¹ Se eu falase linguas humanas ou anxélicas, e non teño amor, son coma o metal que resoa ou o crótalo que abouxa. ² E se fose profeta e entendese tódolos misterios e toda a ciencia, e se tivese unha fe extraordinaria de xeito que puidera mover montes, e non teño amor, non sería nada. ³ E aínda que repartise todo o que teño, e entregase o meu corpo para me deixar queimar vivo, e non tivera amor, non valería para nada. ⁴ O amor é sufrido, o amor é bondadoso, o amor non ten envexa, o amor non ten fachenda, ⁵ non se ensoberbece. Non actúa dun xeito indebido, non busca a súa comenencia, non se alporiza, non ten en conta o mal, ⁶ non se alegra na inxustiza senón que se alegra coa verdade; ⁷ É quen de sufrir todo, de crer todo, de esperar todo, de aturar todo. ⁸ O amor non deixa de ser endexamais. Porque as profecías desaparecerán, as linguas cesarán, o coñecemento rematará; ⁹ porque en parte coñecemos e en parte profetizamos, ¹⁰ pero cando veña o perfecto, rematará aquilo que é limitado. ¹¹ Cando eu era neno, falaba como un neno, pensaba como un neno e razoaba como un neno; cando cheguei a home, deixei o que era de neno. ¹² Porque agora vemos nun espello; pero daquela veremos cara a cara; agora coñezo en parte, pero entón hei coñecer, como fun coñecido. ¹³ Agora permanecen a fe, a esperanza e o amor, pero a meirande de tódalas cousas é o amor.