येशूला त्यांनी पहाटेस राज्यपाल पिलाताकडे नेले होते [२७:२].
निर्दोष जीवास धरून दिल्याबद्दल यहूदाला पस्तावा झाला आणि त्याने ती चांदीची नाणी फेकली, व जाऊन गळफांस घेतला [२७:३-५].
त्यांनी उप-यांना पुरण्यासाठी कुंभाराचे शेत विकत घेतले [२७:६-७].
ह्या घटनेने यिर्मयाची भविष्यवाणी पूर्ण झाली [ २७:९-१०].
पिलाताने विचारले की तो यहूद्यांचा राजा आहे किंवा नाही, आणि येशूने उत्तर दिले आपण म्हणता तसेच [२७:११].
येशूने एका शब्दानेहि उत्तर दिले नाही [२७:१२-१४].
वल्हांडण सणाच्या रीतीप्रमाणे, येशूला सोडून देण्याची पिलाताची इच्छा होती [२७:१५-१८].
त्या नीतिमान माणसाच्या बाबीत आपण पडू नये असा तिने संदेश पाठविला [२७:१९].
येशुऐवजी बरब्बाला मागून घ्यावे असे प्रमुख याजकांनी आणि वडीलजनांनी लोकसमुदायाचे मन वळविले [२७:२०].
येशूला वधस्तंभावर खिळावे असे लोकसमुदायाने ओरडून सांगितले [२७:२२-२३].
पिलाताने त्याचे हात धुतले, आणि म्हटले की मी ह्या मनुष्याच्या रक्ताविषयी निर्दोष आहे व येशूला लोकांच्या स्वाधीन केले [२७:२४].
लोकांनी म्हटले की, "त्याचे रक्त आम्हांवर व आमच्या मुलांबाळांवर असो" [२७:२५].
सैनिकांनी त्याच्या अंगांत किरमिजी झगा घातला आणि त्याच्या मस्तकावर कांट्यांचा मुकुट ठेविला, त्यांनी त्याची थट्टा केली, त्याच्यावर थुंकले, त्याच्या मस्तकावर मारले, आणि मग ते त्याला वधस्तंभावर खिळण्याकरिता घेऊन गेले [२७:२७-३१].
शिमोन कुरेनेकर ह्याला येशूचा वधस्तंभ वाहण्याकरिता वेठीस धरले [२७:३२].
ते त्याला गुलगुथा म्हणजे "कवटीची जागा" येथे घेऊन गेले [२७:३३].
सैनिकांनी येशूची वस्त्रें वाटून घेण्यासाठी चिठ्या टाकल्या, आणि त्याच्यावर पहारा करीत राहिले [२७:३५-३६].
त्यांनी लिहिले की "हा यहूद्यांचा राजा येशू आहे" [२७:३७].
येशूबरोबर डो लुटारूंना, एकाला त्याच्या उजवीकडे तर दुस-याला त्याच्या डावीकडे []२७:३८].
येशूने स्वत:ला वाचवावे आणि वधस्तंभावरून खाली उतरून यावे असे त्याला आवाहन केले [२७:३९-४४].
सहाव्या तासापासून नवव्या तासापर्यंत देहभर अंधार पडला [२७:४५].
येशूने आरोळी मारून महाले, "माझ्या देवा माझ्या देवा, तू माझा त्याग का केला?" [२७:४६].
त्याने आपला प्राण सोडला [२७:५०].
येशू मेल्यानंतर मंदिरातील पडदा वरपासून खालपर्यंत फाटून दुभागाला [२७:५१].
येशू मेल्यानंतर थडगी उघडली, निजलेल्या पवित्र जनांतील पुष्कळ जन उठविले गेले आणि ते अनेकांना दिसले [२७:५२-५३].
शताधिपतिने साक्ष दिली की, "खरोखर हा देवाचा पुत्र होता" [२७{५४].
योसेफ नांवाचा येशूचा एक श्रीमंत शिष्याने पिलाला येशूचे शरीर मागितले, त्याला तागाच्या स्वच्छ वस्त्रांत गुंडाळून ते त्याने खडकांत खोदलेल्या स्वत:च्या नव्या कंबरेत ठेवले [२७:५७-६०].
येशूचे शरीर जेथे ठेवले होते त्या कबरेच्या एक मोठी धोंड ठेवण्यांत आली होती [२७:६०].
येशूचे शरीर कोणी चोरी नये म्हणून येशूच्या कबरेवर चांगला बंदोबस्त आहे किंवा नाही ह्याची खात्री करून घेण्यासाठी मुख्य याजक आणि शास्त्री जमले होते [२७:६२-६४].
पिलाताने त्यांना धोंडीवर शिक्कामोर्तब करण्यांस आणि पाहारा ठेवण्यांस परवानगी दिली [२७:६५-६६].