1
Señor, ti fuches o noso refuxio de xerazón en xerazón.
e nacesen a terra e o mundo,
desde a eternidade e até a eternidade, ti es Deus.
e dis: voltade, fillos de Adam.
son como o día de onte, que pasou,
e como unha da vixías da noite.
son como un sono ao amencer,
como a herba que medra:
pola tardiña murcha e seca.
e turbados polo teu furor!
as nosas cousas ocultas á luz do teu rostro.
consumimos os nosos anos como un suspiro.
e os máis fortes, oitenta anos,
pero todo o seu orgullo é só traballo e pesar,
porque pasa pronto, e voamos.
según o temor que se che debe?
de modo que traiamos sabiduría ao corazón.
Ten compasión dos teus servos!
e cantaremos e alegrarémonos,
todos os nosos días!
e os anos nos que vimos males.
e sobre os seus fillos a túa gloria.