورِ پادشاه گویه:«همۀ اَ کارانَ خودم تنهایی می دسِ قوّتِ اَمرَه انجام بده دَأرم، من آدمی ایسم فهمیده، حکیم و زرنگ. من ملتانِ مرزانَ جی میَأن اوسَأدم و اوشأنِ گنجانَ غارت بوکودم، ایتَه پهلوانِ مَأنستَأن اوشَأنِ پادشاهانَ به جیر فَأکشم. ¹⁴ همۀ دونیا مملکتانَ پرنده یانِ لانه مَأنستَأن تکان بدم و اوشَأنِ ثروتَ کی پرنده تخمِ مَأنستَأن بیجیر کفته جَمعَه کودم، هیچکی جرأت نوکود مرِه بالی تکان بده یا خو دَهنَ بازَه کونه و مرِه جیک جیک بوکونه.» ¹⁵ ولی خداوند فرمایه:«آیا تَبر خورَه افتخار کونه کی می زور جی هیزم شکن ویشتره؟ آیا اَره خورَه بوجُرتر جی کسی دَأنه کی اَره کودَأن دره؟ آیا آدم عصایَ راستَ کونه یا عصا آدمیَه؟ ¹⁶ خداوندِ قادرِ مُتعال آشورِ پادشاه سردارانِ پیله هیکلِ رِه مریضی ایی اوسه کونه کی اوشَأنَ ضعیف و لاغر بوکونه، و آتشِ مَأنستَأن اوشَأنَ بوسوجَأنه. ¹⁷ اسرائیلِ قدوس خدا، آتشی مَأنستَأن ایتَه روزِ دورون همه چیَه خیس و خارِ مَأنستَأن سوجَأنه. ¹⁸ اوشأنِ جنگل و اوشأنِ زمینهای کشاورزی جی میَأن شِه، چوطو کی ایتَه مریضِ آدم لاغرَ بِه و جسم و روح میَأن نابودَ بِه. ¹⁹ اوشَأنِ جنگلِ دار و درخت جوری کمَه بِه کی ایتَه زأی تَأنه اوشَأنَ بیشماره.

اسرائیلِ باقی بِمَأنسته یان

²⁰ زمانی فَأرسه کی کسانی کی جی اسرائیل و یهودا باقی بمَأنستَه دَأرد دِ ملتی کی اوشَأنَ جی میَأن بوبورده دَأردَه توکل نوکوند، بلکی جی تَه دیل یَهوَه یَ، یعنی اسرائیلِ قدوسِ خدایَ توکل کوند. ²¹ و باقیمانده یانی، یعنی باقیمانده یانی جی یعقوبِ خاندانْ خوشَأنِ خدایِ قادرِ مطلقِ طرف وَأگردد. ²² هر چن هَسَه اسرائیلِ قؤم دریا کنارِ فورشِ مَأنستَأن زیادد، ولی او روزِ رِه فقط ایتَه عدۀ کم جی اَ قؤم باقی مَأند و هو عده به خوشَأنِ وطن وَأگردد، چون مرگ و نابودی قؤمِ رأفأ ایسَه، و اَ مجازات اوشَأنِ رِه عادلانه یه. ²³ بله، چون خداوندْ یَهوَه صبایوت هوطو کی مقرر بوکوده بو هلاکت و ویرانیَ اَ مملکت سر اَوره. ²⁴ پس خداوند یَهوَه صبایوت فرمایه:«ای می قؤم کی اورشلیمِ میَأن ساکنید، آشوریانِ جَه نترسید، حتی اگر مصریانِ قدیمِ مَأنستَأن شمرهَ چوبِ اَمرَه بزند و ظلم بوکوند. ²⁵ چونکی شیمی مجازات بزودی تومامَ بِه و بازن می خشم اوشَأنِ هلاکته رِه وَأگرده. ²⁶ من خداوندِ قادرِ مُتعال اوشَأنَ شلاقِ اَمرَه زنم، هوطو کی مدیانِ قؤمَ عُرابِ صخره کنار بزم و مصریانَ دریا میَأن هلاکَ کودم. ²⁷ او روزِ رِه شمرَه جی اسارتِ آشور آزادَه کونم و اونِ بار شیمی دوشِ جَه اوسَأده بِه و اونِ بندگی یوغ شیمی گردنِ جَه کفه.» ²⁸ دوشمنِ سربازان فَأرسه دَأرد شهرِ عایَ، جی مِغرون دوارسته دَأرد و خوشَأنِ جنگِ اسباب اثاثیه یَ مِکماشِ جَه بنَه دَأرد، ²⁹ جی گذرگاه دوارسته دَأرد و خَأید شبَ جِبَع میَأن بِئسد. رامَه شهرِ مردمان جی ترس پرکد، همۀ جبعه شهرِ مردمان، شائولِ پادشاه شهر، جی خوشَأنِ جانِ ترس فرار بوکوده دَأرد. ³⁰ ای جَلیمِ مردم فریاد بوکونید، ای لَیِشَه مردمان و ای عَناتوتِ فقیرِ مردمان گوش بوکونید. ³¹ مَدمِناه و جِبیمِ مردم جی ترس فرار بوکودد. ³² دوشمن هَ ایمروز شهرِ نوبِ میَأن توقف کونه، اون خو دسَ موشتَ کوده و اورشلیمِ طرف کی صَهیونِ کوه رو نَهه درازَ کوده. ³³ خداوندِ مُتعال، یَهوَه صبایوت اوشَأنَ وَأوِه بوبُسته شاخه یانِ مَأنستَأن خوردَ کونه و فوکونه زمینِ رو، اوشَأنِ پیلدانه ترین و بلندترینم وَأوه بِه و بیجیر کفه، ³⁴ و خداوند جنگلِ بوته یانَ تبرِ مرَه قطع کونه، حتی لبنانم خو اون شکوهِ اَمرَه اوشَأنِ دس دکفه.