¹ በእግዚአብሔር የቁጣ በትር መከራ ያየ ሰው እኔ ነኝ። ² አባረረኝ፥ በብርሃን ሳይሆን በጨለማ እንድሄድ አደረገኝ። ³ በእርግጥ ሊቃወመኝ ወደ እኔ ዘወር አለ፥ ቀኑን ሙሉ እጁን በላዬ መለሰ። ⁴ ሥጋዬንና ቆዳዬን ቀደደ፥ አጥንቶቼን ሰበረ። ⁵ ቅጥር በዙሪያዬ ገነባብኝ፥ በምሬትና በመከራም ከበበኝ። ⁶ ከሞቱ ረዥም ጊዜ እንደሆናቸው በጨለማ ስፍራ እንድኖር አደረገኝ። ⁷ በዙሪያዬ ቅጥርን ገነባ፥ ማምለጥም አልችልም። የእግሬን ሰንሰለት አከበደ። ⁸ ለርዳታ ብጮኽና ብጣራም ጸሎቴን ዘጋ። ⁹ ከጥርብ ድንጋይ በተሰራ ቅጥር መንገዴን ዘጋ፤የምሄድብት የትኛውም መንገድ ጠማማ ሆን። ¹⁰ መንገዴን ቀየረው። ¹¹ ገነጣጠለኝ፥ብቸኛም አደረገኝ። ^{12 13} ቀስቱን ለጠጠ፥ ለፍላጻውም የዒላማ ምልክት አደረገኝ። ¹⁴ ለሰዎች ሁሉ መሳለቂያ፥ ዘወትርም ለሽሙጥጯ ዝማሬያቸው ምክንያት ሆንኩ። ¹⁵ ምሬት ሞላብኝ፥ እሬት እንድጠጣ አስገደደኝ። ¹⁶ ጥርሴን በድንጋይ ሰበረ፥ ወደ መሬት ውስጥ ረገጠኝ። ¹⁷ ሰላምን ከሕይወቴ አስወገድክ፤ ከእንግዲህ መቼም የትኛዉንም ደስታ አላስብም። ¹⁸ ስለዚህም« ጽናቴ ጠፍቷል፥ በእግዚአብሔር ላይ ያለ ተስፋዬም ሄዷል» አልሁ። ¹⁹ መከራዬንና እሬትና ምሬት ወደ አለበት መጥፋቴን አስባለሁ። ²⁰ በእርግጥ አስበዋለሁ፥ተስፋ በመቁረጥ በውስጤ አቀረቀርኩ ። ²¹ ነገር ግን ይህን አስባልሁ፥ ተስፋ ሊኖረኝ የቻለውም ከዚህ የተነሳ ነው። ²² ያልጠፋነው ከእግዚአብሔር የኪዳኑ ታማኝነት የተነሳ ነው፥ የምሕረቱ ሥራዎች አያልቁምና። ²³ የምሕረቱ ሥራዎች ማለዳ ማለዳ አዲስ ናችው፤ ታማኝነትህ ምንኛ ታላቅ ነው! ²⁴ ለራሴ እንዲህ አልኩ « እግዚአብሔር ዕጣ ክፍሌ ነው» ስለዚህ ተስፋ አደርገዋለሁ። ²⁵ ለምጠብቀው፥ ለምትፈልገውም ሕይወት እግዚአብሔር መልካም ነው። ²⁶ የእግዚአብሔርን ማዳን በዝምታ መጠበቅ መልካም ነው። ²⁷ በወጣትነቱ ቀንበርን ቢሸከም ለሰው መልካም ነው። ²⁸ እግዚአብሔር አሸክሞታልና ለብቻው ይቀመጥ ዝምም ይበል። ²⁹ ምናልባት ተስፋ ሊኖር ይችላልና አፉን በአፈር ዉስጥ ያኑር። ³⁰ ለሚመታው ጉንጩን ይስጥ። ዉርደትንም ይጥገብ፤ ³¹ እግዚአብሔር ለዘላለም አይጥለውምና! ³² ሐዘንን ቢያመጣም እንኳን ከታላቁ የኪዳኑ ታማኝነት በሚሆን ርኅራኄ ይራራል። ³³ ምክንያቱም ከልቡ አይጨቁንም፥ወይንም የሰዎችን ልጆች አያሰቃይም። ³⁴ በምድር ያሉ ምርኮኞችን ሁሉ ከእግሩ በታች ሲያደቅቅ፥ ³⁵ በልዑል ፊት የሰውን ፍርድ ሲያጣምም፥ ³⁶ ፍትህ ፈላጊውን ሲያፍን- ጌታ አያይምን? ³⁷ ጌታ ካላዘዘው በቀር የሚናገርና የሚፈጽመው ማን ነው? ³⁸ ጥፋትና ስኬት ከልዑል አፍ የሚወጡ አይደሉምን? ³⁹ ታዲያ ማንም ሕያው የሆነ ሰው እንዴት ሊያጉረመርም ይችላል? ማንም ሰው ስለ ኃጢአቱ ቅጣት እንዴት ሊያጉረመርም ይችላል? ⁴⁰ መንገዳችንን እንፈትን እንመርምርም፥ ወደ እግዚአብሔርም እንመለስ። ⁴¹ ልባችንንና እጃችንን በሰማይ ወደ አለው ወደ እግዚአብሔር እናንሣና እንዲህ ብለን ⁴² እንጽልይ፦ተላልፈናል በአንተም ላይ ዐምፀናል፥ስለዚህ ይቅር አላልከንም። ⁴³ ራስህን በቁጣ ሸፈንክ አሳደድከንም። አረድከን፥ አራራህልንምም። ⁴⁴ ራስህን በደመና ሸፈንክ፥ስለዚህም ማለፍ የሚችል ጸሎት የለም። ⁴⁵ በአሕዛብም መካከል ቆሻሻና ውዳቂ አደረግኽን ። ⁴⁶ ጠላቶቻችን በእኛ ላይ በማላገጥ አፋቸውን ከፈቱ። ⁴⁷ የአሳር ጉድጓድ ፥የባዶነትና የጥፋት ፍርሃት መጣብን። ⁴⁸ ስለ ሕዝቤ ሴት ልጅ ጥፋት ዓይኔ ያለማቋርጥ ውኃ አፈሰሰች። ⁴⁹ ዓይኖቼ ያፈሳሉ አያቆሙምም፥ለለቅሷቸውም ፍጻሜ የለውም፥ ⁵⁰ እግዚአብሔር ውደ ታች እስኪመለከት ከሰማይም እስኪያይ ድረስ። ⁵¹ ከከተማዬ ሴቶች ልጆች የተነሳ ዓይኔ ጽኑ ስቃይ በሕይወቴ ላይ አመጣች። ⁵² ጠላቶቼ ያለ ምንም ምክንያት፥ያለመታከት እንደ ወፍ አደኑኝ። ⁵³ ሕይወቴን በጉድጓድ ዉስጥ አጠፉ፥ ድንጋይንም በላዬ ከመሩ። ⁵⁴ ውኆች በራሴ ላይ አለፉ፤እኔም፦ «ተቆርጬአለሁ!» አልኩ። ⁵⁵ እግዚአብሔር ሆይ፥ ከጥልቅ ጉድጓድ ስምህን ጠራሁ። ⁵⁶ «እርዳታ ፈልጌ ስጮህ፥እረፍት ፈልጌ ስጣራ ጆሮህን አትሰውር» ባልኩኝ ጊዜ ድምጼን ሰማህ። ⁵⁷ በጠራሁህ ቀን ወደ እኔ ቀርበህ «አትፍራ» አልከኝ። ⁵⁸ ጌታ ሆይ በተከሰስሁ ጊዜ ስለ ነፍሴ ተሟገትህ፤ ሕይወቴንም አዳንክ። ⁵⁹ እግዚአብሔር ሆይ እንዴት እንደ ጨቆኑኝ አይተሃል፥ ክርክሬን በጽድቅ ፍረድልኝ። ⁶⁰ በእኔ ላይ የዶለቱትን ሁሉ፥የበቀላቸውን ሥራ ሁሉ አይተሃል። ⁶¹ እግዚአብሔር ሆይ በእኔ ላይ የዶለቱትን ሁሉና እሽሙጥጫቸውን ሰምተሃል። ⁶² በእኔ ላይ የተነሱብኝን ከንፈሮች ሰምተሃል፤ቀኑን ሁሉ እኔን በመቃወም የሚያስቡትን ጥልቅ አሳቦች ሰምተሃል። ⁶³ እግአብሔር ሆይ! ተመልከት፥ በመቀመጣቸውም ሆነ በመነሳታችው የስላቅ ዘፈናቸው ምክንያት ነኝ። ⁶⁴ እግዚአብሔር ሆይ እጆቻቸው እንዳደረጉት ክፉ ነገር እንደዚያው መልሰህ ክፈላቸው። ⁶⁵ ፍርሃትን በልባቸው አድርግ፥ ርግማንህንም በላይቸው አድርግ። ⁶⁶ እግዚአብሔር ሆይ! በቁጣህ አሳድዳችው፥ከሰማይት በታች በየስፍራው አጥፋቸው።