falarei proverbios de tempos antigos.

e que nos contaron os nosos pais.

senón que á vindeira xerazón lle contaremos as louvanzas do Señor.

e en Israel puxo lei,

e aos nosos pais ordenou,

que aos seus fillos lla fixeran saber.

aínda os fillos que haberían de nacer;

e estes se levantaran e aos seus fillos llo contaran.

e non se esqueceran das obras de Deus,

senón que gardaran as súas ordenanzas,

xerazón teimosa e rebelde,

xerazón que non preparou o seu corazón,

nen o seu espírito foi fiel para con Deus.

pero o día da batalla volveron as costas;

e recusaron andar na súa lei;

e as milagres que lles tiña mostrado.

na terra de Exipto, no campo de Zoán;

como nunha morea detivo as augas;

coa luz do lume na noite.

e deulles a beber en abundancia,

e descender as augas como ríos.

rebeláronse contra o Altísimo no deserto,

pedindo comida do seu gusto.

poderá Deus, preparar mesa no deserto?

pero poderá dar pan, ou proverá carne para o pobo?

Acendeu un lume contra Xacob,

e a ira subiu contra Israel,

nen confiaron na súa salvación.

e abriu as portas dos ceos,

e deulles pan do ceo.

e enviolles provisión até os fartar.

e co seu poder dirixiu o vento do sul,

e aves que voan como area do mar,

arredor das súas tendas.

cumpriulles así o seu desexo.

e aínda coa comida na súa boca,

que fixo morrer os máis afoutos deles,

e fixo axeonllar o escollido de Israel.

e non acreditaron nos seus feitos marabillosos.

e os seus anos en disgustos.

e volvíanse e buscaban con dilixencia a Deus.

e o Altísimo o seu redentor.

pero coa súa lingua mentían.

nen eran fieis ao seu pacto.

un sopro que vai e non retorna.

e o entristeceron na soedade.

ofenderon o Santo de Israel.

o día que os redimiu do inimigo,

e os seus prodixios na terra de Zoán.

para que non puidesen beber das súas correntes.

e a rás, que os destruían.

e o froito do seu traballo ao saltón.

e as súas figueiras con escarcha.

e os seus rebaños aos raios.

furia, indignación e angustia,

un exército de anxos destrutores.

non desobrigou as súas almas da morte,

senón que entregou as súas vidas á praga,

as primicias da súa forza nas tendas de Cam.

e guiounos polo deserto como un rebaño.

cando o mar cubría os seus inimigos

ao monte que a súa destra adquirira.

repartiu con medida a súas terras en herdanza, e fixo habitar nas súas tendas ás tribus de Israel.

e non gardaron os seus testemuños;

desviáronse como arco torto.

e provocárono a ciumes coas súas imaxes de talla.

e aborreceu en grande maneira a Israel.

a tenda na que habitaba entre os homes.

e a súa gloria na man do inimigo.

e indignouse contra a súa herdanza.

e a súas xovens non tiveron cánticos nupciais.

e as súas viuvas non puideron chorar.

como un valente que se recupera do viño,

espertou o Señor.

poñendo sobre eles vergoña eterna.

e a tribu de Efraín non elexiu,

e o monte de Sión que el amaba.

como a terra que fundara para sempre.

tomouno da choupana do rebaño,

para alindar a Xacob, o seu pobo,

e a Israel, a súa herdanza.

e guiounos coa destreza das súas mans.