que extende os ceos como unha cortina,

que pon as nubes por carruaxe,

que anda sobre as ás do vento;

e das chamas do lume, os seus ministros.

e xamais será abalada.

as augas estaban sobre os montes.

caeron coa voz do trono.

ao lugar que ti estableciches para eles.

para non volver cubrir a terra.

que corren entre os montes;

matan a sede dos burros do monte.

trinan entre as ramas.

a terra está farta do froito das túas obras.

e a vexetación para o servizo do home,

para que el saque o pan da terra,

e o aceite, que fai brillar o seu rostro,

e o alimento, que sustenta o corazón do home.

os cedros do Líbano que el plantou,

a cigoña, que ten a casa nos cipreses.

e os penedos, madrigueiras para os coellos.

e o sol, que coñece o seu solpor.

e nela arrástranse todos os animais do bosque.

e buscan de Deus a comida.

e dormen nas súas covas.

e a súa laboura até a tardiña.

Con sabedoría fixeches todas elas,

a terra está chea das túas posesións.

onde hai innumerables criaturas,

o mesmo pequenos que grandes.

alí ese Leviatán que fixeches para xogar nel.

para que lles dés a comida a tempo.

abres a túa man e fártanse de ben.

se lles tiras o respirar, deixan de ser,

e volven ao pó.

e renovas a face da terra.

Alégrese Iahveh nas súas obras!

toca os montes, e eles fumegan.

mentres eu viva, entoarei salmos a Iahveh.

eu alegrareime en Iahveh.