¹ Despois aparecéuselle Iahveh no aciñeiral de Mamre, mentres estaba sentado el á porta da súa tenda, cando máis quentaba o día. ² E alzou a vista e mirou, e velaí tres varóns estaban en pé a carón del, e ao velos, saíu e correu dende a porta da súa tenda a recibilos, e prostrouse en terra. ³ E dixo: meu Señor, se agora atopei graza aos teus ollos, prégoche que non pases por onda o teu servo sen te deter. ⁴ Deixade que traia agora un pouco de auga e lavade os vosos pés, e recostádevos debaixo da árbore, ⁵ ao tempo que traio un bocado de pan para que sustentedes o voso corazón, e despois seguiredes adiante, pois por iso pasastes preto do voso servo. E eles dixeron: Fai tal como dixeches. ⁶ Entón Abraham buliu cara á tenda de Sara e díxolle: Apresa, trae corenta litros de fariña fina, amásaa e fai pan. ⁷ E correu Abraham onda as vacas e tomou unha vitela tenra e boa, e deulla ao mozo, e este apurou a preparala. ⁸ E colleu manteiga e leite, e a vitela que preparara, e púxoa diante deles, e el quedou con eles debaixo da árbore mentres comían. ⁹ E dixeronlle: U-la Sara a túa esposa? E el respondeu: Aí, na tenda. ¹⁰ Dixo entón: Eu certamente voltarei a ti; por primaveira, e velaquí que Sara a túa muller terá un fillo. E Sara estaba á espreita á porta da tenda, que estaba detrás del. ¹¹ E eran Abraham e Sara vellos, de idade avanzada, e a Sara xa se lle pasara o tempo de ter fillos. ¹² E riu, Sara, para os seus adentros, dicindo: Terei pracer despois de ter avellentado e sendo o meu señor xa vello? ¹³ Entón Iahveh preguntou a Abraham: Porque riu Sara dicindo: Será certo que darei a luz sendo xa vella? ¹⁴ Hai para Iahveh algunha cousa díficil? Ao tempo sinalado volverei a ti e chegando a primavera Sara terá un fillo. ¹⁵ Entón Sara atemorizada negonouno: Non rin. E el sentenciou: Non é así, senón que riches. ¹⁶ E os homes erguéronse para marchar e miraron cara Sodoma. Abraham acampoñounos para despedilos. ¹⁷ Pero Iahveh preguntouse: Farei ben en agocharlle a Abraham o que estou a piques de facer? ¹⁸ De certo, Abraham chegará ser unha nación grande e poderosa e a través del serán benditas todas as nacións da terra. ¹⁹ Porque escollino para que ensine aos seus fillos e a liñaxe que lle preceda a gardar o camiño de Iahveh, para que fagan o que é bo e xusto, e así Iahveh cumpra todo o que lle prometeu a Abraham. ²⁰ Dixo entón Iahveh: Posto que o clamor contra Sodoma e Gomorra é grande e o seu pecado tan grave, ²¹ vou baixar a ver se este clamor que chega onda min concorda cos seus feitos; e se non, sabereino. ²² Os homes partiron dende alí cara Sodoma, pero Abraham quedou de pé diante de Iahveh. ²³ Arrimouse Abraham e díxolle: vas destruír os xustos xunto cos malvados? ²⁴ Poida que haxa na cidade cincuenta xustos. Has arrasar e non perdoar ese lugar por mor dos cincuenta xustos que estean alí? ²⁵ Lonxe de ti estea facer tal cousa, matar os xustos cos malvados tratando aos dous do mesmo xeito. Lonxe de ti! Non fará xustiza o xuíz de toda a terra? ²⁶ Iahveh respondeu: se atopo cincuenta xustos en Sodoma, perdoarei a toda a cidade por mor deles. ²⁷ Abraham respondeu: xa que me atrevín a dirixirme así ao Señor, eu que apenas son po e cinza; ²⁸ e se faltan cinco xustos para completar os cincuenta, destruirás a cidade enteira a falta deses cinco? E dixo: se atopo alí corenta e cinco, non a destruirei. ²⁹ Outra vez falou Abraham, e dixo: supoñamos que sexan só corenta. E dixo: polo ben dos corenta, non o farei. ³⁰ Abraham insistiu de novo: Non te enfades, meu Señor, pero permíteme que siga falando. Supoñamos que sexan só trinta. E dixo: non o farei se atopo alí trinta. ³¹ Abraham seguiu insistindo: sei que fun moi ousado ao falarlle así ao meu Señor, pero supoñamos que sexan só vinte. E dixo: polo ben dos vinte non a destruirei. ³² Abraham volveu dicir: non te enfades, meu Señor, pero permíteme falar unha vez máis. Supoñamos que sexan só dez. E dixo: polo ben dos dez non a destruirei. ³³ Retirouse Iahveh ao rematar de falar con Abraham, e Abraham volveu ao seu lugar.