por pouco escorregan os meus pasos.

ollando a prosperidade dos impíos.

e o seu corpo é forte.

nen son azoutados como os demais homes;

e vístense cun cobertor de violencia.

e énchense de antollos dos seus corazóns.

planean a opresión desde arriba.

pero a súa língua arrástrase por terra.

e bebe das súas palabras en abundancia.

Hai coñecemento no Altísimo.

e, sen sempre desafogados, enchéronse de riqueza.

e lavei as miñas mans en inocencia?

e cada mañá vén o meu castigo.

Velaí, sería infiel á xerazón dos teus fillos.

e resultaba difícil traballo ante os meus ollos.

comprendín o fin deles.

bótalos á destrución.

Como son consumidos por súbitos pavores.

ó Señor, cando ti espertes desprezarás as súas aparencias.

e sentía traspasados os meus rils,

como un animal salvaxe diante de ti.

ti collíchesme a man dereita.

e despois recibirasme en gloria.

e fora de ti, non desexo nada na terra.

Pero a rocha do meu corazón e a miña porción

é Deus para sempre

ti destruirás a todo aquel que, prostituíndose, alónxanse de ti.

en Iahveh o Señor puxen o meu refuxio,

para contar todas as túas obras.