¹ Agora, irmáns, non quero que esteades na ignorancia en canto ás cousas espirituais. ² Sabedes que cando erades pagáns, levábanvos coma perdidos diante dos ídolos mudos. ³ Por iso declárovos que ninguén que fale polo Espírito de Deus, chama arrenegado a Xesús, e ninguén pode declarar que Xesús é o Señor, de non ser polo Espírito de Deus. ⁴ Hai diferentes dons, pero o Espírito é o mesmo; ⁵ e hai diferentes servizos, pero o Señor é o mesmo; ⁶ e hai diferentes actividades, pero un mesmo Deus é quen fai posibles tódalas cousas en todos. ⁷ E a cadaquén dáselle a manifestación do Espírito para o proveito de todos. ⁸ Porque a un o Espírito dálle palabra de sabedoría, a outro, palabra de coñecemento, segundo o mesmo Espírito. ⁹ A outro, fe, polo mesmo Espírito; aqueloutro dons de sanidades, polo único Espírito; ¹⁰ a outro, actividades milagrosas; a outro profecía; a outro, discernimento de espíritos; a outro, distintas linguas; e a outro, interpretación de linguas. ¹¹ Pero todas estas cousas son efectuadas polo mesmo Espírito, o único, quen reparte en particular a cada un como a El lle parece. ¹² Porque así como o corpo ten moitos membros pero é un, e todos os membros forman un só corpo, do mesmo xeito Cristo. ¹³ Pois por un só Espírito fomos todos bautizados nun só corpo, tanto xudeus como gregos, escravos ou libres, e a todos se nos deu a beber un mesmo Espírito. ¹⁴ Pois ben, o corpo non está formado por un único membro, senón por moitos. ¹⁵ Se dixera o pé: "como non son man, non dependo do corpo", non por iso deixa de ser parte do corpo. ¹⁶ E se dixera unha orella: "como non son ollo, non dependo do corpo", non por iso deixa de ser parte do corpo. ¹⁷ Se todo o corpo fora ollo, onde estaría o oído? Se todo fora oído, onde estaría o olfacto? ¹⁸ Pero Deus colocou a cada un dos membros no corpo, tal como El quixo. ¹⁹ Se todos foran un único membro, onde estaría o corpo? ²⁰ En realidade, os membros son moitos, pero o corpo é un só. ²¹ O ollo non pode lle dicir á man: "non te necesito", nin a cabeza lle pode dicir aos pes: "non preciso de vós". ²² Todo o contrario, os membros do corpo que parecen máis febles, son os máis necesarios; ²³ e aqueles do corpo que nos parecen menos decorosos, cubrímolos de maior honra; e as nosas partes íntimas son tratadas con máis recato, ²⁴ cousa da que as nosas partes máis decorosas non teñen necesidade. Así Deus ordenou o corpo, dándolle máis abundante honor a aquilo que máis lle faltaba. ²⁵ Para que non haxa división no corpo, senón que tódolos membros se preocupen uns dos outros. ²⁶ De tal xeito, que se un membro padece, tódolos membros comparten o mesmo sofremento, e se un membro recibe honra, se alegran todos con el. ²⁷ Vós sodes o corpo de Cristo, e polo tanto, membros cada un pola súa parte. ²⁸ Deus colocou a todos na igrexa, primeiro apóstolos, segundo profetas: en terceiro lugar mestres, logo os poderes milagrosos, depois os dons de sanidade, as capacidades para axudar, e as linguas diferentes. ²⁹ Todos son apóstolos? Son todos mestres? Acaso todos fan milagres? ³⁰ Teñen todos dons de sanidade? Falan todos en linguas? Interpretan todos? ³¹ Cobizade, pois, os mellores dons, pero aínda vos vou amosar un camiño máis excelente.