हेरोदाला वाटले येशू हा मेलेल्यांतून उठाविण्यांत आलेला बाप्तीमा देणारा योहान आहे [१४:२].
हेरोदाने त्याच्या भावाच्या बायकोशी लग्न केले होते [१४:४].
हेरोदाने बाप्तिस्मा देणा-या योहानाला तुरंत ठार मारले नाही कारण लोक त्याला संदेष्टा समजत होते [१४:५].
हेरोदिया जे कांही मागेल ते तिला शपथपूर्वक देण्याचे हेरोदाने वचन दिले [१४:७].
हेरोदियाने बाप्तिस्मा देणा-या योहानाचे शीर एका तबकांत घालून आणण्यांस सांगितले [१४:८].
हेरोदाने हेरोदियाची मागणी पूर्ण केली कारण त्याच्या शापथांमुळे आणि तेथे पंक्तीला बसलेल्या लोकांमुळे [१४:९].
येशूला त्यांचा कळवला आला आणि त्याने त्यांच्यातील दु:खणेक-यांना बरे केले [१४:१४].
लोकसमुदायाला कांहीतरी खावयास देण्याचे आव्हान येशूने त्याच्या शिष्यांना दिले [१४:१६].
येशूने वर आकाशाकडे पाहून आशीर्वाद दिला आणि त्या भाक-या मोडून लोकसमुदायाला देण्यास शिष्यांक्कडे दिल्या [१४:१९].
जवळ जवळ पांच हजार पुरुष अधिक स्त्रियां व लेकरें जेवली आणि बारा टोपली भोजन उरले [१४:२०-२१].
येशू प्रार्थना करावयास डोंगरावर एकांती गेला [१४:२३].
वारा आणि लाटांमुळे शिष्यांचा तारूवरील तावा जवळ जवळ सुटला होता [१४:२४].
येशू शिष्यांकडे पाण्यावर चालत गेटला [१४:२५].
येशूने त्याच्या शिष्यांना हिम्मत धरा आणि भिऊ नका असे सांगितले [१४:२७].
येशूने पेत्राला येऊन पाण्यावर चालण्यांस सांगितले [१४:२९].
पेत्र जेंव्हा घाबरला तेंव्हा तो पाण्यांत बुडू लागला [१४:३०].
जेव्हा येशू व पेत्र तारवांत चढले तेंव्हा वारा पडला [१४:३२}.
जेंव्हा शिष्यांनी ते पाहिले तेव्हा ते येशूच्या पाया पडले आणि त्यांनी म्हटले की येशू खरोखर देवाचा पुटे होता [१४:३३].
जेंव्हा येशू व शिष्य समुद्राच्या दुस-या किना-यावर गेल्यानंतर, लोकांनी रोग्यांना येशूकडे आणले [१४:३५].